Eerlijk zijn naar jezelf, Eigenwaarde, Faalangst, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Zelfkennis

Spiegelbeeld

4 augustus 2019, Frankrijk.

Vandaag probeer ik zoveel mogelijk mijn spiegelbeeld op te zoeken. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, af te kraken en naar beneden te halen. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, ervan te overtuigen dat ik een ongedisciplineerde veelvraat ben die nu echt het roer weer om moet gooien. Niet om mezelf ervan te overtuigen dat ik hier op vakantie buikspieroefeningen moet gaan doen en mezelf “wil”/moet straffen dat ik dit al meer dan een week niet gedaan heb. Nee. Gelukkig is deze tijd voorbij en daar ben ik mezelf bewust van. Er is echter wel iets aan de hand waardoor ik mezelf verplicht naar mezelf te kijken. Niet omdat ik mezelf zo mooi vind dat ik ervan geniet om naar mezelf te kijken. Nee, dat zou het andere uiterste zijn.

Ik voel me helaas niet fijn in mijn lichaam. Ik weet dat mijn gevoel niet klopt. Ik schrijf deze blog dan ook absoluut niet om complimentjes te ontvangen. Ik weet mijn kleding maat, mijn kleding zit niet strakker. Steeds als ik foto’s van deze vakantie zie begrijp ik niet wat ik zie. Wat ik zie is niet hoe ik me voel. Wat ik zie? Ik zie een prima gezichtje met een prima “kaaklijn”. Ik zie sportieve slanke armen. De jurkjes en shirtjes die ik deze vakantie draag zijn over het algemeen wat wijder waardoor ik niet echt iets kan zeggen over mijn buik. Dit is positief, want “vroeger” zou ik een onderkin gezien hebben waar hij niet zou zijn, een buik gezien hebben in kleding waar niets te zien kàn zijn en blubberarmen waar spieren zitten.

Maar ik voel me al een tijdje dik. Ik voel constant de aanwezigheid van mijn buik. Ik maak het mezelf gemakkelijk met wat wijdere kleding en ik draag geen topjes met hardlopen, terwijl ik mij daar een tijdje terug wél comfortabel bij voelde. Ik wil een voorbeeld zijn voor anderen en toch een kort topje aan doen. Ik wil me namelijk niet schamen voor mijn lichaam. Het helpt vaak om jezelf in te denken wat je tegen een ander zou zeggen of wat je een ander wenst. Als ik lees dat anderen geen topjes dragen en dit eigenlijk wel zouden willen, dan gun ik haar dat ze dit los kan laten. Wat je een ander gunt, mag je jezelf ook gunnen. Echter ik zou ook het advies geven dat je moet dragen waar jij je prettig bij voelt. En dus kies ik al een tijdje voor het enigszins verstoppen van mijn lichaam. Want daar voel ik me nu prettig bij.

En tegelijkertijd besef ik me dat er iets niet klopt. Ik gun het een ander niet om zich te schamen voor zijn of haar lichaam. Ik gun het een ander niet om zich niet prettig te voelen in zijn of haar lichaam. Ik gun een ander een ontspannen gevoel over wie hij of zij is. En dus mag ik dat mijzelf ook gunnen. En daarom heb ik vandaag een shirtje aan gedaan die wat bloter is dan de andere kleding die ik mee heb, probeer ik (onopvallend) in etalages te kijken en ga ik steeds bewust naar het invalidentoilet hier op de camping. De enige plek met een lange spiegel en een afgesloten ruimte waar ik even de tijd kan nemen om naar mezelf te kijken. En keer op keer vallen mij twee dingen op. Eén die me blij maakt en één die me wat zorgen baart. 
Steeds als ik in de spiegel kijk, kijk ik eerst naar de dingen die ik mooi vind aan mezelf of waar ik gewoon tevreden mee ben. Ik zie ze en knik tevreden naar mezelf. Ooit was er een tijd, dat ik in mijn hoofd direct begon te schelden tegen mezelf. Dit is echt verleden tijd. Wat een verademing. Wat fijn om het zoveel meer gezellig te hebben met mezelf!  Dit maakt het leven toch echt een stuk leuker dan de hele tijd maar uitgescholden te worden.

Eén lichaamsdeel ontwijk ik bij het kijken naar mezelf; mijn buik. “Oohw… hallo buik, jij bent er ook. Sorry, jou vind ik niet zo mooi, ik sla jou even over. Weet je wat, ik verstop je ook gewoon. Je bent er niet. TRALALALALA…”

Ik voel, ik weet, ik heb geleerd dat dit niet werkt. Dus ik spreek mezelf toe. Niet scheldend zoals vroeger. Tegen een onzeker kind ga je toch ook niet schelden om het te overtuigen om toch iets nieuws uit te proberen? Of tegen een vriendin ga je toch ook niet schelden als ze zich ergens niet goed bij voelt? Nee. Dat maakt alles alleen maar erger. Juist wanneer iemand zich niet fijn voelt, wil je deze persoon gerust stellen. En zo mag je dus ook met jezelf om gaan.

“Lieve Vie, Wat fijn dat je vind dat je mooie schouders hebt. Ze zijn ook mooi! Oók als een ander daar een andere mening over heeft. Een kunstwerk wordt ook door de één geprezen en door de ander verafschuwd. Jij vindt dit mooi, en dat mag. Maar waarom negeer je een deel van jezelf? Waarom begin je weer een haat tegen iets van jezelf te ontwikkelen? Je kunt doen alsof het er niet is en hopen dat het vanzelf verdwijnt. Maar je weet dat dit ook het begin kan zijn van oorlog. De afkeer naar dit ene lichaamsdeel kan zich gaan verspreiden waarmee de zelfhaat groeit. Je bent zo ver gekomen, dit is niet wat je wil”.
Ik trek mijn shirt of jurk omhoog en kijk naar mijn buik. “Nee Vie, niet één seconde. Want dan zie je alleen wat je denkt te zien. Dan zie je alleen wat je hoofd je verteld dat er zit; een dikke buik. Kijk en observeer, alsof je naar een ander kijkt. Kijk zonder oordeel. Beschrijf wat je ziet”. Ik haal diep adem. Ga recht staan en probeer te ontspannen. Ik probeer mijn gezicht te ontspannen en kijk.

Ik zie een navel. Ik zie een lijntje in de buurt van mijn heupbot. Ja, er zit een “laagje” over, ik zie het bot zelf niet uitsteken. Maar dat laagje is voornamelijk spier. Ik begin wat te ontspannen en voel dat mijn blik neutraler wordt, ik vind mijn buik nog niet niet mooi, maar neutraal is beter dan afkeer. Voor nu is het goed zo. Ik win terrein van de gemene stem die stiekem weer terrein probeerde te winnen. Voor nu is het goed. Mijn kleding weer netjes en ik loop naar buiten alsof ik net alleen een plasje heb gedaan.

Foto van tijdens één van onze trailruns, niet luisteren naar waarschuwingen voor gevaar….
Dat geeft een onveilig gevoel!

Ik weet dat er waarschijnlijk een reden is voor mijn “dikke gevoel”. De één krijgt migraine als hij of zij ergens mee zit of grijpt naar de drank. Ik ga me dik voelen, ontwikkel een haat naar mezelf en ga kloten met eten als er iets is. Misschien weet ik ook wel wat er is, maar weet ik nog niet zo goed wat ik er mee wil of hoe ik er het beste mee om kan gaan. Ik ben blij dat ik heb geleerd om te constateren wat er speelt, mezelf hier liefdevol bij te helpen en te accepteren dat het niet in één keer weg is. Te accepteren dat het nu even niet anders is en ik me in bepaalde kleding net iets comfortabeler voel. Dat is oké, want ook dan ben ik lief voor mezelf. Maar ik blijf naar mezelf kijken, net zo lang tot ik me wel weer comfortabel voel in een van de mooie sporttopjes die ik dit jaar durfde aan te schaffen.

Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Eigenwaarde, hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Luisteren naar je lichaam, Rust dagen, Self fulfilling prophecy, Trainen

Dit is ook wat het leven is.

Verdriet. Slecht geslapen. Niet lekker in mijn vel. Nachtmerries, drukke dromen. Rusteloos. “Moe in mijn hoofd”. Kwetsbaar en onzeker….

Niet een heel vrolijk begin van deze blog. Excuus daarvoor. Dit is echter ook wat het leven is. Door de onzekerheden in het leven met elkaar te delen, kunnen we leren hoe er mee om te gaan. Leren dat het menselijk is. Dat het er mag zijn, er zelfs bij hoort en je er niet omheen kunt. Dat je mag huilen of benoemen dat je pijn hebt, zonder een aansteller te zijn. Je mag een stapje terug doen zonder een faler te zijn. Zonder downs geen ups, lekkere cliché, maar zoals met veel clichés; wel waar.

In mijn eerste blog dit jaar  schreef ik mijn leerpunten van 2018 met jullie te willen delen. In deze blog schrijf ik over rust, luisteren naar je lichaam, mijn zoektocht hier naar en over het open zijn over je kwetbaarheden.

Zo vaak zie ik, op bijvoorbeeld Instagram, quote’s voorbij komen met de strekking dat alleen als je stopt, je faalt. Maar is dat werkelijk zo? Is stoppen soms niet veel sterker dan doorgaan? En is rust niet net zo belangrijk als werken? Je wordt sterker op je rustdagen en je werkt efficienter wanneer je uitgerust bent. Waarom pushen we onszelf (en hiermee elkaar!) zo tot het uiterste?

push-yourself-e1547281341903.png
Quote van success-hunters.com

Ik zou liever de boodschap willen verspreiden dat we mogen leren luisteren naar ons lichaam. Alleen… Kan iemand mij misschien een handleiding geven wat de signalen die mijn lichaam afgeeft eigenlijk betekenen? En hoe ik er het beste op kan reageren? Want daar loop ik nu tegen aan. Zoweel op emotioneel als op sportief gebied. Wat heb ik nodig om goed met de moeilijkheden die spelen om te gaan? Hoe uit ik mijn emoties zonder er in te blijven hangen? En wat heeft mijn lichaam nodig? Welke signalen horen gewoon bij veel sporten en welke signalen betekenen dat ik TE veel sport en een stapje terug mag doen? Ik weet het echt even niet.

Er spelen nu wat dingen waar door ik weer slecht slaap en dat zorgt voor een vermoeid gevoel, vooral in mijn hoofd. Mijn lijf rust wel, al herstelt het natuurlijk ook minder goed wanneer je slechter slaapt en voelt het niet zo fit als een tijdje terug. Ik snap dat je lichaam niet altijd op scherp kan staan, maar wanneer “moet” ik toch extra rust nemen?

Het is vooral mijn hoofd die moe is en verlangt naar een goede nacht. (Tips voor goed slapen zijn lief, maar ik loop al bij een slaapcentrum dus behalve de dingen die ik met mijn slaaptherapeut afspreek, ga ik nu niets nieuws uitproberen 😉). Ik voel de wallen onder mijn ogen. Van de vermoeidheid word ik onzeker, verdwijnt mijn sarcasme, irriteer ik me sneller aan dingen, ben ik (vooral thuis) minder gezellig, waar ik me dan ook weer onzeker over ga voelen, want ik wil niet een ongezellige vriendin zijn…

Sporten helpt! Sporten geeft energie en vertrouwen. Al is het soms tijdelijk, tijdens het sporten voel ik me goed. Daarna is het verdrietige gevoel er momenteel weer, de ene keer blijft het nog even weg de andere keer is het er vrij snel weer. Het is nu niet anders. Tijdens het sporten voel ik me fijn en rustig of juist gemotiveerd en sterk. Maar ik ben óók moe. Tijdens het sporten voel ik die vermoeidheid niet, maar hij is er wel! Waar doe ik nu goed aan? Ik wil graag alles goed doen en dit maakt me dus onzeker.

running miss quotes
Quote via gymquotes.co

Deze week een klein stapje terug gedaan en iets minder intensief getraind. In 2018 leerde ik hoe belangrijk rust is en ik ben opzoek naar de juiste balans. Rust pakken én mijn energie uit het sporten halen. Herstellen om de trainingen ook echt effect te laten hebben. Tijdens rust word je beter. Tijdens trainen maak je je spieren eigenlijk stuk en wanneer je rust neemt herstellen je spieren en na herstel ben je beter dan vóór je herstel. Je gaat weer trainen, weer stuk maken en weer rusten. En zo ga je vooruit.

Ups en downs. In het leven even zijn de ups easy en de downs pittig, tijdens hardlopen is het anders om.

Ik kan er nu niet om heen, er is emotioneel veel gaande waardoor ik verdrietig mag zijn. Ik ben liever alleen maar sterk. Ik wil me niet laten beïnvloeden door “dingen” van buiten af. Ik ben bang een aansteller te zijn of een slachtofferrol aan te nemen. Maar soms gebeurt juist dat waar je bang voor bent wanneer je er keihard voor weg probeert te rennen. Self fulfilling prophecy.

Praten dus. Delen. Huilen ook. Het is waar; het lucht op. Hoe het werkt weet ik niet, maar nog iets wat ik leerde in 2018; je hoeft niet alles te snappen. Als het werk, dan werkt het. Mijn reactie wanneer ik me emotioneel niet fijn voel is; alleen zijn, verstoppertje spelen en heel hard (weg) rennen.

estafette 2018

Bewust zijn is de eerste stap. Ik benoem het nu, wanneer ik me wil verstoppen. Probeer te praten en te huilen. Te ontladen. Om daarna los te laten en weer op te kunnen laden. Hardlopen. Soms alleen. Soms samen. Even los zijn van alles. Want zo voelt lopen voor mij. Tijdloos. Geen besef van tijd. Vrijheid.

Na het samen, even alleen zijn. Op twee manieren. Alléén zijn en alleen zíjn. In mijn eentje, in het nu. Ik hou van hardlopen. Gisteren (11 januari) genoot ik van een duurloopje in mijn eentje door de duinen, nadat ik goed over mijn gevoelens en (helaas reële) angsten heb kunnen praten en huilen met vriendlief en mijn therapeute.

Gelukkig heb ik geleerd dat alleen hardlopen niet het antwoord is op alles. Delen, praten, kwetsbaarheden tonen. Samen. Vandaag staat er een fijne wandeling op de planning met een van mijn lieve vriendinnetjes door een mooi natuurgebied. Even niet snel, maar gewoon rustig. En samen.

In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik;

Trainen doe je niet alleen. Zelfs een individuele sporter heeft anderen nodig om tot het beste resultaat te komen. 

Samen. Samen en niet alleen. Samen trainen en ook samen leven.

DSCF9227.jpg