Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Een gedachte over “Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s