Hardloop doelen, Hardloop plezier, Keuzes maken, Trainen, Wedstrijden

Startschot naar nieuwe loopdoelen

Zondag 8 september 2019. De promotie/ degradatie- wedstrijd voor de ere- en eerstedivisie vond plaats op mijn thuisbaan @LeidenAtletiek. Onze mannen konden standhouden of degraderen van de ere naar de eerste, wij (de vrouwen) konden van de eerste naar de eredivisie promoveren, mits we vandaag als één van de eerste 4 teams zouden eindigen.

Noa Hoondert (AV 1923) , Vienna Romanée (Leiden Atletiek) , Esmee van der Wissel (ARV Ilion)
Foto: Ed Turk

Ik stond opgesteld voor de 3000m. De week vóór de wedstrijd twijfelde ik vooral. Sinds het NK (of eigenlijk al sinds mijn blessure) besefte ik mij dat mijn lichaam moe was. Nu had ik er net mijn eerste werkweek bij mijn nieuwe werk (Runnersworld Leiden) op zitten en was ik vanaf dinsdagmiddag tot en met zaterdagavond in de weer geweest met; training geven/ opleiding, gewerkt, getraind en huishouden bijgehouden (moet ook gebeuren). Nauwelijks rust genomen. De training woensdag aangepast omdat mijn lijf aangaf dat het ff niet wilde. “Kan ik zo wel een wedstrijd lopen?” Bleef ik mezelf afvragen. “Moet ik hem niet gewoon ‘weggeven’ aan iemand die hem ook graag zou willen lopen, en nu misschien wel fitter is dan ik?” Twijfels, twijfels, twijfels. Steeds dacht ik gelukkig ook aan de vraag van Dennis Licht “Waarom doe je dit? Waarom loop je hard?” en dan voelde ik het antwoord door mijn hele lichaam: “Omdat ik dit leuk vind!”.

De afgelopen weken, sinds 28 juli (de dag na het NK 1500m) heb ik mezelf even niet gepusht. Even alleen maar gedaan waar ik qua sport zin in had en niets tot het gaatje. Actieve rust. Ik had geen zin meer om te pushen. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het daarvoor leuk om mezelf te pushen, niet dat ik mezelf martel met de trainingen. Maar het was even weg. En dat is niet gek. Vanaf november 2018 tot juli 2019 heb ik hard getraind en nu was het even klaar. Even de spanning van alles af. Even alleen gesport als ik zin had. Ook qua eten heb ik helemaal nergens op gelet en gelukkig meestal zonder schuldgevoel. Ik zag deze competitie wedstrijd als startpunt voor een nieuwe periode. Een goede 0-meting waar ik nu sta en vanaf de competitie weer wat doelgerichter gaan trainen. En nu was die competitie er ineens. Was ik al toe aan pushen? Ben ik al wel uitgerust? Kan ik dit nu al wel? Ik geniet enorm van het hardlopen, maar zonder het pushen… Hoe kan ik de wedstrijd nu leuk maken voor mezelf, zonder mezelf kapot te lopen? Zonder te veel druk op te leggen? Kan ik een wedstrijd lopen, zonder pushen?

Hoe kan ik er voor zorgen dat ik deze wedstrijd vooral ga genieten? Ik checkte mijn tegenstanders, 3 meiden met een PR van bijna één min sneller dan die van mij. Die ga ik überhaupt niet bijhouden. Maar de rest….die zou ik op papier moeten kunnen hebben…

Mannen en vrouwen Leiden Atletiek degradatie/ promotie wedstrijd 2019

Ik maakte mijn plan. Achter groepje 2 aan, alle energie sparen, genieten van deze prachtige wedstrijd op eigen baan. Genieten van het hardlopen. Ontspannen hardlopen en dan… dan de laatste 200m een volle eindsprint inzetten waarmee ik 4e word. Dat werd mijn plan. Nu hopen dat ik het plan goed uitvoer. Eén ding wist ik zeker dat zou gaan lukken; Genieten. Vanaf het moment dat ik op de baan aan kwam, stuiterde ik van de energie. Ik was hyper van de race-zin. Ik voelde me vrolijk en gelukkig. Ik zou gaan genieten van misschien wel mijn laatste seniorencompetitie. Ik ben immers al een oudje met mijn 32 jaar en we hebben genoeg snelle meiden rondlopen! Volgend jaar mogen zij aan de bak. Als ik echt nodig ben, weten ze mij wel te vinden. Maar hoe leuk is het, dat je je laatste competitie wedstrijd voor de club op eigen baan mag lopen met zo veel bekenden die je aanmoedigen! En misschien is dit wel mijn laatste baanwedstrijd die ik nog zie als “serieuze: wedstrijd. Want, ik geniet nu veel meer van de langere afstanden en de weg. Ik zal vast nog eens op de baan lopen, maar dan meer als snelheids-training of een totaal andere afstand die ik nog niet ken op de baan; de 5000m en de 10000m. Anyway, deze wedstrijd ga ik genieten van het zonnetje en alle aanmoedigen en de geweldige sfeer op mijn thuis clubje.

Ik hoopte zo intens dat deze wedstrijd goed zo voelen en voor mij het startschot zou zijn van mijn nieuwe seizoen met langere afstanden. Dat deze wedstrijd de afsluiting zou zijn van mijn rustperiode én van het baanseizoen. 

Het startschot ging. Ik startte langzaam, zocht mijn plek en vond die snel achter de loopster van Ilion. Ik zag dat er in het snelle groepje 4 ipv 3 meiden zaten, maar ik liet me niet gek maken. Ik had mijn eigen plan en met dit plan zou ik 4e worden en genieten. Als het toch 5e wordt en genoten heb is het ook oké, maar ik voelde een enorme rust en vertrouwen; ik wordt 4e. Het enige wat ik moest doen was ontspannen lopen en geduld hebben, vooral geduld hebben. Als een soort van mantra ging het door mijn hoofd; geduld, geduld, geduld. Ik zag dat de loopster van Haag gelost was door de 3 snelle meiden en per rondje werd het gat kleiner. Even een twijfel, zal ik Ilion voorbij lopen en achter Haag aan gaan? Nee… geduld, geduld, geduld Vie!! Ik had geen benul van tijd, het voelde alsof we traag liepen want het voelde ontspannen en makkelijk. Nog één ronde te gaan, we haalde Haag in. Check. Nog maar één te gaan. Op het 300m punt, iets te vroeg dus, ging ik voorbij Ilion. Ik voelde dat ze moe werd en mijn energie schoot omhoog, ik wilde knallen en mijn geduld was op. Even schrok ik van mezelf; dit is te vroeg voor een keiharde eindsprint… Maar meteen flitste er door mijn hoofd, je bent er nu voorbij, nu kun je nog maar één ding doen; KNALLEN! Er vol overheen gaan. Niet de indruk geven dat er een mogelijkheid is dat we samen de eindsprint aan gaan, nee, knallen en verpulveren. Niet laten blijken dat je ook niet zeker weet of je dit tempo 300m vol kunt houden, nee vol zelfvertrouwen de indruk geven dat je nog zoveel over hebt, dat de strijd aangaan geen zin meer heeft. En ik gaf alles wat ik had. De laatste 50 meter was ik wel op… maar ik bleef alles geven en.. ik werd 4e! Precies volgens plan.

Vienna Romanée (Leiden Atletiek)
Foto: Ed Turk

De loopster van Ilion feliciteerde me en ik kon alleen maar zeggen; Sorry! Want… tjah, netjes heb ik het niet gespeeld. Als dit geen competitie was geweest had ik dit nooit zo gedaan. Dan had ik ook een keer de kop gepakt en tegen de wind in gebeukt. Dan hadden we het samen gedaan. Op deze manier winnen vind ik eigenlijk een vies spelletje spelen… Maar dit was de enige manier waarop ik deze dag kon winnen.. En tjah.. dat is competitie. Het gaat bij de competitie niet om de tijd die je loopt, maar om de plek. 4e met een langzame tijd levert net zoveel punten op als 4e met een snelle tijd. Esmee, nogmaals sorry voor dit vieze spelletje wat ik speelde… Ik was onwijs blij dat je meteen zei; “Geeft niet! ik kon dit omdat jij in mijn nek liep te hijgen”. (Ik weet niet of je het letterlijk zo zei… haha, maar daar kwam het op neer).

Ik heb genoten, ik heb een enorme zelfvertrouwen boost gekregen en ik ben weer enorm eger naar meer!! 5000m en langer, kom maar op!

Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen! En… je kunt altijd meer dan je denkt!

Aanvulling 19-09-2019:
Deze blog schreef ik een paar dagen na de wedstrijd, alleen kwam het er niet van hem te posten. Vanaag post ik hem en in de tussen tijd is echt iets veranderd wat betreft mijn loop gevoel. Positief! Mijn lichaam is weer uitgerust en nu pas voel ik het verschil tussen een vermoeid en een uitgerust lichaam. Mijn loop zin in toren hoog, hoger dan het in maanden is geweest. Mijn race zin in enorm en mijn vertrouwn stijgt per training. Ik ben nog niet zo in vorm als een paar maanden terug, maar de motivatie is meer dan ooit! Ik heb plannen en doelen die ik binnenkort met jullie ga delen.

Wordt vervolgd


Eerlijk zijn naar jezelf, Hardloop plezier, Keuzes maken, Leven, Volg je hart, Zelfkennis

Eerlijk knopen door hakken

Eerlijk? Ik mis de wegwedstrijden. De langere afstanden. De langere (baan)trainingen. Ik mis het trainen met maatje Juriaan.

Ik mis het uitpluizen van het parcours; de hoogtemeters en een schatting maken wat ik daar denk te kunnen lopen, de weersvoorspellingen en me voorstellen hoe dat zou voelen. Op Google-Maps het hele parcours met Streetview opzoeken (als dat mogelijk is) zodat ik al weet hoe de wedstrijd gaat zijn. Hoe de ondergrond is, of het open is of beschut door bomen. Visualiseren hoe ik me daar zal voelen en hoe ik mezelf daar doorheen push. Toen ik de Stevensloop voor het eerst liep, kende ik de hele weg al uit mijn hoofd! Er was één stukje dat niet op Streetview stond en toen ik daar liep dacht ik: “He?! Waar ben ik?! Oja!!! het stukje “niemandsland” wat Streetview betreft.” Er is nog veel meer wat ik mis van de wegwedstrijden. Maar dat komt misschien nog in een andere blog.

Een baanwedstrijd loop je op de baan. De baan is 400m, heeft twee bochten, twee rechte stukken en is meestal rood. De omgeving zie je niet, want je zit in je focus. Je start op de lijn en je eindigt wanneer je de eindstreep passeert. Voor sommige afstanden betekent dat zelfs dat het dezelfde lijn is als waar je startte. Tuurlijk kun je de race visualiseren, maar dat is meer een soort droom race of standaard race. Een grote bepalende factor tijdens baanwedstrijden zijn je tegenstanders. In wat voor serie zit je? Kun je mee? Loop je alleen? Is het een boemelrace? Hoe gek het ook klinkt, voor een baanwedstrijd waar je rondjes loopt, je kunt op een bepaalde manier veel minder je tijd voorspellen en je weet al helemaal niet wat je tegen gaat komen. Op een bepaalde manier zegt een tijd op de baan minder dan een tijd op de weg. Op de weg loop je veel meer voor jezelf en met jezelf. Op de baan ben je afhankelijk van de mede atleten.

Laat ik nou net een enorme einzelgänger zijn. Hoewel mensen die mij alleen oppervlakkig kennen dit niet van mij verwachten zal iedereen die mij écht kent dit bevestigen. Ik ben liever alleen dan samen. En ik hou van voorspelbaarheid. Ik wil weten waar ik aan toe ben en wat ik kan verwachten. Met baan wedstrijden weet je dus nooit wat er komen gaat. Nu ik het nog één seizoen geprobeerd heb met mijn nieuwe zelfkennis, weet ik het zeker; uit baanwedstrijden haal ik niet het plezier wat ik verwachtte er uit te halen. Misschien loop ik volgend jaar nog wel een paar wedstrijdjes, maar dan puur voor de lol en als training. Niet met het doel om bijvoorbeeld een NK te lopen. Daarvoor vind ik het niet leuk genoeg.

De afgelopen jaren heb ik enorm hard aan mezelf gewerkt. Ik moest wel. Het was er op of er onder. Ik zat in een diep dal en dreigde de afgrond in te glippen. Het was klimmen of vallen en ik koos, met vallen en opstaan, om te klimmen. Ik ga er in deze blog niet verder op in, maar als je echt nieuwsgierig bent naar deze periode, neem dan eens hier een kijkje. Op deze site kun je lezen over mijn dal en klimtocht naar boven.

Ik ben nu boven. Hierboven is trouwens geen plat weiland, het is eerder een Zevenheuelenloop! Echter kan ik oprecht zeggen dat ik me nog niet eerder zo ontspannen heb gevoeld als nu. Ik heb nog stappen te zetten, maar zeg eens eerlijk, wie niet?

Ik voel me goed. Gewoon goed. Niet bijzonder gelukkig, maar verre van ongelukkig. Ik ben niet meer, zoals ik jaren was, constant verdrietig. Want ja, dat was ik. Ik droeg een verdriet met mee, ook als ik vrolijk was. Dat verdriet is weg. Soms is het er. Even. Dan huil ik of ik doe iets anders om het te uiten. Het is er dan even. Soms een paar dagen. En dan is het weer weg.

Nu durf ik mijn hart te volgen. Want nu snap ik wat het zegt. Hoe kun je je hart volgen, als het constant huilt? Ik durfde geen knopen door te hakken, ik wist immers niet wat ik voelde.

Nu hak ik aan alle kanten. Want ik weet voor een groot gedeelte wie ik ben. Ik weet wat kan en ook wat ik niet kan. En vooral dat laatste is heel fijn om te weten! Het is geen falen als je iets niet kan, of als iets niet bij je past. Ooit zei ik tegen een brugklasser; “Dat iedereen vind dat jij heel geschikt bent voor die taak is misschien waar, maar is de taak ook geschikt voor jou? Dat is waar het om draait”. De leerling koos daarna om niet deel te nemen aan een project waar iedereen van dacht dat ze het super zou doen. Ik was zo trots op haar, omdat ze luisterde naar wat ze wilde. Ik ben dit nooit vergeten. Lott, onwijs bedankt voor je goede voorbeeld!

Het onderwijs was blij met mij. Ik geloof dat ik geen slechte docent was. En ben. Want een docent ben je van binnen uit. Ik ben docent. Maar ons huidige leersysteem is niet geschikt voor mij om als docent in te fungeren. Zo wordt ik doodongelukkig van cijfers geven. Geen grapje, dit heb ik 8 jaar lang vaak met tranen in mijn ogen gedaan. Dit gaat niet veranderen. Dit blijft. Want dit is wie ik ben. Ik kan niet (be)oordelen, het gaat in tegen alles wie ik ben. En cijfers geven voelt voor mij als het geven van een oordeel, zeker bij een vak als wat ik gaf; Kunst.
Een ander punt wat het onderwijs lastig maakt voor mij is dat ik snel overprikkeld ben. Zeker sinds mijn burnout. Geef het een stempel of niet, het is gewoon een feit dat ik me niet goed kan afsluiten voor geluiden en bewegingen. Ik ben uitgeput na een paar uur les geven. Elk uur 30 andere leerlingen die ik allemaal net niet de tijd kan geven die ik wil. En dan zijn we pas halverwege de les dag. Dit went niet. Dit blijft.

En daarom koos ik ervoor om het onderwijs te verlaten. Zonder schaamte. Zonder gevoel van falen. Ik heb veel kwaliteiten en ik weet nu ook wat niet bij mij past.

Lekker chaotische foto vlak voor de bel van mijn aller laatste les als docent op het Stedelijk Gymnasium Leiden.

En zo ook met het hardlopen. Er komen nog een paar baanwedstrijden aan. En die zie ik vanaf nu als goede snelheidstrainingen voor het lange werk wat ik weer ga doen. Ik heb me ingeschreven voor de Posbankloop. Ik heb het parcours al opgezocht, de hoogtemeters bekeken en ik heb nu al extreem veel zin in deze loop. Mijn benen voel ik jeuken als ik denk aan het klimmen en dalen. Want dat is toch wat ik het leukste vind; geen vlakke parcours, maar klimmen en dalen op de weg.

Een stroom van energie voel ik door mijn voeten, benen en ook armen en vingers als ik denk aan deze 15km wedstrijd. Ik voelde het een tijdje niet, maar nu ik ook overlegd heb met trainer Bram Wassenaar en weet met welke groep ik mee ga trainen na de vakantie, is het weer terug; De enorme loopzin. De drive. Het echte loopgevoel. Geen opgelegd gevoel, nee. Dit gevoel is er gewoon. Omdat ik nu weet wat ik leuk vind. Misschien ligt mijn echte talent niet op deze afstanden, maar ik ben toch geen wereldtopper. Plezier is veel belangrijker. En wie zegt dat mijn talent hier niet ligt? Is dat gebaseerd op het feit dat ik bij de jeugd aan sprint/ horde deed? Of komt het door mijn bouw? Van dit laatste beginnen we toch ondertussen wel in te zien, dat bouw niet alles zegt over waar je talenten liggen? Ik wil toch maar weer even wijzen op marathonloopster Allie Kieffer!

Foto door: Eric Geelen.

Maar goed. Eerst ga ik het NK 1500m nog lopen. Komende zaterdag. Ik voel me ontspannen, ik heb niets te verliezen. En even voor de duidelijkheid, dat ik de baanwedstrijden nu zie als snelheidstraining, betekent niet dat ik niet van plan ben om alles te geven! Elke wedstrijd loop ik voor wat ik waard ben. Ik kan niet anders. Zoals ik Susan Krumins eens hoorde zeggen in een podcast van Suzy QandA; Het zit in mijn DNA. Ik weet niet wat ik nu kan en waar ik nu sta zo vlak na mijn blessure. Ik ben niet zo (af)getraind als ik had willen zijn voor “een grote wedstrijd”. Het lukte me niet om de focus te vinden die ik wel voor veel wegwedstrijden had. Maar ik voel me ontspannen en ik heb heel veel zin om te racen. Ik heb niets te verliezen en ik kan alleen maar winnen. Want;

Als ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen.