Hardloop doelen, Hardloop Obsessie, Hardloop plezier, hardlopen, Rust dagen, Trainen

Sneller, beter, mooier, verder dan de rest.

Waarom loop jij hard?

Het viel me afgelopen week ineens op dat veel mensen het hebben over hun kilometer aantal van de maand of week. Hoeveel kilometers ze afgelopen maand hebben gelopen en wat ze komende maand willen lopen. Mijn vriend noemde ook zijn km aantal en toen dacht ik, laat ik ook eens gaan kijken… Geen idee namelijk. 337km in februari. Oké. Dat is best veel. Maar wat heb ik er aan dit te weten? Komende maand is het misschien wel de helft. Deze maand start ik met mijn taper week en na de 10km CPC start ik met 1500m trainingen. Dan heb ik deze aantallen kilometers helemaal niet nodig. Terwijl als je het getalletje eenmaal weet, er toch een stemmetje in je hoofd komt die het eigenlijk wil evenaren of verbeteren. Maar waarom? Waarom zijn we hier eigenlijk mee bezig? Net als hele strakke tijden willen neer zetten. Gaat iemand, behalve ikzelf, ooit onthouden of ik 38 of 39 min deed over een 10km? Ga jij zelf later ooit onthouden of je 200 of 300km liep in de maand maart van 2019? Het inspireerde mij iig tot het schrijven van deze blog.

Waarom loop je hoe je loopt? Voor wie loop je? Wat is je doel met het lopen? Wat is jouw motivatie? Waarom wil je dit? Wil je dit echt, of moet je dit van jezelf?
Sneller, beter, mooier, verder dan de rest?
Of voor jezelf?

Ik wil lopen voor mezelf. Ik heb dan ook geen concurrentie, want ik loop tegen mezelf. Ik bewonder anderen om de manier waarop ze bijvoorbeeld hun doelen bereiken, maar ik voel geen drang of motivatie om van iemand te winnen of meer kilometers te maken dan een ander. Ik voel ook totaal geen vergelijkingsdrang wanneer ik hoor hoe een toploopster dingen aanpakt. Ook in een wedstrijd kan een voorganger voor mij geen motivatie zijn om nog net even iets harder te lopen. ((Tenminste… vrouwen niet. Haha. Ik kan niet ontkennen dat ik stiekem wel een echte kick krijg van mannen inhalen. Geen idee eigenlijk waar dat vandaan komt)).

Wat is mijn motivatie? In mijn vorige blog benoemde ik al dat ik na de 10km volgende week tijdens de CPC mijn trainingen ga omgooien om te gaan trainen voor de 1500m. Terwijl ik eigenlijk nu de wegwedstrijden veel leuker vind. Waarom ga ik iets anders doen, terwijl ik het zo leuk vind wat ik nu doe?

Jaren lang MOEST ik presteren van mezelf. Ik trainde hard en op de wedstrijden moest het er van mezelf uitkomen. Het MOEST. En.. ik was nooit tevreden. Als een gespannen blok beton stond ik op de wedstrijden en ik liep nooit de tijden die ik wilde lopen. Nooit de tijden die je aan de hand van de trainingen wel zo verwachten. Boos. Was ik op mezelf. Want ik faalde. Elke wedstrijd faalde ik. Ook als ik een PR liep was ik ontevreden, want in trainingen liet ik toch niet dat ik harder kon?! Plezier? Genieten? Nou niet van de wedstrijden. De trainingen wel! Het vele sporten bij een atletiekvereniging, samen met een coach en trainingsmaatje, daar heb ik altijd van genoten. Samen afzien, samen sterker en sneller worden. Wedstijden waren een bron van spanning. Zowel voor, tijdens als na afloop.

Na onze winst tijdens het NK 4x 400m

Na een jaartje gestopt te zijn ging ik weer naar Leiden Atletiek. Een recreanten groep zou misschien beter bij mij passen. Trainen met plezier als doel. Ik kwam bij Tim Brouwer de Koning en vertelde hem dat ik geen wedstrijden wilde doen, niet gepusht wilde worden en alleen wilde genieten van het lopen zelf. Tim remde mij vooral af. 0 druk. En als ik zelf weer druk ging opleggen, haalde hij de druk weg. Om deze reden zou ik nooit meer zonder Tim als looptrainer willen. Hij neutraliseert mijn enorme vermogen om mezelf druk op te leggen. En toch is hij eerlijk over wat hij denkt dat ik kan. Zijn voorspelling van de CPC is 38,38min. Ondanks deze uitspraak weet, geloof en vertrouw ik, dat als ik met 40.38 over de finish kom, hij mij geen slechte atleet vind. Mij niets minder waard vind. En mij nog steeds wil blijven trainen. Ik haal mijn eigenwaarde niet meer uit mijn prestaties. Wel mijn loopdrive. Ik wil hard. Ik moet niet hard. Ik wil hard. Waar ik eerder MOEST presteren, wil ik nu. En ja, daar zit een enorm verschil in.

Weet je nog als je vroeger je kamer op moest ruimen? Of andere dingen moest van je ouders? Dan deed je het met tegen zin. Kwam het uit jezelf, dan was het ineens veel leuker!

Ik wil hard lopen. Maar ik ben ook realistisch. Je kan niet elke dag presteren en je hebt het ook niet altijd in de hand. Ik train nog maar sinds kort zoals ik nu doe en het is ook nog zoeken naar wat werkt. We gaan nu de taper week in, van vorige wedstrijden hebben we al geleerd dat te weinig doen voor mij niet goed werkt. De beste wedstrijden liep ik tot nu toe zelfs zonder échte taperweek. Dus, samen met coach Paul @Lifting Performance hebben we een goed doordacht en aangepaste taperweek gemaakt. Waar ik vertrouwen in heb én wat er voor zorgt dat mijn lichaam kan herstellen van de intensieve trainingsweken. Of dit ook echt gaat werken, dan kunnen we pas na de wedstrijd zeggen. Het blijft zoeken en uittesten. Ik weet wel dat we allemaal ons best hebben gedaan. Nu is vertrouwen op wat ik kan en heb opgebouwd het belangrijkste. Een ander kan je dat vertrouwen niet geven, dat vertrouwen komt vanuit jezelf. Zelfvertrouwen is een voor mij nieuw verworven eigenschap waarvan ik geloof dat het de sleutel is tot vooruitgang. Rust, ontspanning en vertrouwen.

Waarom de overstap naar de 1500m? Die vraag heb ik nog niet beantwoord. Ik ben niet meer de jongste. April 2019 wordt ik 32. Ook hoop ik ooit moeder te mogen worden. Met mijn nieuw verworven instelling en mindset wil ik nog één keer een écht baanseizoen draaien. Nog één keer met een goed getraind lichaam én met vertrouwen dat ik kan wat ik kan. Ik wil later terug kunnen kijken op dat laatste baanseizoen met de gedachte, zie je nou wel, ik kon baanwedstrijden lopen, trots zijn en genieten van wat ik deed. Mocht ik later kinderen krijgen, dan wil ik ze vertellen dat mamma zo hard kon lopen omdat ze genoot van wat ze deed.

Ik wil een voorbeeld zijn dat wanneer je zelfvertrouwen hebt en plezier beleefd, je hulp durft te vragen en samen durft te werken, je je gevoel en onzekerheden durft uit te spreken, geduld hebt en heel goed naar je lichaam luistert, je dan doelen kunt halen.

Wie weet blijkt dit jaar te vroeg te zijn voor dat NK. Misschien haal ik mijn NK doel niet. Misschien beslissen we dan wel samen om het nog een jaartje te proberen. Of misschien zeg ik, ik heb mijn hoofddoel “Wanneer je plezier beleefd aan het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen” behaald en het is goed zo.  De basis voor vertrouwen is nu gelegd. De motivatie is groter dan ooit en ik geniet van wat ik doe. Ik doe namelijk wat ik wil doen, en niet wat ik moet.

Foto voor de start van het ZZ-cirquit door !0 van Noordwijk
Faalangst, Hardloop doelen, Kwetsbaarheid tonen, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Wedstrijden

Het Komt vanzelf

Het komt vanzelf.

Deze wijze woorden sprak Sameena van der Mijden, even tussen neus en lippen door tegen Tim Baks tijdens de Looppraat podcast toen ze het hadden over haar sub 3 op de marathon. Die sub 3 is een grote drive en doel van Tim.

Hardlooptijden. Soms wil je té graag. Een valkuil die ik maar al te goed ken. Dé valkuil waardoor ik nu nog één baanseizoen wil lopen. Een baanseizoen waarin ik fit ben en geniet van het feit dat ik kán lopen. Dat ik snel kan lopen. Dat ik snel kan lopen én geniet van wat ik doe. Ik kan immers niet meer falen… Toch?

Voor ik ga trainen voor de 1500m wil ik eerst een snelle 10km lopen tijdens de CPC. Rare overstap, dat weet ik. Dat komt doordat ik de wegwedstrijden nu veel leuker vind en deze 10km nog mee wil pakken. Waarom die 1500m, als je loopt voor je plezier en zo geniet van de langere afstanden? Daar komt binnenkort een blog over online. Ik vind zelf dat ik er een erg goede reden voor heb.

Eérst de 10km dus. Ik ben fit en sterk. Ik heb goed getraind en ga na donderdag taperen. Als het weer ook nog mee zit, zou er dus een snelle tijd in kunnen zitten. Ik heb tijden in mijn hoofd en ook uitgesproken naar mensen. Deze week bespeur ik voor het eerst sinds tijden lichte faalangst. Wat als ik het niet haal? Ik ben enorm gefocust op de race. Ik droom er zelfs over. Ik wil dat alles klopt. Ik heb mensen uitgenodigd om te komen kijken. In de trainingen loop ik harder dan mijn trainer verstandig vind en TV-west volgt mij voor, tijdens en na de race op de voet. Nu moet ik bewijzen dat ik kan wat ik denk te kunnen….

Ik wil té graag.  En daarom spreek ik mezelf middels deze tekst even streng toe.

Vie. Laat het los. Het komt vanzelf! Je bent fit. Je loopt al tijden op gevoel en geniet van het lopen. Je geniet van de wedstrijden, de support langs de kant. Je doet je best. Je geniet het meest als je loopt op gevoel. En dat gevoel is hard. Doorlopen. Door. Door. Door. Dat vind je leuk en dat maakt je trots. Je eigen race lopen. Dat is waar je van geniet! Niemand wil dat jij een gespannen race loopt. Niemand onthoud later jou tijd. Jij onthoud wel of je er van genoten hebt. Later wil je terug kijken op deze periode en met trots kunnen zeggen; ik heb zo genoten van die periode. Die periode had ik niet willen missen. Je wil niet terug kijken op zelf opgelegde spanning.
Als jij doet wat je leuk vind om te doen, heb je een mooie ervaring gewonnen. Dan maakt de tijd niet meer uit. Laat het los. Je weet zelf wat je kan en of het er dan net op dat ene moment uit komt, dat weet je toch nooit zeker. Er kan zo veel gebeuren wat je niet in de hand hebt. Daarom kun je maar beter los laten. Lukt het deze 10km niet, dan komen er (na de 1500m) nog meer.

Je faalt niet als je geniet van wat je doet. Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.

Momenteel zit ik dus toch in die “focus op tijden flow”. Hoe kom ik hier uit? Het is niet erg om een klein stapje richting een oude valkuil te doen, het is alleen niet zo slim om door te stappen als je het herkent. Hoe zorg ik er voor dat ik nu niet weer word mee gezogen in het gat van prestatiedrang?

Even terug naar de vorige wedstrijden. Daar ging het nog goed. Ik wilde leren diepgaan. Dat was mijn doel. Ongeacht of ik de finish zou halen. Die laatste wedstrijd. Die 8km in Apeldoorn tijdens de Midwinter Marathon. Het was een droom race. De wedstrijden ervoor liep ik té relaxt, dat was wel leuk tijdens het lopen, maar na afloop voelde het voor mij niet goed. Wat zorgde ervoor dat het toen in Apeldoorn goed ging? En wat gaat er nu anders

1. Ik had een realistisch doel gesteld, niet het maximaal haalbare doel in mijn hoofd, nee een realistisch doel. Ik geloofde er in en wist ook zeker dat ik dat kon.
2. Ik hoefde de finish niet te halen. De finish, en dus ook de tijd, was niet mijn doel. Mijn doel was diepgaan. Ook bij een slechte tijd of zonder finish kun je diep gaan! Ik wílde diepgaan. Ik moest niets van mezelf. Ik moest geen tijd halen. Alles van binnen wilde gewoon knallen en zien waar ik zou stranden.
3. Tijdens de race was ik niet echt bezig met tijd. Ik zat in het moment. De nog af te leggen meters gingen nauwelijks door mij hoofd. Alleen “Hoe voel ik me nu?” en “Dit voelt goed, dus door”. Niet denken aan een tijd of de weg die nog voor me lag. Nu, Daar ging het om. En dat nu bracht me steeds dichter bij de finish.
4. Ik was niet bang voor pijn of dat ik het niet zou halen. Doordat ik niet dacht aan de meters voor me, was de pijn ook beter te verdragen. Alleen de laatste km was zwaar, maar dat wilde ik ook. Dus dat kon ik dan weer tegen mezelf zeggen. En dan ben je er bijna. Die laatste km kom je toch wel door.

Nu mijn CPC plan;
Mijn realistische doel voor de CPC 10km is 39.10min. Ik kan niet ontkennen dat ik hoop onder de 39 te gaan. En ik kan ook niet ontkennen dat ik denk dat ik dat kan. Dat ik daar voor ga. Dat ik daar op weg ga. Maar als het mij helpt om een realistisch doel te noemen, dan moet ik dat doen. 39.10min. Dat is realistisch. En ik spreek bij deze met jullie af dat ik ook trots ben als ik deze tijd loop. Tot voor kort was mijn doel onder de 40. Dat was mijn wens, mijn grote doel. En nu lijkt dat in mijn ogen ineens niets meer waard. Voor een ander een top tijd, voor mij een flut tijd. Zo voelt het. Maar nog geen twee maanden geleden was dit mijn doel waar ik van droomde. Je doel in twee maanden meer dan een minuut bijstellen is bijna waanzin. Het geeft al aan hoe enorm ik gegroeid ben. Als het er dan die eerste 10km niet uit komt, is dat geen schande. Absoluut niet.

Wat wil ik voor deze race? De vorige race wilde ik leren diep gaan. Dat was mijn doel. Als de eindtijd niet het hoofddoel hoeft te zijn, welk doel wil ik deze wedstrijd dan na steven? In de flow komen. Mijn eigen race lopen. Luisteren naar mijn gevoel. In het nu blijven. Mezelf steeds blijven herinneren dat ik niet bang hoef te zijn voor de kilometers die nog komen gaan. Die kilometers gaan vanzelf voorbij als je in het nu blijft. Nu. Nu voelt het lopen goed. En zo lang het nu goed blijft voelen, dan geniet ik dus ook van het nu. Een andere mooie uitspraak van Sameena was “Morgen is niet beloofd”.  Dit ging dan niet over hardlopen, maar zo kun je ook tijdens het lopen denken. De komende km is niet beloofd. Ik kan vallen en een blessure oplopen. Nu is er, net is geweest en straks is niet zeker. Waarom dan met straks bezig zijn? Het enige waar je invloed op uit kunt oefenen is op wat je nu aan het doen bent. Het verleden kun je niet veranderen, als er een slechte km tussen zat, laat het los, nu kun je door lopen. Straks is niet beloofd.

Ja. Ik voel me rustiger en sterker nu ik deze dingen voor mezelf heb uit geschreven. Ik weet nu wat mijn doel gaat zijn voor deze wedstrijd. Ik voel me sterk en rustig. En durf nu met dit doel relaxt mijn taper week in te gaan.

Mootje geeft het goede voorbeeld.

Eigenlijk was mijn plan een blog te schrijven over alle punten die mij raakte uit de Looppraat podcast met Sameena en de eye opener die oud traningsmaatje (en nog steeds clubmaatje) Jamiro Elabeidi mij mee gaf met zijn laatste race, afgelopen NK indoor (waar hij een top tijd op de 60m liep en zilver won) en de gesprekjes die we hadden tijdens krachttrainingen. Blijkbaar was deze tekst wat ik nu nodig had. Van openheid kunnen we zo veel leren. Daarom deel ik deze blog met jullie en houden jullie de leerpunten dankzij de openheid van Sameena en Jamiro nog van mij te goed.

Hardloop doelen, Hardloop Obsessie, Hardloop plezier, hardlopen, Levens lessen, Topsportleven

Ik kan maar aan één ding denken: Hardlopen.

Ik kan maar aan één ding denken: Hardlopen.

Kracht, lopen, core, eten en rusten. Slapen. Ontspannen. Massages, Yoga, rollen en rekken. Lezen over lopen, schrijven over lopen, praten over lopen. Koffie drinken. Trainen. En rust pakken. Enzovoort.

Mijn focus verleggen vind ik moeilijk. Als ik met volle overgave in een werk project zit, vind ik mijn focus verleggen óók moeilijk. Zelf kunst maken heb ik heel bewust (tijdelijk) stop gezet. Keuzes maken. Als ik vol in een kunstproject zit kan ik mijn focus ook maar moeilijk verleggen. Gevoelig voor obsessies? Momenteel is hardlopen mijn “obsessie”. Hoewel ik passie een fijner woord vind. Passender ook. Bij een obsessie denk ik aan dwangmatigheden. Dat is niet het geval. Een verslaving misschien? Ik wordt echt blij van wat ik doe. Ik wil dit.

Maar, ik moet oppassen. Focussen op mijn werk vind ik nu moeilijk. Constant wordt ik afgeleid door het hardlopen. Zoek ik even iets op voor werk en voor ik het weet zit ik weer op een site over hardlopen. Wil ik een muziekje aan zetten, wordt het een podcast van Susan Krumins en luister ik vooral daarnaar…. Mijn telefoon pakken om iets voor werk te doen en “heeel even” instragram checken om te kijken wat de hardlopers die ik volg nu weer allemaal aan het uitspoken zijn… En zo is de dag voorbij; alles draaide om hardlopen, maar mijn werk is niet af. Afspraken heb ik af gezegd omdat ik anders in de knoei zou komen met werk.. Dit is niet de bedoeling.

Hyper/ over focus voor de NK 4x400m 2012 (waar we goud wonnen)

Vie. Wakker worden!! Je zou gaan leven als een WERKENDE topsporter. FOCUS! Niet OVER focus. Dat kan je alleen maar tegen gaan werken. Je raakt gestrest als je werk niet af is, je gaat er slechter door slapen, rust er minder goed door, moet straks misschien trainingen af zeggen omdat werk ook af moet… En door alle stress ga je straks minder lopen. Je weet prima wat je moet doen; planningen maken EN JE ER AAN HOUDEN. Dat hoort bij het leven van een werkende “topsporter”.

Je hebt dit nodig Vie. Je kunt de lol in het sporten (en überhaupt in het leven!) alleen bewaren als je zorgt voor balans.

Dit weekeind voelde je het al aan komen; het wordt krap met werk. Prachtige planner gemaakt, niet aan gehouden. Nu begint de stress toe te nemen. Dus, nu is een gesprekje met mezelf nodig.

Lieve Vie, wat heb je nu nodig? Wat heb je nodig om de stress te laten zakken? Om de loop-obsessie weer een gezonde looppassie te laten zijn en werk geen stress factor gaat worden. Je vind je werk leuk, maar niet als je achter de feiten aan loopt. Wat heb je nu nodig?

Iets TE veel spanning? Start NK 4×400 2012

Om de stress te laten zakken: Een overzichtelijke To Do lijst en een planning voor de komende dagen. Een leuke vrolijke lijst waarin gestreept kan worden zodat het iets vrolijks wordt.
Om van de obsessie weer een passie te maken: Laat het los. Je doelen zijn er. Schrijf ook je doelen op. Schrijf je plan uit. Ook met vrolijke kleurtjes en duidelijk in het zicht. Dan is het er, duidelijk en overzichtelijk en dan mag je het de rest van de dag los laten. Er elke seconde van de dag mee bezig zijn, gaat je niet sneller maken. Sterker nog, het gaat tegen je werken. Je gaat het zat zijn en je hebt er straks geen zin meer in. Laat het los en ben er mee bezig op de momenten dat je er mee bezig mag zijn. Dat het functioneel en helpend is. Plan het dromen over lopen en doelen in en verleg daarna je focus weer.

Ja. Dit heb ik nodig. Dit ga ik doen. Nu.

———————————————————————————-

Bovenstaande tekst schreef ik gisteren ochtend. En, het is gelukt. Werk is weer bij, ik hobbel niet meer achter de feiten aan. Zo fijn. Ik voel me direct lekkerder en heb net zo intens genoten van een lekkere duurloop/ training. Voor mij kan zo’n duurloop/ training voor mezelf echt voelen als vakantie… Even helemaal alles los laten, tijd vergeten en gewoon gaan.

Het is een beetje na-aperig misschien, maar ik zit er aan te denken om net als Susan Krumins van die mooie week borden te gaan maken. Zowel voor werk als sport. Heerlijk overzichtelijk, vrolijk en je kunt lekker afstrepen. Ik denk dat ik het zelf gewoon op papier ga doen ipv een white bord.  Op dit moment ben ik echt enorm fan van Susan. Ze is echt mijn grote voorbeeld, ik leer zo veel van haar dankzij haar podcasts! Susan, als je dit leest, bedankt voor wat ik van je mag leren! (Stiekem hoop ik echt eens met je in contact te komen…. :D)

Foto instagram Susan Krumins
Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Leven, Topsportleven, Trainen

Leven als een topsporter. Waarom?

De komende tijd wil ik leven als een (werkende) topsporter. Ik wil nog één keer alles geven. Ik weet dat ik geen Nederlands kampioen ga worden, dat deelname aan het NK het hoogst haalbare is. Dat het maar de vraag is of ik het NK überhaupt haal. Het gaat mij echter niet om mijn prestaties ten opzichte van anderen. Het gaat mij om mijn eigen top.

Leven en sporten als een topsporter, dat is wat ik nu wil. Ik geniet van afzien en ik kan tegenwoordig naar mijn lichaam luisteren. Ik durf af te zien en te luisteren. Ik durf om hulp te vragen.

Waarom wil ik (minimaal het komend half jaar) leven als een topsporter? Wat is mijn motivatie?
Het geeft me een kick. Een doel. En, ik wil dit al heel lang. Echter had ik niet de mogelijkheid, door verschillende omstandigheden en ook zeker door een verkeerde mindset. Mijn mindset is veranderd.

Ik wil nog één seizoen alles geven voor de sport en knallen. Eén seizoen waarbij ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om topfit te zijn én te genieten van de weg ernaartoe. Op de wedstrijden uit mijn sprinterstijd kijk ik niet fijn terug. Elke wedstrijd voelde als falen. Het was nooit goed genoeg. En ondanks dat ik getraind was, kwam het er op de wedstrijden door de spanning niet uit. Nu wil ik nog één keer een baanseizoen getraind zijn én er plezier aan beleven. Ik kan niet meer falen, omdat het eindresultaat niet het doel is, maar de weg ernaartoe en het meedoen.

“Wanneer ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen”.

Nu is mijn kans. Ik ben niet meer de jongste en hoop ook ooit kinderen te kunnen krijgen. Daarom Nu. Mijn motivatie is hoger dan ooit. Mijn lichaam wil knallen. Mijn lichaam en mind willen trainen. Ik wíl dit. Ik moet het niet van mezelf. Er is geen pushen aanwezig. Ik wil dit.

Ik hoef niet afgeremd te worden want ik voel wanneer ik niet meer kan. Ik geef mijn pijntjes en vermoeidheid aan. Ik geef mijn grenzen aan.

Mijn trainer en vriend staan achter mij. En mooie gesprekken met andere sporters geven mij extra motivatie en vertrouwen. Zo heb ik contact gehad met Noah Schutte over mijn onzekerheden en dat heeft mij enorm geholpen om op mezelf te durven vertrouwen. Dit “interview” komt volgende week online.

Ik stelde Noah onder andere de vraag; Wanneer ben je een topsporter? Eigenlijk ben ik ook wel benieuwd hoe jullie daarover denken. Wanneer vind jij dat iemand en topsporter is?

Deze blog wil ik afsluiten met iets wat voor mij een paar hele belangrijke zinnen zijn geweest en vooral omdat ze door mijn moeder gezegd zijn. Na de Zevenheuvelenloop was ik super gelukkig, ik had zo genoten. En toch knaagde er ook toen iets, had ik niet dieper kunnen gaan? Haar reactie was:

“Als je dieper was gegaan, had je misschien niet zo genoten.
Toen was dat alles wat ik nodig had om het genieten vast te houden”.

Afgelopen 5km wedstrijd was ik in de middag gewoon echt verdrietig, ik had dieper willen gaan. Je leest er over in mijn race-verslag; “Waarom die je het dan niet?”
Mijn moeder zei na het lezen;

Het belangrijkste is dat je je hart volgt.
Als dat betekent dat dieper gaan en stuk gaan daar bij horen, volg dat.
Maar… Als je maar plezier blijft houden !
En geen druk..

Lieve mam, dit was alles wat ik nodig had om met alle motivatie, vertrouwen en zin door te gaan met mijn plan. Ik hou van je!

Mijn moeder en ik, lang lang gelenden.

Mijn eeste doel is zondag tijdens de 8km van de Midwinter marathon in Apeldoorn écht een keer diep gaan. Ongeacht de tijd. Het kan geen piekwedstrijd worden, daar train ik deze week niet naar. Diep gaan, dat wil ik daar trainen. Mezelf tegen gaan en aan de angst voor diep gaan voorbij gaan.

Mijn tweede doel is de 10km van de CPC. Zou ik onder de 39min kunnen duiken?

Daarna het baanseizoen. Kan ik het NK 1500m halen?

We gaan het zien. Als ik maar geniet van de weg er naar toe. Dan is elke wedstrijd gewonnen.

Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Nooit meer falen, Wedstrijden

Nooit meer falen

Vervolg op blog 1 “Het leven is trainen”.
Levenslessen uit 2018, les 1;

Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.
Dit gaat eigenlijk niet alleen over wedstrijden, maar over het hardlopen in het algemeen. Doelen heb ik altijd gehad en zal ik altijd hebben. De tijden die ik wil lopen zijn nog steeds erg scherp en mijn omgeving vindt ze niet altijd even realistisch als ikzelf. Echter, ik geloof dat ik het kan en ik wil het kunnen. Er is één verschil met “vroeger”. Eerder was het niet halen van mijn doelen falen. Een afgang. Gezichtsverlies. Schaamte met diepe onzekerheid tot gevolg en in mijn hoofd een hoop boosheid richting mezelf.

Tegenwoordig kan ik niet meer falen. Ik loop voor mezelf. Ik loop zowel tijdens een training als tijdens een wedstijd voor en tegen mezelf. Ik heb geen tegenstanders. Niet omdat ik zo goed ben. Nee, ik heb geen tegenstanders, omdat ik het uiterste uit mezelf wil halen en de enige tegenstander die ik zou kunnen hebben, dat ben ik zelf. Alleen zie ik mezelf meer als een voorstander dan een tegenstander!

Dat wat er op die dag mogelijk is, wil ik lopen én ik wil genieten van het feit dat ik kan lopen. Zolang ik tijdens de wedstrijd positief kan blijven denken en me sterk kan blijven voelen, heb ik sowieso gewonnen. Welke tijd er ook gelopen wordt. Als dat niet de tijd is die ik vooraf in gedachten had, dan is dat niet erg. Dan zat het er gewoon niet in. Wie weet de volgende keer wel.

Ja, natuurlijk ben ik extra blij als ik win. Als ik op het podium sta of als ik een PR loop. Je hoort mij ook niet zeggen dat ik niet wil winnen. Mijn drive om hard te lopen is groot. Heel groot! Maar het is niet mijn doel. Ik ben niet minder of meer waard wanneer ik win of verlies. Als de winnaar alleen maar heeft lopen pushen en met een ontevreden gevoel en gezicht rondloopt, dan voel ik me meer winnaar dan de vrouw die harder heeft gelopen. Ik heb immers plezier gehad en dat pakt niemand mij meer af.

Liefs,
Vienna Romanée

Ps. Ik kan tijdens wedstrijden nog steeds heel moeilijk kijken omdat ik het zwaar heb, omdat ik harder wil en mijn lichaam moe is. Maar dat betekend niet dat ik er niet van geniet! Tjah. Ieder zo zijn eigen ding, niet waar?!