Eerlijk zijn naar jezelf, Eigenwaarde, Faalangst, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Zelfkennis

Spiegelbeeld

4 augustus 2019, Frankrijk.

Vandaag probeer ik zoveel mogelijk mijn spiegelbeeld op te zoeken. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, af te kraken en naar beneden te halen. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, ervan te overtuigen dat ik een ongedisciplineerde veelvraat ben die nu echt het roer weer om moet gooien. Niet om mezelf ervan te overtuigen dat ik hier op vakantie buikspieroefeningen moet gaan doen en mezelf “wil”/moet straffen dat ik dit al meer dan een week niet gedaan heb. Nee. Gelukkig is deze tijd voorbij en daar ben ik mezelf bewust van. Er is echter wel iets aan de hand waardoor ik mezelf verplicht naar mezelf te kijken. Niet omdat ik mezelf zo mooi vind dat ik ervan geniet om naar mezelf te kijken. Nee, dat zou het andere uiterste zijn.

Ik voel me helaas niet fijn in mijn lichaam. Ik weet dat mijn gevoel niet klopt. Ik schrijf deze blog dan ook absoluut niet om complimentjes te ontvangen. Ik weet mijn kleding maat, mijn kleding zit niet strakker. Steeds als ik foto’s van deze vakantie zie begrijp ik niet wat ik zie. Wat ik zie is niet hoe ik me voel. Wat ik zie? Ik zie een prima gezichtje met een prima “kaaklijn”. Ik zie sportieve slanke armen. De jurkjes en shirtjes die ik deze vakantie draag zijn over het algemeen wat wijder waardoor ik niet echt iets kan zeggen over mijn buik. Dit is positief, want “vroeger” zou ik een onderkin gezien hebben waar hij niet zou zijn, een buik gezien hebben in kleding waar niets te zien kàn zijn en blubberarmen waar spieren zitten.

Maar ik voel me al een tijdje dik. Ik voel constant de aanwezigheid van mijn buik. Ik maak het mezelf gemakkelijk met wat wijdere kleding en ik draag geen topjes met hardlopen, terwijl ik mij daar een tijdje terug wél comfortabel bij voelde. Ik wil een voorbeeld zijn voor anderen en toch een kort topje aan doen. Ik wil me namelijk niet schamen voor mijn lichaam. Het helpt vaak om jezelf in te denken wat je tegen een ander zou zeggen of wat je een ander wenst. Als ik lees dat anderen geen topjes dragen en dit eigenlijk wel zouden willen, dan gun ik haar dat ze dit los kan laten. Wat je een ander gunt, mag je jezelf ook gunnen. Echter ik zou ook het advies geven dat je moet dragen waar jij je prettig bij voelt. En dus kies ik al een tijdje voor het enigszins verstoppen van mijn lichaam. Want daar voel ik me nu prettig bij.

En tegelijkertijd besef ik me dat er iets niet klopt. Ik gun het een ander niet om zich te schamen voor zijn of haar lichaam. Ik gun het een ander niet om zich niet prettig te voelen in zijn of haar lichaam. Ik gun een ander een ontspannen gevoel over wie hij of zij is. En dus mag ik dat mijzelf ook gunnen. En daarom heb ik vandaag een shirtje aan gedaan die wat bloter is dan de andere kleding die ik mee heb, probeer ik (onopvallend) in etalages te kijken en ga ik steeds bewust naar het invalidentoilet hier op de camping. De enige plek met een lange spiegel en een afgesloten ruimte waar ik even de tijd kan nemen om naar mezelf te kijken. En keer op keer vallen mij twee dingen op. Eén die me blij maakt en één die me wat zorgen baart. 
Steeds als ik in de spiegel kijk, kijk ik eerst naar de dingen die ik mooi vind aan mezelf of waar ik gewoon tevreden mee ben. Ik zie ze en knik tevreden naar mezelf. Ooit was er een tijd, dat ik in mijn hoofd direct begon te schelden tegen mezelf. Dit is echt verleden tijd. Wat een verademing. Wat fijn om het zoveel meer gezellig te hebben met mezelf!  Dit maakt het leven toch echt een stuk leuker dan de hele tijd maar uitgescholden te worden.

Eén lichaamsdeel ontwijk ik bij het kijken naar mezelf; mijn buik. “Oohw… hallo buik, jij bent er ook. Sorry, jou vind ik niet zo mooi, ik sla jou even over. Weet je wat, ik verstop je ook gewoon. Je bent er niet. TRALALALALA…”

Ik voel, ik weet, ik heb geleerd dat dit niet werkt. Dus ik spreek mezelf toe. Niet scheldend zoals vroeger. Tegen een onzeker kind ga je toch ook niet schelden om het te overtuigen om toch iets nieuws uit te proberen? Of tegen een vriendin ga je toch ook niet schelden als ze zich ergens niet goed bij voelt? Nee. Dat maakt alles alleen maar erger. Juist wanneer iemand zich niet fijn voelt, wil je deze persoon gerust stellen. En zo mag je dus ook met jezelf om gaan.

“Lieve Vie, Wat fijn dat je vind dat je mooie schouders hebt. Ze zijn ook mooi! Oók als een ander daar een andere mening over heeft. Een kunstwerk wordt ook door de één geprezen en door de ander verafschuwd. Jij vindt dit mooi, en dat mag. Maar waarom negeer je een deel van jezelf? Waarom begin je weer een haat tegen iets van jezelf te ontwikkelen? Je kunt doen alsof het er niet is en hopen dat het vanzelf verdwijnt. Maar je weet dat dit ook het begin kan zijn van oorlog. De afkeer naar dit ene lichaamsdeel kan zich gaan verspreiden waarmee de zelfhaat groeit. Je bent zo ver gekomen, dit is niet wat je wil”.
Ik trek mijn shirt of jurk omhoog en kijk naar mijn buik. “Nee Vie, niet één seconde. Want dan zie je alleen wat je denkt te zien. Dan zie je alleen wat je hoofd je verteld dat er zit; een dikke buik. Kijk en observeer, alsof je naar een ander kijkt. Kijk zonder oordeel. Beschrijf wat je ziet”. Ik haal diep adem. Ga recht staan en probeer te ontspannen. Ik probeer mijn gezicht te ontspannen en kijk.

Ik zie een navel. Ik zie een lijntje in de buurt van mijn heupbot. Ja, er zit een “laagje” over, ik zie het bot zelf niet uitsteken. Maar dat laagje is voornamelijk spier. Ik begin wat te ontspannen en voel dat mijn blik neutraler wordt, ik vind mijn buik nog niet niet mooi, maar neutraal is beter dan afkeer. Voor nu is het goed zo. Ik win terrein van de gemene stem die stiekem weer terrein probeerde te winnen. Voor nu is het goed. Mijn kleding weer netjes en ik loop naar buiten alsof ik net alleen een plasje heb gedaan.

Foto van tijdens één van onze trailruns, niet luisteren naar waarschuwingen voor gevaar….
Dat geeft een onveilig gevoel!

Ik weet dat er waarschijnlijk een reden is voor mijn “dikke gevoel”. De één krijgt migraine als hij of zij ergens mee zit of grijpt naar de drank. Ik ga me dik voelen, ontwikkel een haat naar mezelf en ga kloten met eten als er iets is. Misschien weet ik ook wel wat er is, maar weet ik nog niet zo goed wat ik er mee wil of hoe ik er het beste mee om kan gaan. Ik ben blij dat ik heb geleerd om te constateren wat er speelt, mezelf hier liefdevol bij te helpen en te accepteren dat het niet in één keer weg is. Te accepteren dat het nu even niet anders is en ik me in bepaalde kleding net iets comfortabeler voel. Dat is oké, want ook dan ben ik lief voor mezelf. Maar ik blijf naar mezelf kijken, net zo lang tot ik me wel weer comfortabel voel in een van de mooie sporttopjes die ik dit jaar durfde aan te schaffen.

Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Faalangst, Hardloop doelen, Kwetsbaarheid tonen, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Wedstrijden

Het Komt vanzelf

Het komt vanzelf.

Deze wijze woorden sprak Sameena van der Mijden, even tussen neus en lippen door tegen Tim Baks tijdens de Looppraat podcast toen ze het hadden over haar sub 3 op de marathon. Die sub 3 is een grote drive en doel van Tim.

Hardlooptijden. Soms wil je té graag. Een valkuil die ik maar al te goed ken. Dé valkuil waardoor ik nu nog één baanseizoen wil lopen. Een baanseizoen waarin ik fit ben en geniet van het feit dat ik kán lopen. Dat ik snel kan lopen. Dat ik snel kan lopen én geniet van wat ik doe. Ik kan immers niet meer falen… Toch?

Voor ik ga trainen voor de 1500m wil ik eerst een snelle 10km lopen tijdens de CPC. Rare overstap, dat weet ik. Dat komt doordat ik de wegwedstrijden nu veel leuker vind en deze 10km nog mee wil pakken. Waarom die 1500m, als je loopt voor je plezier en zo geniet van de langere afstanden? Daar komt binnenkort een blog over online. Ik vind zelf dat ik er een erg goede reden voor heb.

Eérst de 10km dus. Ik ben fit en sterk. Ik heb goed getraind en ga na donderdag taperen. Als het weer ook nog mee zit, zou er dus een snelle tijd in kunnen zitten. Ik heb tijden in mijn hoofd en ook uitgesproken naar mensen. Deze week bespeur ik voor het eerst sinds tijden lichte faalangst. Wat als ik het niet haal? Ik ben enorm gefocust op de race. Ik droom er zelfs over. Ik wil dat alles klopt. Ik heb mensen uitgenodigd om te komen kijken. In de trainingen loop ik harder dan mijn trainer verstandig vind en TV-west volgt mij voor, tijdens en na de race op de voet. Nu moet ik bewijzen dat ik kan wat ik denk te kunnen….

Ik wil té graag.  En daarom spreek ik mezelf middels deze tekst even streng toe.

Vie. Laat het los. Het komt vanzelf! Je bent fit. Je loopt al tijden op gevoel en geniet van het lopen. Je geniet van de wedstrijden, de support langs de kant. Je doet je best. Je geniet het meest als je loopt op gevoel. En dat gevoel is hard. Doorlopen. Door. Door. Door. Dat vind je leuk en dat maakt je trots. Je eigen race lopen. Dat is waar je van geniet! Niemand wil dat jij een gespannen race loopt. Niemand onthoud later jou tijd. Jij onthoud wel of je er van genoten hebt. Later wil je terug kijken op deze periode en met trots kunnen zeggen; ik heb zo genoten van die periode. Die periode had ik niet willen missen. Je wil niet terug kijken op zelf opgelegde spanning.
Als jij doet wat je leuk vind om te doen, heb je een mooie ervaring gewonnen. Dan maakt de tijd niet meer uit. Laat het los. Je weet zelf wat je kan en of het er dan net op dat ene moment uit komt, dat weet je toch nooit zeker. Er kan zo veel gebeuren wat je niet in de hand hebt. Daarom kun je maar beter los laten. Lukt het deze 10km niet, dan komen er (na de 1500m) nog meer.

Je faalt niet als je geniet van wat je doet. Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.

Momenteel zit ik dus toch in die “focus op tijden flow”. Hoe kom ik hier uit? Het is niet erg om een klein stapje richting een oude valkuil te doen, het is alleen niet zo slim om door te stappen als je het herkent. Hoe zorg ik er voor dat ik nu niet weer word mee gezogen in het gat van prestatiedrang?

Even terug naar de vorige wedstrijden. Daar ging het nog goed. Ik wilde leren diepgaan. Dat was mijn doel. Ongeacht of ik de finish zou halen. Die laatste wedstrijd. Die 8km in Apeldoorn tijdens de Midwinter Marathon. Het was een droom race. De wedstrijden ervoor liep ik té relaxt, dat was wel leuk tijdens het lopen, maar na afloop voelde het voor mij niet goed. Wat zorgde ervoor dat het toen in Apeldoorn goed ging? En wat gaat er nu anders

1. Ik had een realistisch doel gesteld, niet het maximaal haalbare doel in mijn hoofd, nee een realistisch doel. Ik geloofde er in en wist ook zeker dat ik dat kon.
2. Ik hoefde de finish niet te halen. De finish, en dus ook de tijd, was niet mijn doel. Mijn doel was diepgaan. Ook bij een slechte tijd of zonder finish kun je diep gaan! Ik wílde diepgaan. Ik moest niets van mezelf. Ik moest geen tijd halen. Alles van binnen wilde gewoon knallen en zien waar ik zou stranden.
3. Tijdens de race was ik niet echt bezig met tijd. Ik zat in het moment. De nog af te leggen meters gingen nauwelijks door mij hoofd. Alleen “Hoe voel ik me nu?” en “Dit voelt goed, dus door”. Niet denken aan een tijd of de weg die nog voor me lag. Nu, Daar ging het om. En dat nu bracht me steeds dichter bij de finish.
4. Ik was niet bang voor pijn of dat ik het niet zou halen. Doordat ik niet dacht aan de meters voor me, was de pijn ook beter te verdragen. Alleen de laatste km was zwaar, maar dat wilde ik ook. Dus dat kon ik dan weer tegen mezelf zeggen. En dan ben je er bijna. Die laatste km kom je toch wel door.

Nu mijn CPC plan;
Mijn realistische doel voor de CPC 10km is 39.10min. Ik kan niet ontkennen dat ik hoop onder de 39 te gaan. En ik kan ook niet ontkennen dat ik denk dat ik dat kan. Dat ik daar voor ga. Dat ik daar op weg ga. Maar als het mij helpt om een realistisch doel te noemen, dan moet ik dat doen. 39.10min. Dat is realistisch. En ik spreek bij deze met jullie af dat ik ook trots ben als ik deze tijd loop. Tot voor kort was mijn doel onder de 40. Dat was mijn wens, mijn grote doel. En nu lijkt dat in mijn ogen ineens niets meer waard. Voor een ander een top tijd, voor mij een flut tijd. Zo voelt het. Maar nog geen twee maanden geleden was dit mijn doel waar ik van droomde. Je doel in twee maanden meer dan een minuut bijstellen is bijna waanzin. Het geeft al aan hoe enorm ik gegroeid ben. Als het er dan die eerste 10km niet uit komt, is dat geen schande. Absoluut niet.

Wat wil ik voor deze race? De vorige race wilde ik leren diep gaan. Dat was mijn doel. Als de eindtijd niet het hoofddoel hoeft te zijn, welk doel wil ik deze wedstrijd dan na steven? In de flow komen. Mijn eigen race lopen. Luisteren naar mijn gevoel. In het nu blijven. Mezelf steeds blijven herinneren dat ik niet bang hoef te zijn voor de kilometers die nog komen gaan. Die kilometers gaan vanzelf voorbij als je in het nu blijft. Nu. Nu voelt het lopen goed. En zo lang het nu goed blijft voelen, dan geniet ik dus ook van het nu. Een andere mooie uitspraak van Sameena was “Morgen is niet beloofd”.  Dit ging dan niet over hardlopen, maar zo kun je ook tijdens het lopen denken. De komende km is niet beloofd. Ik kan vallen en een blessure oplopen. Nu is er, net is geweest en straks is niet zeker. Waarom dan met straks bezig zijn? Het enige waar je invloed op uit kunt oefenen is op wat je nu aan het doen bent. Het verleden kun je niet veranderen, als er een slechte km tussen zat, laat het los, nu kun je door lopen. Straks is niet beloofd.

Ja. Ik voel me rustiger en sterker nu ik deze dingen voor mezelf heb uit geschreven. Ik weet nu wat mijn doel gaat zijn voor deze wedstrijd. Ik voel me sterk en rustig. En durf nu met dit doel relaxt mijn taper week in te gaan.

Mootje geeft het goede voorbeeld.

Eigenlijk was mijn plan een blog te schrijven over alle punten die mij raakte uit de Looppraat podcast met Sameena en de eye opener die oud traningsmaatje (en nog steeds clubmaatje) Jamiro Elabeidi mij mee gaf met zijn laatste race, afgelopen NK indoor (waar hij een top tijd op de 60m liep en zilver won) en de gesprekjes die we hadden tijdens krachttrainingen. Blijkbaar was deze tekst wat ik nu nodig had. Van openheid kunnen we zo veel leren. Daarom deel ik deze blog met jullie en houden jullie de leerpunten dankzij de openheid van Sameena en Jamiro nog van mij te goed.

hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Luisteren naar je lichaam, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Trainen, Wedstrijden

Balans door uitersten en Loslaten met geduld.

Nog een leerpunt uit 2018, de komende tijd volgen er nog meer. Deze week eigenlijk twee leerpunten die bezig hielden; Geduld hebben is de sleutel tot loslaten en balans kun je vinden in uitersten. Een paar voorbeeldjes.

Jaren was ik aan het zoeken naar een gezond eetpatroon waarbij ik niet aan zou komen; liefst af zou vallen. Een perfect eetpatroon waarbij ik geen “fouten” mocht maken. Waarmee ik een topfit lichaam zou krijgen. Totale obsessie. Dat perfecte lichaam mocht ook geen tijd krijgen zich te ontwikkelen. Nee; NU! Loslaten kon ik niet en geduld had ik zeker niet.

strenge coach

Ook sporten. Alles moest “goed”. Snel en hard. Tijdens wedstrijden wilde ik hard en snel?! Dan ook tijdens trainingen! Pijntjes? Vermoeidheid? Onzin. GAAN!! DOOR!! Rustige duurloopjes? Zonde van de tijd. Opbouwen? Hoezo? Doorbijten! Deze wedstrijd MOET goed gaan! Anders… Faal. Nooit goed genoeg. Nooit tevreden.

Ook buiten de sport. Projecten op werk of binnen de familie. Ik zie dat iemand problemen heeft of ik zie dat er werk verricht moet worden enn… ACTIE!!!! NU! HOPPA EN SNEL. Opgelost. Niet dat getreuzel. ACTIE! Waarom moet ik altijd alles doen? Waarom komen de andere niet met initiatief?! Pfftt…
Nou lieve Vie, die andere mensen hebben gewoon net even wat meer tijd nodig. En als jij eens met je armen over elkaar naar achteren geleund gaat zitten, dan komen die anderen ook met oplossingen. Geduld. Het hoeft niet altijd NU. Geef het tijd.

Sinds ik écht geniet van het lopen en niet alles hard hoeft, voel ik me steeds sterker worden. Ik hoef niet morgen op mijn best te zijn. Geen idee ook wat dat best ooit gaat zijn. Ik mag presteren op een wedstrijd en ik wil ook presteren. En als het er niet uit komt die dag, ben ik nog steeds een snelle en sterke loopster, alleen op dat moment niet op mijn best. Nou en? Andere keer weer. Als ik weet dat ik mijn best heb gedaan en plezier heb gehad; dan is het goed.
Wat een rust om er zo in te staan. En ik loop nog steeds sneller de laatste tijd. Ontspanning, plezier en genieten van het proces. Een doel voor ogen en vooral oog voor het moment en proces. Sinds ik duurloopjes in hartslag zone 1 kan lopen (voor mij zo rond de HS 142) kan ik me zo verliezen in het moment. En juist de afwisseling van rustige duurloopjes en harde trainingen houden het beiden leuk. Balans door uitersten!

20190120_113711

Ook met eten heb ik een balans gevonden waar ik me fijn bij voel. Ja, er zijn dagen dat ik alleen “gezond” eet. Dat moet niet, het mag. Ik mag ook snoepen. En soms doe ik dat ook flink. Zoals afgelopen vrijdag avond. Ik heb emotioneel gezien een pittige week gehad. Vrijdag na een pittige (en vooral nuttige) therapiesessie besloten geen duurloopje meer te doen (die wel optioneel mocht volgens het schema). Eerder had ik dan niet mogen snoepen van mezelf. Nu wel. Ik maak me er niet druk meer om. Ik vertrouw er op dat als ik me laat gaan met snoepen, dat het niet iets is waar ik altijd in blijf hangen. Ik blijf niet de rest van mijn leven door snoepen als ik me nu even laat gaan. En ik geloof ook niet meer dat ik van één avondje genieten van chocola en popcorn, in één keer al mijn harde werk te niet is gedaan. Ik heb mijn lichaam leren vertrouwen en sta mezelf nu veel meer “ongezonde” dingen toe. En het grappige is, ik kom geen gram aan en voel me super fit. Wat eerder aangevoeld zou hebben als een eetbui met allemaal negative faal gevoelens, voelde nu als ontspannen en lief zijn voor mezelf. Het zinnetje “Balans door uiterste” ging door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik alleen maar gezond eet en me daar goed bij voel. En er zijn dagen dat ik veel ongezonde dingen eet, omdat ik daar trek in heb. Samen zorgt het voor evenwicht!

En daarbij, volgens mij ben ik ook nog eens veel fitter, gespierder en sterker dan eerder. Perfectie losgelaten en sterker dan ooit. Had ik dit vertrouwen maar eerder kunnen krijgen… Het is echter geen knopje die je om zet. Als je een nieuw persoon leert kennen, heeft het ook tijd nodig voor je weet of de ander te vertrouwen is. Ik heb mezelf leren kennen en leren vertrouwen en ik leer nog steeds. Dat proces gaat denk ik je hele leven door.

Het laatste puntje die ik hierboven noemde ging over verantwoordelijkheidsgevoel. Die is bij mij net even iets te sterk ontwikkeld. Stel we zijn met 10 man op een feestje, dan maak je het met 10 man gezellig. Ik hoef niet de verantwoordelijkheid te voelen als er een stilte valt. En ik heb gemerkt dat als ik nét even iets langer wacht dan mijn verantwoordelijkheidsgevoel zou willen, er dan ook andere zijn die van zich laten horen. Ook met opruimen of oplossingen aandragen werkt dat zo. Reageer gewoon eens niet. Ga achterover zitten en ontspan. Je houd ineens bakken met energie over!

Als laatste een metafoor naar het hardlopen. Dit onderstaande stukje stuurde ik deze week naar iemand naar wie mijn verantwoordelijkheidsgevoel net even iets te groot is. Ik wil oplossingen. Ik wil helpen. Ik wil steunen. Niet morgen. Niet straks. NU! En alles wat NU MOET beheerst je leven. De problemen van een ander mogen niet mijn leven zo beïnvloeden dat mijn leven zwaar wordt. Ook al staat deze persoon nog zo dicht bij me, ik faal niet binnen het bieden van steun, als ik ook loslaat. Sterker nog, waarschijnlijk kan ik het dan beter én is mijn leven rustiger. 

Nadat ik had uitgelegd wat er voor mij op dit moment zo lastig was, stuurde ik deze tekst naar de persoon in kwestie;

Vanaf nu mag ik er op gaan vertrouwen dat jij hulp vraagt als je die nodig hebt. Ik mag mijn verantwoordelijkheidsgevoel loslaten. Ik ben niet verantwoordelijk voor jou leven, jou keuzes en gevoel. Jou keuzes en tempo hoeven niet de mijne te zijn. Ik kan je steunen als je om steun vraagt en dat zal ik ook altijd doen!! En daar mag ik het bij laten. Zoals ik niet zou willen dat mijn problemen jou problemen zouden worden, zo hoeven jouw problemen niet mijn leven te beheersten en dat is ook helemaal niet wat jij wil of van mij vraagt. Als ik er op kan vertrouwen dat jij eerlijk aangeeft hoe het met je is en dat je direct om hulp vraagt als je die nodig hebt, dan beheerst het mijn leven niet. Dan kan ik het loslaten.

Nu zit ik als het ware klaar in de startblokken te wachten tot jij het schot geeft. In een ongemakkelijke houding en vol op spanning wacht ik op het schot, waarvan ik niet weet wanneer hij komen gaat. Als je heel lang in de alerte houding staat dan raak je uitgeput. Ik sta veel te vroeg in de startblokken. Als het schot gaat, ben ik al omgevallen.
Daarom heb ik een beter plan;
Als jij hulp vraagt betekend dat; kleding gereed maken. Dan gaan we samen kijken wat de juiste stappen zijn en… Op uw plaatsen; we gaan in het startblok zitten. Klaar?! Ja, dan zijn we er samen klaar voor om te zien hoe deze strijd gaat lopen. BAM! En samen knallen we ons door deze strijd. Ik sta voor je klaar, als jij mij nodig hebt.

img_7897

Met mijn openheid in het dagelijksleven, op instagram @Running_Miss_Yellow_Pants en hier op hardloopliefde.nl hoop ik dat ook anderen iets hebben aan mijn leerpunten of herkenning kunnen vinden in mijn verhalen. 

Liefs,
Vienna Romanée

Eigenwaarde, hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Luisteren naar je lichaam, Rust dagen, Self fulfilling prophecy, Trainen

Dit is ook wat het leven is.

Verdriet. Slecht geslapen. Niet lekker in mijn vel. Nachtmerries, drukke dromen. Rusteloos. “Moe in mijn hoofd”. Kwetsbaar en onzeker….

Niet een heel vrolijk begin van deze blog. Excuus daarvoor. Dit is echter ook wat het leven is. Door de onzekerheden in het leven met elkaar te delen, kunnen we leren hoe er mee om te gaan. Leren dat het menselijk is. Dat het er mag zijn, er zelfs bij hoort en je er niet omheen kunt. Dat je mag huilen of benoemen dat je pijn hebt, zonder een aansteller te zijn. Je mag een stapje terug doen zonder een faler te zijn. Zonder downs geen ups, lekkere cliché, maar zoals met veel clichés; wel waar.

In mijn eerste blog dit jaar  schreef ik mijn leerpunten van 2018 met jullie te willen delen. In deze blog schrijf ik over rust, luisteren naar je lichaam, mijn zoektocht hier naar en over het open zijn over je kwetbaarheden.

Zo vaak zie ik, op bijvoorbeeld Instagram, quote’s voorbij komen met de strekking dat alleen als je stopt, je faalt. Maar is dat werkelijk zo? Is stoppen soms niet veel sterker dan doorgaan? En is rust niet net zo belangrijk als werken? Je wordt sterker op je rustdagen en je werkt efficienter wanneer je uitgerust bent. Waarom pushen we onszelf (en hiermee elkaar!) zo tot het uiterste?

push-yourself-e1547281341903.png
Quote van success-hunters.com

Ik zou liever de boodschap willen verspreiden dat we mogen leren luisteren naar ons lichaam. Alleen… Kan iemand mij misschien een handleiding geven wat de signalen die mijn lichaam afgeeft eigenlijk betekenen? En hoe ik er het beste op kan reageren? Want daar loop ik nu tegen aan. Zoweel op emotioneel als op sportief gebied. Wat heb ik nodig om goed met de moeilijkheden die spelen om te gaan? Hoe uit ik mijn emoties zonder er in te blijven hangen? En wat heeft mijn lichaam nodig? Welke signalen horen gewoon bij veel sporten en welke signalen betekenen dat ik TE veel sport en een stapje terug mag doen? Ik weet het echt even niet.

Er spelen nu wat dingen waar door ik weer slecht slaap en dat zorgt voor een vermoeid gevoel, vooral in mijn hoofd. Mijn lijf rust wel, al herstelt het natuurlijk ook minder goed wanneer je slechter slaapt en voelt het niet zo fit als een tijdje terug. Ik snap dat je lichaam niet altijd op scherp kan staan, maar wanneer “moet” ik toch extra rust nemen?

Het is vooral mijn hoofd die moe is en verlangt naar een goede nacht. (Tips voor goed slapen zijn lief, maar ik loop al bij een slaapcentrum dus behalve de dingen die ik met mijn slaaptherapeut afspreek, ga ik nu niets nieuws uitproberen 😉). Ik voel de wallen onder mijn ogen. Van de vermoeidheid word ik onzeker, verdwijnt mijn sarcasme, irriteer ik me sneller aan dingen, ben ik (vooral thuis) minder gezellig, waar ik me dan ook weer onzeker over ga voelen, want ik wil niet een ongezellige vriendin zijn…

Sporten helpt! Sporten geeft energie en vertrouwen. Al is het soms tijdelijk, tijdens het sporten voel ik me goed. Daarna is het verdrietige gevoel er momenteel weer, de ene keer blijft het nog even weg de andere keer is het er vrij snel weer. Het is nu niet anders. Tijdens het sporten voel ik me fijn en rustig of juist gemotiveerd en sterk. Maar ik ben óók moe. Tijdens het sporten voel ik die vermoeidheid niet, maar hij is er wel! Waar doe ik nu goed aan? Ik wil graag alles goed doen en dit maakt me dus onzeker.

running miss quotes
Quote via gymquotes.co

Deze week een klein stapje terug gedaan en iets minder intensief getraind. In 2018 leerde ik hoe belangrijk rust is en ik ben opzoek naar de juiste balans. Rust pakken én mijn energie uit het sporten halen. Herstellen om de trainingen ook echt effect te laten hebben. Tijdens rust word je beter. Tijdens trainen maak je je spieren eigenlijk stuk en wanneer je rust neemt herstellen je spieren en na herstel ben je beter dan vóór je herstel. Je gaat weer trainen, weer stuk maken en weer rusten. En zo ga je vooruit.

Ups en downs. In het leven even zijn de ups easy en de downs pittig, tijdens hardlopen is het anders om.

Ik kan er nu niet om heen, er is emotioneel veel gaande waardoor ik verdrietig mag zijn. Ik ben liever alleen maar sterk. Ik wil me niet laten beïnvloeden door “dingen” van buiten af. Ik ben bang een aansteller te zijn of een slachtofferrol aan te nemen. Maar soms gebeurt juist dat waar je bang voor bent wanneer je er keihard voor weg probeert te rennen. Self fulfilling prophecy.

Praten dus. Delen. Huilen ook. Het is waar; het lucht op. Hoe het werkt weet ik niet, maar nog iets wat ik leerde in 2018; je hoeft niet alles te snappen. Als het werk, dan werkt het. Mijn reactie wanneer ik me emotioneel niet fijn voel is; alleen zijn, verstoppertje spelen en heel hard (weg) rennen.

estafette 2018

Bewust zijn is de eerste stap. Ik benoem het nu, wanneer ik me wil verstoppen. Probeer te praten en te huilen. Te ontladen. Om daarna los te laten en weer op te kunnen laden. Hardlopen. Soms alleen. Soms samen. Even los zijn van alles. Want zo voelt lopen voor mij. Tijdloos. Geen besef van tijd. Vrijheid.

Na het samen, even alleen zijn. Op twee manieren. Alléén zijn en alleen zíjn. In mijn eentje, in het nu. Ik hou van hardlopen. Gisteren (11 januari) genoot ik van een duurloopje in mijn eentje door de duinen, nadat ik goed over mijn gevoelens en (helaas reële) angsten heb kunnen praten en huilen met vriendlief en mijn therapeute.

Gelukkig heb ik geleerd dat alleen hardlopen niet het antwoord is op alles. Delen, praten, kwetsbaarheden tonen. Samen. Vandaag staat er een fijne wandeling op de planning met een van mijn lieve vriendinnetjes door een mooi natuurgebied. Even niet snel, maar gewoon rustig. En samen.

In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik;

Trainen doe je niet alleen. Zelfs een individuele sporter heeft anderen nodig om tot het beste resultaat te komen. 

Samen. Samen en niet alleen. Samen trainen en ook samen leven.

DSCF9227.jpg