Faalangst, Hardloop doelen, Kwetsbaarheid tonen, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Wedstrijden

Het Komt vanzelf

Het komt vanzelf.

Deze wijze woorden sprak Sameena van der Mijden, even tussen neus en lippen door tegen Tim Baks tijdens de Looppraat podcast toen ze het hadden over haar sub 3 op de marathon. Die sub 3 is een grote drive en doel van Tim.

Hardlooptijden. Soms wil je té graag. Een valkuil die ik maar al te goed ken. Dé valkuil waardoor ik nu nog één baanseizoen wil lopen. Een baanseizoen waarin ik fit ben en geniet van het feit dat ik kán lopen. Dat ik snel kan lopen. Dat ik snel kan lopen én geniet van wat ik doe. Ik kan immers niet meer falen… Toch?

Voor ik ga trainen voor de 1500m wil ik eerst een snelle 10km lopen tijdens de CPC. Rare overstap, dat weet ik. Dat komt doordat ik de wegwedstrijden nu veel leuker vind en deze 10km nog mee wil pakken. Waarom die 1500m, als je loopt voor je plezier en zo geniet van de langere afstanden? Daar komt binnenkort een blog over online. Ik vind zelf dat ik er een erg goede reden voor heb.

Eérst de 10km dus. Ik ben fit en sterk. Ik heb goed getraind en ga na donderdag taperen. Als het weer ook nog mee zit, zou er dus een snelle tijd in kunnen zitten. Ik heb tijden in mijn hoofd en ook uitgesproken naar mensen. Deze week bespeur ik voor het eerst sinds tijden lichte faalangst. Wat als ik het niet haal? Ik ben enorm gefocust op de race. Ik droom er zelfs over. Ik wil dat alles klopt. Ik heb mensen uitgenodigd om te komen kijken. In de trainingen loop ik harder dan mijn trainer verstandig vind en TV-west volgt mij voor, tijdens en na de race op de voet. Nu moet ik bewijzen dat ik kan wat ik denk te kunnen….

Ik wil té graag.  En daarom spreek ik mezelf middels deze tekst even streng toe.

Vie. Laat het los. Het komt vanzelf! Je bent fit. Je loopt al tijden op gevoel en geniet van het lopen. Je geniet van de wedstrijden, de support langs de kant. Je doet je best. Je geniet het meest als je loopt op gevoel. En dat gevoel is hard. Doorlopen. Door. Door. Door. Dat vind je leuk en dat maakt je trots. Je eigen race lopen. Dat is waar je van geniet! Niemand wil dat jij een gespannen race loopt. Niemand onthoud later jou tijd. Jij onthoud wel of je er van genoten hebt. Later wil je terug kijken op deze periode en met trots kunnen zeggen; ik heb zo genoten van die periode. Die periode had ik niet willen missen. Je wil niet terug kijken op zelf opgelegde spanning.
Als jij doet wat je leuk vind om te doen, heb je een mooie ervaring gewonnen. Dan maakt de tijd niet meer uit. Laat het los. Je weet zelf wat je kan en of het er dan net op dat ene moment uit komt, dat weet je toch nooit zeker. Er kan zo veel gebeuren wat je niet in de hand hebt. Daarom kun je maar beter los laten. Lukt het deze 10km niet, dan komen er (na de 1500m) nog meer.

Je faalt niet als je geniet van wat je doet. Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.

Momenteel zit ik dus toch in die “focus op tijden flow”. Hoe kom ik hier uit? Het is niet erg om een klein stapje richting een oude valkuil te doen, het is alleen niet zo slim om door te stappen als je het herkent. Hoe zorg ik er voor dat ik nu niet weer word mee gezogen in het gat van prestatiedrang?

Even terug naar de vorige wedstrijden. Daar ging het nog goed. Ik wilde leren diepgaan. Dat was mijn doel. Ongeacht of ik de finish zou halen. Die laatste wedstrijd. Die 8km in Apeldoorn tijdens de Midwinter Marathon. Het was een droom race. De wedstrijden ervoor liep ik té relaxt, dat was wel leuk tijdens het lopen, maar na afloop voelde het voor mij niet goed. Wat zorgde ervoor dat het toen in Apeldoorn goed ging? En wat gaat er nu anders

1. Ik had een realistisch doel gesteld, niet het maximaal haalbare doel in mijn hoofd, nee een realistisch doel. Ik geloofde er in en wist ook zeker dat ik dat kon.
2. Ik hoefde de finish niet te halen. De finish, en dus ook de tijd, was niet mijn doel. Mijn doel was diepgaan. Ook bij een slechte tijd of zonder finish kun je diep gaan! Ik wílde diepgaan. Ik moest niets van mezelf. Ik moest geen tijd halen. Alles van binnen wilde gewoon knallen en zien waar ik zou stranden.
3. Tijdens de race was ik niet echt bezig met tijd. Ik zat in het moment. De nog af te leggen meters gingen nauwelijks door mij hoofd. Alleen “Hoe voel ik me nu?” en “Dit voelt goed, dus door”. Niet denken aan een tijd of de weg die nog voor me lag. Nu, Daar ging het om. En dat nu bracht me steeds dichter bij de finish.
4. Ik was niet bang voor pijn of dat ik het niet zou halen. Doordat ik niet dacht aan de meters voor me, was de pijn ook beter te verdragen. Alleen de laatste km was zwaar, maar dat wilde ik ook. Dus dat kon ik dan weer tegen mezelf zeggen. En dan ben je er bijna. Die laatste km kom je toch wel door.

Nu mijn CPC plan;
Mijn realistische doel voor de CPC 10km is 39.10min. Ik kan niet ontkennen dat ik hoop onder de 39 te gaan. En ik kan ook niet ontkennen dat ik denk dat ik dat kan. Dat ik daar voor ga. Dat ik daar op weg ga. Maar als het mij helpt om een realistisch doel te noemen, dan moet ik dat doen. 39.10min. Dat is realistisch. En ik spreek bij deze met jullie af dat ik ook trots ben als ik deze tijd loop. Tot voor kort was mijn doel onder de 40. Dat was mijn wens, mijn grote doel. En nu lijkt dat in mijn ogen ineens niets meer waard. Voor een ander een top tijd, voor mij een flut tijd. Zo voelt het. Maar nog geen twee maanden geleden was dit mijn doel waar ik van droomde. Je doel in twee maanden meer dan een minuut bijstellen is bijna waanzin. Het geeft al aan hoe enorm ik gegroeid ben. Als het er dan die eerste 10km niet uit komt, is dat geen schande. Absoluut niet.

Wat wil ik voor deze race? De vorige race wilde ik leren diep gaan. Dat was mijn doel. Als de eindtijd niet het hoofddoel hoeft te zijn, welk doel wil ik deze wedstrijd dan na steven? In de flow komen. Mijn eigen race lopen. Luisteren naar mijn gevoel. In het nu blijven. Mezelf steeds blijven herinneren dat ik niet bang hoef te zijn voor de kilometers die nog komen gaan. Die kilometers gaan vanzelf voorbij als je in het nu blijft. Nu. Nu voelt het lopen goed. En zo lang het nu goed blijft voelen, dan geniet ik dus ook van het nu. Een andere mooie uitspraak van Sameena was “Morgen is niet beloofd”.  Dit ging dan niet over hardlopen, maar zo kun je ook tijdens het lopen denken. De komende km is niet beloofd. Ik kan vallen en een blessure oplopen. Nu is er, net is geweest en straks is niet zeker. Waarom dan met straks bezig zijn? Het enige waar je invloed op uit kunt oefenen is op wat je nu aan het doen bent. Het verleden kun je niet veranderen, als er een slechte km tussen zat, laat het los, nu kun je door lopen. Straks is niet beloofd.

Ja. Ik voel me rustiger en sterker nu ik deze dingen voor mezelf heb uit geschreven. Ik weet nu wat mijn doel gaat zijn voor deze wedstrijd. Ik voel me sterk en rustig. En durf nu met dit doel relaxt mijn taper week in te gaan.

Mootje geeft het goede voorbeeld.

Eigenlijk was mijn plan een blog te schrijven over alle punten die mij raakte uit de Looppraat podcast met Sameena en de eye opener die oud traningsmaatje (en nog steeds clubmaatje) Jamiro Elabeidi mij mee gaf met zijn laatste race, afgelopen NK indoor (waar hij een top tijd op de 60m liep en zilver won) en de gesprekjes die we hadden tijdens krachttrainingen. Blijkbaar was deze tekst wat ik nu nodig had. Van openheid kunnen we zo veel leren. Daarom deel ik deze blog met jullie en houden jullie de leerpunten dankzij de openheid van Sameena en Jamiro nog van mij te goed.

hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Luisteren naar je lichaam, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Trainen, Wedstrijden

Balans door uitersten en Loslaten met geduld.

Nog een leerpunt uit 2018, de komende tijd volgen er nog meer. Deze week eigenlijk twee leerpunten die bezig hielden; Geduld hebben is de sleutel tot loslaten en balans kun je vinden in uitersten. Een paar voorbeeldjes.

Jaren was ik aan het zoeken naar een gezond eetpatroon waarbij ik niet aan zou komen; liefst af zou vallen. Een perfect eetpatroon waarbij ik geen “fouten” mocht maken. Waarmee ik een topfit lichaam zou krijgen. Totale obsessie. Dat perfecte lichaam mocht ook geen tijd krijgen zich te ontwikkelen. Nee; NU! Loslaten kon ik niet en geduld had ik zeker niet.

strenge coach

Ook sporten. Alles moest “goed”. Snel en hard. Tijdens wedstrijden wilde ik hard en snel?! Dan ook tijdens trainingen! Pijntjes? Vermoeidheid? Onzin. GAAN!! DOOR!! Rustige duurloopjes? Zonde van de tijd. Opbouwen? Hoezo? Doorbijten! Deze wedstrijd MOET goed gaan! Anders… Faal. Nooit goed genoeg. Nooit tevreden.

Ook buiten de sport. Projecten op werk of binnen de familie. Ik zie dat iemand problemen heeft of ik zie dat er werk verricht moet worden enn… ACTIE!!!! NU! HOPPA EN SNEL. Opgelost. Niet dat getreuzel. ACTIE! Waarom moet ik altijd alles doen? Waarom komen de andere niet met initiatief?! Pfftt…
Nou lieve Vie, die andere mensen hebben gewoon net even wat meer tijd nodig. En als jij eens met je armen over elkaar naar achteren geleund gaat zitten, dan komen die anderen ook met oplossingen. Geduld. Het hoeft niet altijd NU. Geef het tijd.

Sinds ik écht geniet van het lopen en niet alles hard hoeft, voel ik me steeds sterker worden. Ik hoef niet morgen op mijn best te zijn. Geen idee ook wat dat best ooit gaat zijn. Ik mag presteren op een wedstrijd en ik wil ook presteren. En als het er niet uit komt die dag, ben ik nog steeds een snelle en sterke loopster, alleen op dat moment niet op mijn best. Nou en? Andere keer weer. Als ik weet dat ik mijn best heb gedaan en plezier heb gehad; dan is het goed.
Wat een rust om er zo in te staan. En ik loop nog steeds sneller de laatste tijd. Ontspanning, plezier en genieten van het proces. Een doel voor ogen en vooral oog voor het moment en proces. Sinds ik duurloopjes in hartslag zone 1 kan lopen (voor mij zo rond de HS 142) kan ik me zo verliezen in het moment. En juist de afwisseling van rustige duurloopjes en harde trainingen houden het beiden leuk. Balans door uitersten!

20190120_113711

Ook met eten heb ik een balans gevonden waar ik me fijn bij voel. Ja, er zijn dagen dat ik alleen “gezond” eet. Dat moet niet, het mag. Ik mag ook snoepen. En soms doe ik dat ook flink. Zoals afgelopen vrijdag avond. Ik heb emotioneel gezien een pittige week gehad. Vrijdag na een pittige (en vooral nuttige) therapiesessie besloten geen duurloopje meer te doen (die wel optioneel mocht volgens het schema). Eerder had ik dan niet mogen snoepen van mezelf. Nu wel. Ik maak me er niet druk meer om. Ik vertrouw er op dat als ik me laat gaan met snoepen, dat het niet iets is waar ik altijd in blijf hangen. Ik blijf niet de rest van mijn leven door snoepen als ik me nu even laat gaan. En ik geloof ook niet meer dat ik van één avondje genieten van chocola en popcorn, in één keer al mijn harde werk te niet is gedaan. Ik heb mijn lichaam leren vertrouwen en sta mezelf nu veel meer “ongezonde” dingen toe. En het grappige is, ik kom geen gram aan en voel me super fit. Wat eerder aangevoeld zou hebben als een eetbui met allemaal negative faal gevoelens, voelde nu als ontspannen en lief zijn voor mezelf. Het zinnetje “Balans door uiterste” ging door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik alleen maar gezond eet en me daar goed bij voel. En er zijn dagen dat ik veel ongezonde dingen eet, omdat ik daar trek in heb. Samen zorgt het voor evenwicht!

En daarbij, volgens mij ben ik ook nog eens veel fitter, gespierder en sterker dan eerder. Perfectie losgelaten en sterker dan ooit. Had ik dit vertrouwen maar eerder kunnen krijgen… Het is echter geen knopje die je om zet. Als je een nieuw persoon leert kennen, heeft het ook tijd nodig voor je weet of de ander te vertrouwen is. Ik heb mezelf leren kennen en leren vertrouwen en ik leer nog steeds. Dat proces gaat denk ik je hele leven door.

Het laatste puntje die ik hierboven noemde ging over verantwoordelijkheidsgevoel. Die is bij mij net even iets te sterk ontwikkeld. Stel we zijn met 10 man op een feestje, dan maak je het met 10 man gezellig. Ik hoef niet de verantwoordelijkheid te voelen als er een stilte valt. En ik heb gemerkt dat als ik nét even iets langer wacht dan mijn verantwoordelijkheidsgevoel zou willen, er dan ook andere zijn die van zich laten horen. Ook met opruimen of oplossingen aandragen werkt dat zo. Reageer gewoon eens niet. Ga achterover zitten en ontspan. Je houd ineens bakken met energie over!

Als laatste een metafoor naar het hardlopen. Dit onderstaande stukje stuurde ik deze week naar iemand naar wie mijn verantwoordelijkheidsgevoel net even iets te groot is. Ik wil oplossingen. Ik wil helpen. Ik wil steunen. Niet morgen. Niet straks. NU! En alles wat NU MOET beheerst je leven. De problemen van een ander mogen niet mijn leven zo beïnvloeden dat mijn leven zwaar wordt. Ook al staat deze persoon nog zo dicht bij me, ik faal niet binnen het bieden van steun, als ik ook loslaat. Sterker nog, waarschijnlijk kan ik het dan beter én is mijn leven rustiger. 

Nadat ik had uitgelegd wat er voor mij op dit moment zo lastig was, stuurde ik deze tekst naar de persoon in kwestie;

Vanaf nu mag ik er op gaan vertrouwen dat jij hulp vraagt als je die nodig hebt. Ik mag mijn verantwoordelijkheidsgevoel loslaten. Ik ben niet verantwoordelijk voor jou leven, jou keuzes en gevoel. Jou keuzes en tempo hoeven niet de mijne te zijn. Ik kan je steunen als je om steun vraagt en dat zal ik ook altijd doen!! En daar mag ik het bij laten. Zoals ik niet zou willen dat mijn problemen jou problemen zouden worden, zo hoeven jouw problemen niet mijn leven te beheersten en dat is ook helemaal niet wat jij wil of van mij vraagt. Als ik er op kan vertrouwen dat jij eerlijk aangeeft hoe het met je is en dat je direct om hulp vraagt als je die nodig hebt, dan beheerst het mijn leven niet. Dan kan ik het loslaten.

Nu zit ik als het ware klaar in de startblokken te wachten tot jij het schot geeft. In een ongemakkelijke houding en vol op spanning wacht ik op het schot, waarvan ik niet weet wanneer hij komen gaat. Als je heel lang in de alerte houding staat dan raak je uitgeput. Ik sta veel te vroeg in de startblokken. Als het schot gaat, ben ik al omgevallen.
Daarom heb ik een beter plan;
Als jij hulp vraagt betekend dat; kleding gereed maken. Dan gaan we samen kijken wat de juiste stappen zijn en… Op uw plaatsen; we gaan in het startblok zitten. Klaar?! Ja, dan zijn we er samen klaar voor om te zien hoe deze strijd gaat lopen. BAM! En samen knallen we ons door deze strijd. Ik sta voor je klaar, als jij mij nodig hebt.

img_7897

Met mijn openheid in het dagelijksleven, op instagram @Running_Miss_Yellow_Pants en hier op hardloopliefde.nl hoop ik dat ook anderen iets hebben aan mijn leerpunten of herkenning kunnen vinden in mijn verhalen. 

Liefs,
Vienna Romanée

Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Nooit meer falen, Wedstrijden

Nooit meer falen

Vervolg op blog 1 “Het leven is trainen”.
Levenslessen uit 2018, les 1;

Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.
Dit gaat eigenlijk niet alleen over wedstrijden, maar over het hardlopen in het algemeen. Doelen heb ik altijd gehad en zal ik altijd hebben. De tijden die ik wil lopen zijn nog steeds erg scherp en mijn omgeving vindt ze niet altijd even realistisch als ikzelf. Echter, ik geloof dat ik het kan en ik wil het kunnen. Er is één verschil met “vroeger”. Eerder was het niet halen van mijn doelen falen. Een afgang. Gezichtsverlies. Schaamte met diepe onzekerheid tot gevolg en in mijn hoofd een hoop boosheid richting mezelf.

Tegenwoordig kan ik niet meer falen. Ik loop voor mezelf. Ik loop zowel tijdens een training als tijdens een wedstijd voor en tegen mezelf. Ik heb geen tegenstanders. Niet omdat ik zo goed ben. Nee, ik heb geen tegenstanders, omdat ik het uiterste uit mezelf wil halen en de enige tegenstander die ik zou kunnen hebben, dat ben ik zelf. Alleen zie ik mezelf meer als een voorstander dan een tegenstander!

Dat wat er op die dag mogelijk is, wil ik lopen én ik wil genieten van het feit dat ik kan lopen. Zolang ik tijdens de wedstrijd positief kan blijven denken en me sterk kan blijven voelen, heb ik sowieso gewonnen. Welke tijd er ook gelopen wordt. Als dat niet de tijd is die ik vooraf in gedachten had, dan is dat niet erg. Dan zat het er gewoon niet in. Wie weet de volgende keer wel.

Ja, natuurlijk ben ik extra blij als ik win. Als ik op het podium sta of als ik een PR loop. Je hoort mij ook niet zeggen dat ik niet wil winnen. Mijn drive om hard te lopen is groot. Heel groot! Maar het is niet mijn doel. Ik ben niet minder of meer waard wanneer ik win of verlies. Als de winnaar alleen maar heeft lopen pushen en met een ontevreden gevoel en gezicht rondloopt, dan voel ik me meer winnaar dan de vrouw die harder heeft gelopen. Ik heb immers plezier gehad en dat pakt niemand mij meer af.

Liefs,
Vienna Romanée

Ps. Ik kan tijdens wedstrijden nog steeds heel moeilijk kijken omdat ik het zwaar heb, omdat ik harder wil en mijn lichaam moe is. Maar dat betekend niet dat ik er niet van geniet! Tjah. Ieder zo zijn eigen ding, niet waar?!