Eerlijk zijn naar jezelf, Eigenwaarde, Faalangst, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Zelfkennis

Spiegelbeeld

4 augustus 2019, Frankrijk.

Vandaag probeer ik zoveel mogelijk mijn spiegelbeeld op te zoeken. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, af te kraken en naar beneden te halen. Niet om mezelf, zoals “vroeger”, ervan te overtuigen dat ik een ongedisciplineerde veelvraat ben die nu echt het roer weer om moet gooien. Niet om mezelf ervan te overtuigen dat ik hier op vakantie buikspieroefeningen moet gaan doen en mezelf “wil”/moet straffen dat ik dit al meer dan een week niet gedaan heb. Nee. Gelukkig is deze tijd voorbij en daar ben ik mezelf bewust van. Er is echter wel iets aan de hand waardoor ik mezelf verplicht naar mezelf te kijken. Niet omdat ik mezelf zo mooi vind dat ik ervan geniet om naar mezelf te kijken. Nee, dat zou het andere uiterste zijn.

Ik voel me helaas niet fijn in mijn lichaam. Ik weet dat mijn gevoel niet klopt. Ik schrijf deze blog dan ook absoluut niet om complimentjes te ontvangen. Ik weet mijn kleding maat, mijn kleding zit niet strakker. Steeds als ik foto’s van deze vakantie zie begrijp ik niet wat ik zie. Wat ik zie is niet hoe ik me voel. Wat ik zie? Ik zie een prima gezichtje met een prima “kaaklijn”. Ik zie sportieve slanke armen. De jurkjes en shirtjes die ik deze vakantie draag zijn over het algemeen wat wijder waardoor ik niet echt iets kan zeggen over mijn buik. Dit is positief, want “vroeger” zou ik een onderkin gezien hebben waar hij niet zou zijn, een buik gezien hebben in kleding waar niets te zien kàn zijn en blubberarmen waar spieren zitten.

Maar ik voel me al een tijdje dik. Ik voel constant de aanwezigheid van mijn buik. Ik maak het mezelf gemakkelijk met wat wijdere kleding en ik draag geen topjes met hardlopen, terwijl ik mij daar een tijdje terug wél comfortabel bij voelde. Ik wil een voorbeeld zijn voor anderen en toch een kort topje aan doen. Ik wil me namelijk niet schamen voor mijn lichaam. Het helpt vaak om jezelf in te denken wat je tegen een ander zou zeggen of wat je een ander wenst. Als ik lees dat anderen geen topjes dragen en dit eigenlijk wel zouden willen, dan gun ik haar dat ze dit los kan laten. Wat je een ander gunt, mag je jezelf ook gunnen. Echter ik zou ook het advies geven dat je moet dragen waar jij je prettig bij voelt. En dus kies ik al een tijdje voor het enigszins verstoppen van mijn lichaam. Want daar voel ik me nu prettig bij.

En tegelijkertijd besef ik me dat er iets niet klopt. Ik gun het een ander niet om zich te schamen voor zijn of haar lichaam. Ik gun het een ander niet om zich niet prettig te voelen in zijn of haar lichaam. Ik gun een ander een ontspannen gevoel over wie hij of zij is. En dus mag ik dat mijzelf ook gunnen. En daarom heb ik vandaag een shirtje aan gedaan die wat bloter is dan de andere kleding die ik mee heb, probeer ik (onopvallend) in etalages te kijken en ga ik steeds bewust naar het invalidentoilet hier op de camping. De enige plek met een lange spiegel en een afgesloten ruimte waar ik even de tijd kan nemen om naar mezelf te kijken. En keer op keer vallen mij twee dingen op. Eén die me blij maakt en één die me wat zorgen baart. 
Steeds als ik in de spiegel kijk, kijk ik eerst naar de dingen die ik mooi vind aan mezelf of waar ik gewoon tevreden mee ben. Ik zie ze en knik tevreden naar mezelf. Ooit was er een tijd, dat ik in mijn hoofd direct begon te schelden tegen mezelf. Dit is echt verleden tijd. Wat een verademing. Wat fijn om het zoveel meer gezellig te hebben met mezelf!  Dit maakt het leven toch echt een stuk leuker dan de hele tijd maar uitgescholden te worden.

Eén lichaamsdeel ontwijk ik bij het kijken naar mezelf; mijn buik. “Oohw… hallo buik, jij bent er ook. Sorry, jou vind ik niet zo mooi, ik sla jou even over. Weet je wat, ik verstop je ook gewoon. Je bent er niet. TRALALALALA…”

Ik voel, ik weet, ik heb geleerd dat dit niet werkt. Dus ik spreek mezelf toe. Niet scheldend zoals vroeger. Tegen een onzeker kind ga je toch ook niet schelden om het te overtuigen om toch iets nieuws uit te proberen? Of tegen een vriendin ga je toch ook niet schelden als ze zich ergens niet goed bij voelt? Nee. Dat maakt alles alleen maar erger. Juist wanneer iemand zich niet fijn voelt, wil je deze persoon gerust stellen. En zo mag je dus ook met jezelf om gaan.

“Lieve Vie, Wat fijn dat je vind dat je mooie schouders hebt. Ze zijn ook mooi! Oók als een ander daar een andere mening over heeft. Een kunstwerk wordt ook door de één geprezen en door de ander verafschuwd. Jij vindt dit mooi, en dat mag. Maar waarom negeer je een deel van jezelf? Waarom begin je weer een haat tegen iets van jezelf te ontwikkelen? Je kunt doen alsof het er niet is en hopen dat het vanzelf verdwijnt. Maar je weet dat dit ook het begin kan zijn van oorlog. De afkeer naar dit ene lichaamsdeel kan zich gaan verspreiden waarmee de zelfhaat groeit. Je bent zo ver gekomen, dit is niet wat je wil”.
Ik trek mijn shirt of jurk omhoog en kijk naar mijn buik. “Nee Vie, niet één seconde. Want dan zie je alleen wat je denkt te zien. Dan zie je alleen wat je hoofd je verteld dat er zit; een dikke buik. Kijk en observeer, alsof je naar een ander kijkt. Kijk zonder oordeel. Beschrijf wat je ziet”. Ik haal diep adem. Ga recht staan en probeer te ontspannen. Ik probeer mijn gezicht te ontspannen en kijk.

Ik zie een navel. Ik zie een lijntje in de buurt van mijn heupbot. Ja, er zit een “laagje” over, ik zie het bot zelf niet uitsteken. Maar dat laagje is voornamelijk spier. Ik begin wat te ontspannen en voel dat mijn blik neutraler wordt, ik vind mijn buik nog niet niet mooi, maar neutraal is beter dan afkeer. Voor nu is het goed zo. Ik win terrein van de gemene stem die stiekem weer terrein probeerde te winnen. Voor nu is het goed. Mijn kleding weer netjes en ik loop naar buiten alsof ik net alleen een plasje heb gedaan.

Foto van tijdens één van onze trailruns, niet luisteren naar waarschuwingen voor gevaar….
Dat geeft een onveilig gevoel!

Ik weet dat er waarschijnlijk een reden is voor mijn “dikke gevoel”. De één krijgt migraine als hij of zij ergens mee zit of grijpt naar de drank. Ik ga me dik voelen, ontwikkel een haat naar mezelf en ga kloten met eten als er iets is. Misschien weet ik ook wel wat er is, maar weet ik nog niet zo goed wat ik er mee wil of hoe ik er het beste mee om kan gaan. Ik ben blij dat ik heb geleerd om te constateren wat er speelt, mezelf hier liefdevol bij te helpen en te accepteren dat het niet in één keer weg is. Te accepteren dat het nu even niet anders is en ik me in bepaalde kleding net iets comfortabeler voel. Dat is oké, want ook dan ben ik lief voor mezelf. Maar ik blijf naar mezelf kijken, net zo lang tot ik me wel weer comfortabel voel in een van de mooie sporttopjes die ik dit jaar durfde aan te schaffen.

Eerlijk zijn naar jezelf, Hardloop plezier, Keuzes maken, Leven, Volg je hart, Zelfkennis

Eerlijk knopen door hakken

Eerlijk? Ik mis de wegwedstrijden. De langere afstanden. De langere (baan)trainingen. Ik mis het trainen met maatje Juriaan.

Ik mis het uitpluizen van het parcours; de hoogtemeters en een schatting maken wat ik daar denk te kunnen lopen, de weersvoorspellingen en me voorstellen hoe dat zou voelen. Op Google-Maps het hele parcours met Streetview opzoeken (als dat mogelijk is) zodat ik al weet hoe de wedstrijd gaat zijn. Hoe de ondergrond is, of het open is of beschut door bomen. Visualiseren hoe ik me daar zal voelen en hoe ik mezelf daar doorheen push. Toen ik de Stevensloop voor het eerst liep, kende ik de hele weg al uit mijn hoofd! Er was één stukje dat niet op Streetview stond en toen ik daar liep dacht ik: “He?! Waar ben ik?! Oja!!! het stukje “niemandsland” wat Streetview betreft.” Er is nog veel meer wat ik mis van de wegwedstrijden. Maar dat komt misschien nog in een andere blog.

Een baanwedstrijd loop je op de baan. De baan is 400m, heeft twee bochten, twee rechte stukken en is meestal rood. De omgeving zie je niet, want je zit in je focus. Je start op de lijn en je eindigt wanneer je de eindstreep passeert. Voor sommige afstanden betekent dat zelfs dat het dezelfde lijn is als waar je startte. Tuurlijk kun je de race visualiseren, maar dat is meer een soort droom race of standaard race. Een grote bepalende factor tijdens baanwedstrijden zijn je tegenstanders. In wat voor serie zit je? Kun je mee? Loop je alleen? Is het een boemelrace? Hoe gek het ook klinkt, voor een baanwedstrijd waar je rondjes loopt, je kunt op een bepaalde manier veel minder je tijd voorspellen en je weet al helemaal niet wat je tegen gaat komen. Op een bepaalde manier zegt een tijd op de baan minder dan een tijd op de weg. Op de weg loop je veel meer voor jezelf en met jezelf. Op de baan ben je afhankelijk van de mede atleten.

Laat ik nou net een enorme einzelgänger zijn. Hoewel mensen die mij alleen oppervlakkig kennen dit niet van mij verwachten zal iedereen die mij écht kent dit bevestigen. Ik ben liever alleen dan samen. En ik hou van voorspelbaarheid. Ik wil weten waar ik aan toe ben en wat ik kan verwachten. Met baan wedstrijden weet je dus nooit wat er komen gaat. Nu ik het nog één seizoen geprobeerd heb met mijn nieuwe zelfkennis, weet ik het zeker; uit baanwedstrijden haal ik niet het plezier wat ik verwachtte er uit te halen. Misschien loop ik volgend jaar nog wel een paar wedstrijdjes, maar dan puur voor de lol en als training. Niet met het doel om bijvoorbeeld een NK te lopen. Daarvoor vind ik het niet leuk genoeg.

De afgelopen jaren heb ik enorm hard aan mezelf gewerkt. Ik moest wel. Het was er op of er onder. Ik zat in een diep dal en dreigde de afgrond in te glippen. Het was klimmen of vallen en ik koos, met vallen en opstaan, om te klimmen. Ik ga er in deze blog niet verder op in, maar als je echt nieuwsgierig bent naar deze periode, neem dan eens hier een kijkje. Op deze site kun je lezen over mijn dal en klimtocht naar boven.

Ik ben nu boven. Hierboven is trouwens geen plat weiland, het is eerder een Zevenheuelenloop! Echter kan ik oprecht zeggen dat ik me nog niet eerder zo ontspannen heb gevoeld als nu. Ik heb nog stappen te zetten, maar zeg eens eerlijk, wie niet?

Ik voel me goed. Gewoon goed. Niet bijzonder gelukkig, maar verre van ongelukkig. Ik ben niet meer, zoals ik jaren was, constant verdrietig. Want ja, dat was ik. Ik droeg een verdriet met mee, ook als ik vrolijk was. Dat verdriet is weg. Soms is het er. Even. Dan huil ik of ik doe iets anders om het te uiten. Het is er dan even. Soms een paar dagen. En dan is het weer weg.

Nu durf ik mijn hart te volgen. Want nu snap ik wat het zegt. Hoe kun je je hart volgen, als het constant huilt? Ik durfde geen knopen door te hakken, ik wist immers niet wat ik voelde.

Nu hak ik aan alle kanten. Want ik weet voor een groot gedeelte wie ik ben. Ik weet wat kan en ook wat ik niet kan. En vooral dat laatste is heel fijn om te weten! Het is geen falen als je iets niet kan, of als iets niet bij je past. Ooit zei ik tegen een brugklasser; “Dat iedereen vind dat jij heel geschikt bent voor die taak is misschien waar, maar is de taak ook geschikt voor jou? Dat is waar het om draait”. De leerling koos daarna om niet deel te nemen aan een project waar iedereen van dacht dat ze het super zou doen. Ik was zo trots op haar, omdat ze luisterde naar wat ze wilde. Ik ben dit nooit vergeten. Lott, onwijs bedankt voor je goede voorbeeld!

Het onderwijs was blij met mij. Ik geloof dat ik geen slechte docent was. En ben. Want een docent ben je van binnen uit. Ik ben docent. Maar ons huidige leersysteem is niet geschikt voor mij om als docent in te fungeren. Zo wordt ik doodongelukkig van cijfers geven. Geen grapje, dit heb ik 8 jaar lang vaak met tranen in mijn ogen gedaan. Dit gaat niet veranderen. Dit blijft. Want dit is wie ik ben. Ik kan niet (be)oordelen, het gaat in tegen alles wie ik ben. En cijfers geven voelt voor mij als het geven van een oordeel, zeker bij een vak als wat ik gaf; Kunst.
Een ander punt wat het onderwijs lastig maakt voor mij is dat ik snel overprikkeld ben. Zeker sinds mijn burnout. Geef het een stempel of niet, het is gewoon een feit dat ik me niet goed kan afsluiten voor geluiden en bewegingen. Ik ben uitgeput na een paar uur les geven. Elk uur 30 andere leerlingen die ik allemaal net niet de tijd kan geven die ik wil. En dan zijn we pas halverwege de les dag. Dit went niet. Dit blijft.

En daarom koos ik ervoor om het onderwijs te verlaten. Zonder schaamte. Zonder gevoel van falen. Ik heb veel kwaliteiten en ik weet nu ook wat niet bij mij past.

Lekker chaotische foto vlak voor de bel van mijn aller laatste les als docent op het Stedelijk Gymnasium Leiden.

En zo ook met het hardlopen. Er komen nog een paar baanwedstrijden aan. En die zie ik vanaf nu als goede snelheidstrainingen voor het lange werk wat ik weer ga doen. Ik heb me ingeschreven voor de Posbankloop. Ik heb het parcours al opgezocht, de hoogtemeters bekeken en ik heb nu al extreem veel zin in deze loop. Mijn benen voel ik jeuken als ik denk aan het klimmen en dalen. Want dat is toch wat ik het leukste vind; geen vlakke parcours, maar klimmen en dalen op de weg.

Een stroom van energie voel ik door mijn voeten, benen en ook armen en vingers als ik denk aan deze 15km wedstrijd. Ik voelde het een tijdje niet, maar nu ik ook overlegd heb met trainer Bram Wassenaar en weet met welke groep ik mee ga trainen na de vakantie, is het weer terug; De enorme loopzin. De drive. Het echte loopgevoel. Geen opgelegd gevoel, nee. Dit gevoel is er gewoon. Omdat ik nu weet wat ik leuk vind. Misschien ligt mijn echte talent niet op deze afstanden, maar ik ben toch geen wereldtopper. Plezier is veel belangrijker. En wie zegt dat mijn talent hier niet ligt? Is dat gebaseerd op het feit dat ik bij de jeugd aan sprint/ horde deed? Of komt het door mijn bouw? Van dit laatste beginnen we toch ondertussen wel in te zien, dat bouw niet alles zegt over waar je talenten liggen? Ik wil toch maar weer even wijzen op marathonloopster Allie Kieffer!

Foto door: Eric Geelen.

Maar goed. Eerst ga ik het NK 1500m nog lopen. Komende zaterdag. Ik voel me ontspannen, ik heb niets te verliezen. En even voor de duidelijkheid, dat ik de baanwedstrijden nu zie als snelheidstraining, betekent niet dat ik niet van plan ben om alles te geven! Elke wedstrijd loop ik voor wat ik waard ben. Ik kan niet anders. Zoals ik Susan Krumins eens hoorde zeggen in een podcast van Suzy QandA; Het zit in mijn DNA. Ik weet niet wat ik nu kan en waar ik nu sta zo vlak na mijn blessure. Ik ben niet zo (af)getraind als ik had willen zijn voor “een grote wedstrijd”. Het lukte me niet om de focus te vinden die ik wel voor veel wegwedstrijden had. Maar ik voel me ontspannen en ik heb heel veel zin om te racen. Ik heb niets te verliezen en ik kan alleen maar winnen. Want;

Als ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen. 

Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Leven, Topsportleven, Trainen

Leven als een topsporter. Waarom?

De komende tijd wil ik leven als een (werkende) topsporter. Ik wil nog één keer alles geven. Ik weet dat ik geen Nederlands kampioen ga worden, dat deelname aan het NK het hoogst haalbare is. Dat het maar de vraag is of ik het NK überhaupt haal. Het gaat mij echter niet om mijn prestaties ten opzichte van anderen. Het gaat mij om mijn eigen top.

Leven en sporten als een topsporter, dat is wat ik nu wil. Ik geniet van afzien en ik kan tegenwoordig naar mijn lichaam luisteren. Ik durf af te zien en te luisteren. Ik durf om hulp te vragen.

Waarom wil ik (minimaal het komend half jaar) leven als een topsporter? Wat is mijn motivatie?
Het geeft me een kick. Een doel. En, ik wil dit al heel lang. Echter had ik niet de mogelijkheid, door verschillende omstandigheden en ook zeker door een verkeerde mindset. Mijn mindset is veranderd.

Ik wil nog één seizoen alles geven voor de sport en knallen. Eén seizoen waarbij ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om topfit te zijn én te genieten van de weg ernaartoe. Op de wedstrijden uit mijn sprinterstijd kijk ik niet fijn terug. Elke wedstrijd voelde als falen. Het was nooit goed genoeg. En ondanks dat ik getraind was, kwam het er op de wedstrijden door de spanning niet uit. Nu wil ik nog één keer een baanseizoen getraind zijn én er plezier aan beleven. Ik kan niet meer falen, omdat het eindresultaat niet het doel is, maar de weg ernaartoe en het meedoen.

“Wanneer ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen”.

Nu is mijn kans. Ik ben niet meer de jongste en hoop ook ooit kinderen te kunnen krijgen. Daarom Nu. Mijn motivatie is hoger dan ooit. Mijn lichaam wil knallen. Mijn lichaam en mind willen trainen. Ik wíl dit. Ik moet het niet van mezelf. Er is geen pushen aanwezig. Ik wil dit.

Ik hoef niet afgeremd te worden want ik voel wanneer ik niet meer kan. Ik geef mijn pijntjes en vermoeidheid aan. Ik geef mijn grenzen aan.

Mijn trainer en vriend staan achter mij. En mooie gesprekken met andere sporters geven mij extra motivatie en vertrouwen. Zo heb ik contact gehad met Noah Schutte over mijn onzekerheden en dat heeft mij enorm geholpen om op mezelf te durven vertrouwen. Dit “interview” komt volgende week online.

Ik stelde Noah onder andere de vraag; Wanneer ben je een topsporter? Eigenlijk ben ik ook wel benieuwd hoe jullie daarover denken. Wanneer vind jij dat iemand en topsporter is?

Deze blog wil ik afsluiten met iets wat voor mij een paar hele belangrijke zinnen zijn geweest en vooral omdat ze door mijn moeder gezegd zijn. Na de Zevenheuvelenloop was ik super gelukkig, ik had zo genoten. En toch knaagde er ook toen iets, had ik niet dieper kunnen gaan? Haar reactie was:

“Als je dieper was gegaan, had je misschien niet zo genoten.
Toen was dat alles wat ik nodig had om het genieten vast te houden”.

Afgelopen 5km wedstrijd was ik in de middag gewoon echt verdrietig, ik had dieper willen gaan. Je leest er over in mijn race-verslag; “Waarom die je het dan niet?”
Mijn moeder zei na het lezen;

Het belangrijkste is dat je je hart volgt.
Als dat betekent dat dieper gaan en stuk gaan daar bij horen, volg dat.
Maar… Als je maar plezier blijft houden !
En geen druk..

Lieve mam, dit was alles wat ik nodig had om met alle motivatie, vertrouwen en zin door te gaan met mijn plan. Ik hou van je!

Mijn moeder en ik, lang lang gelenden.

Mijn eeste doel is zondag tijdens de 8km van de Midwinter marathon in Apeldoorn écht een keer diep gaan. Ongeacht de tijd. Het kan geen piekwedstrijd worden, daar train ik deze week niet naar. Diep gaan, dat wil ik daar trainen. Mezelf tegen gaan en aan de angst voor diep gaan voorbij gaan.

Mijn tweede doel is de 10km van de CPC. Zou ik onder de 39min kunnen duiken?

Daarna het baanseizoen. Kan ik het NK 1500m halen?

We gaan het zien. Als ik maar geniet van de weg er naar toe. Dan is elke wedstrijd gewonnen.

hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Luisteren naar je lichaam, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Trainen, Wedstrijden

Balans door uitersten en Loslaten met geduld.

Nog een leerpunt uit 2018, de komende tijd volgen er nog meer. Deze week eigenlijk twee leerpunten die bezig hielden; Geduld hebben is de sleutel tot loslaten en balans kun je vinden in uitersten. Een paar voorbeeldjes.

Jaren was ik aan het zoeken naar een gezond eetpatroon waarbij ik niet aan zou komen; liefst af zou vallen. Een perfect eetpatroon waarbij ik geen “fouten” mocht maken. Waarmee ik een topfit lichaam zou krijgen. Totale obsessie. Dat perfecte lichaam mocht ook geen tijd krijgen zich te ontwikkelen. Nee; NU! Loslaten kon ik niet en geduld had ik zeker niet.

strenge coach

Ook sporten. Alles moest “goed”. Snel en hard. Tijdens wedstrijden wilde ik hard en snel?! Dan ook tijdens trainingen! Pijntjes? Vermoeidheid? Onzin. GAAN!! DOOR!! Rustige duurloopjes? Zonde van de tijd. Opbouwen? Hoezo? Doorbijten! Deze wedstrijd MOET goed gaan! Anders… Faal. Nooit goed genoeg. Nooit tevreden.

Ook buiten de sport. Projecten op werk of binnen de familie. Ik zie dat iemand problemen heeft of ik zie dat er werk verricht moet worden enn… ACTIE!!!! NU! HOPPA EN SNEL. Opgelost. Niet dat getreuzel. ACTIE! Waarom moet ik altijd alles doen? Waarom komen de andere niet met initiatief?! Pfftt…
Nou lieve Vie, die andere mensen hebben gewoon net even wat meer tijd nodig. En als jij eens met je armen over elkaar naar achteren geleund gaat zitten, dan komen die anderen ook met oplossingen. Geduld. Het hoeft niet altijd NU. Geef het tijd.

Sinds ik écht geniet van het lopen en niet alles hard hoeft, voel ik me steeds sterker worden. Ik hoef niet morgen op mijn best te zijn. Geen idee ook wat dat best ooit gaat zijn. Ik mag presteren op een wedstrijd en ik wil ook presteren. En als het er niet uit komt die dag, ben ik nog steeds een snelle en sterke loopster, alleen op dat moment niet op mijn best. Nou en? Andere keer weer. Als ik weet dat ik mijn best heb gedaan en plezier heb gehad; dan is het goed.
Wat een rust om er zo in te staan. En ik loop nog steeds sneller de laatste tijd. Ontspanning, plezier en genieten van het proces. Een doel voor ogen en vooral oog voor het moment en proces. Sinds ik duurloopjes in hartslag zone 1 kan lopen (voor mij zo rond de HS 142) kan ik me zo verliezen in het moment. En juist de afwisseling van rustige duurloopjes en harde trainingen houden het beiden leuk. Balans door uitersten!

20190120_113711

Ook met eten heb ik een balans gevonden waar ik me fijn bij voel. Ja, er zijn dagen dat ik alleen “gezond” eet. Dat moet niet, het mag. Ik mag ook snoepen. En soms doe ik dat ook flink. Zoals afgelopen vrijdag avond. Ik heb emotioneel gezien een pittige week gehad. Vrijdag na een pittige (en vooral nuttige) therapiesessie besloten geen duurloopje meer te doen (die wel optioneel mocht volgens het schema). Eerder had ik dan niet mogen snoepen van mezelf. Nu wel. Ik maak me er niet druk meer om. Ik vertrouw er op dat als ik me laat gaan met snoepen, dat het niet iets is waar ik altijd in blijf hangen. Ik blijf niet de rest van mijn leven door snoepen als ik me nu even laat gaan. En ik geloof ook niet meer dat ik van één avondje genieten van chocola en popcorn, in één keer al mijn harde werk te niet is gedaan. Ik heb mijn lichaam leren vertrouwen en sta mezelf nu veel meer “ongezonde” dingen toe. En het grappige is, ik kom geen gram aan en voel me super fit. Wat eerder aangevoeld zou hebben als een eetbui met allemaal negative faal gevoelens, voelde nu als ontspannen en lief zijn voor mezelf. Het zinnetje “Balans door uiterste” ging door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik alleen maar gezond eet en me daar goed bij voel. En er zijn dagen dat ik veel ongezonde dingen eet, omdat ik daar trek in heb. Samen zorgt het voor evenwicht!

En daarbij, volgens mij ben ik ook nog eens veel fitter, gespierder en sterker dan eerder. Perfectie losgelaten en sterker dan ooit. Had ik dit vertrouwen maar eerder kunnen krijgen… Het is echter geen knopje die je om zet. Als je een nieuw persoon leert kennen, heeft het ook tijd nodig voor je weet of de ander te vertrouwen is. Ik heb mezelf leren kennen en leren vertrouwen en ik leer nog steeds. Dat proces gaat denk ik je hele leven door.

Het laatste puntje die ik hierboven noemde ging over verantwoordelijkheidsgevoel. Die is bij mij net even iets te sterk ontwikkeld. Stel we zijn met 10 man op een feestje, dan maak je het met 10 man gezellig. Ik hoef niet de verantwoordelijkheid te voelen als er een stilte valt. En ik heb gemerkt dat als ik nét even iets langer wacht dan mijn verantwoordelijkheidsgevoel zou willen, er dan ook andere zijn die van zich laten horen. Ook met opruimen of oplossingen aandragen werkt dat zo. Reageer gewoon eens niet. Ga achterover zitten en ontspan. Je houd ineens bakken met energie over!

Als laatste een metafoor naar het hardlopen. Dit onderstaande stukje stuurde ik deze week naar iemand naar wie mijn verantwoordelijkheidsgevoel net even iets te groot is. Ik wil oplossingen. Ik wil helpen. Ik wil steunen. Niet morgen. Niet straks. NU! En alles wat NU MOET beheerst je leven. De problemen van een ander mogen niet mijn leven zo beïnvloeden dat mijn leven zwaar wordt. Ook al staat deze persoon nog zo dicht bij me, ik faal niet binnen het bieden van steun, als ik ook loslaat. Sterker nog, waarschijnlijk kan ik het dan beter én is mijn leven rustiger. 

Nadat ik had uitgelegd wat er voor mij op dit moment zo lastig was, stuurde ik deze tekst naar de persoon in kwestie;

Vanaf nu mag ik er op gaan vertrouwen dat jij hulp vraagt als je die nodig hebt. Ik mag mijn verantwoordelijkheidsgevoel loslaten. Ik ben niet verantwoordelijk voor jou leven, jou keuzes en gevoel. Jou keuzes en tempo hoeven niet de mijne te zijn. Ik kan je steunen als je om steun vraagt en dat zal ik ook altijd doen!! En daar mag ik het bij laten. Zoals ik niet zou willen dat mijn problemen jou problemen zouden worden, zo hoeven jouw problemen niet mijn leven te beheersten en dat is ook helemaal niet wat jij wil of van mij vraagt. Als ik er op kan vertrouwen dat jij eerlijk aangeeft hoe het met je is en dat je direct om hulp vraagt als je die nodig hebt, dan beheerst het mijn leven niet. Dan kan ik het loslaten.

Nu zit ik als het ware klaar in de startblokken te wachten tot jij het schot geeft. In een ongemakkelijke houding en vol op spanning wacht ik op het schot, waarvan ik niet weet wanneer hij komen gaat. Als je heel lang in de alerte houding staat dan raak je uitgeput. Ik sta veel te vroeg in de startblokken. Als het schot gaat, ben ik al omgevallen.
Daarom heb ik een beter plan;
Als jij hulp vraagt betekend dat; kleding gereed maken. Dan gaan we samen kijken wat de juiste stappen zijn en… Op uw plaatsen; we gaan in het startblok zitten. Klaar?! Ja, dan zijn we er samen klaar voor om te zien hoe deze strijd gaat lopen. BAM! En samen knallen we ons door deze strijd. Ik sta voor je klaar, als jij mij nodig hebt.

img_7897

Met mijn openheid in het dagelijksleven, op instagram @Running_Miss_Yellow_Pants en hier op hardloopliefde.nl hoop ik dat ook anderen iets hebben aan mijn leerpunten of herkenning kunnen vinden in mijn verhalen. 

Liefs,
Vienna Romanée

hardlopen, Jaar afsluiten, Leven, Nieuwjaar, Trainen

Het leven is trainen

Vandaag is het 1 januari 2019. Een nieuw jaar. Een intens jaar achter de rug en in het vooruitzicht ook een pittige periode. 2018 is een leerzaam jaar
geweest. Ik zie het als een training voor de rest van het leven. Training is
leren, vallen en opstaan. Reflecteren en door gaan. Trainen doe je niet alleen. Zelfs een individuele sporter heeft anderen nodig om tot het beste resultaat te komen. Samen met de mensen om me heen gaan we de pittige tijd in 2019 tegemoet en gaan we hier sowieso sterker uit komen.

Schrijven is voor mij een vorm van reflecteren. Alles op een rijtje zetten en later nog eens teruglezen. Een site is een mooie manier om alles als één geheel en overzichtelijk te maken. Zelf lees ik graag blogs en levensverhalen van anderen. Als meer mensen open zijn over wat er in hen omgaat en welke keuzes ze in het leven maken, kunnen we van elkaar leren en zien dat iedereen tegen dingen aanloopt in het leven.

Ondanks dat alle verhalen anders zijn, zijn de emoties die het opwekt vaak vergelijkbaar. In plaats van deze emoties te verstoppen van de buitenwereld ben ik er voor ze met elkaar te delen. Samen staan we sterk en niemand heeft een perfect leven. 

Mijn belangrijkste levenslessen van 2018 wil ik graag met jullie delen. Deze
zullen de komende tijd in de vorm van blogs op hardloopliefde verschijnen.
Verder zal ik hier ook mijn hardloop ervaringen, proces, en liefde delen.

Op instragram @Running_Miss_Yellow_Pants
zal ik een berichtje plaatsen wanneer er een update is op hardloopliefde.nl

Liefs,
Vienna Romanée