Hardloop doelen, Hardloop Obsessie, Hardloop plezier, hardlopen, Rust dagen, Trainen

Sneller, beter, mooier, verder dan de rest.

Waarom loop jij hard?

Het viel me afgelopen week ineens op dat veel mensen het hebben over hun kilometer aantal van de maand of week. Hoeveel kilometers ze afgelopen maand hebben gelopen en wat ze komende maand willen lopen. Mijn vriend noemde ook zijn km aantal en toen dacht ik, laat ik ook eens gaan kijken… Geen idee namelijk. 337km in februari. Oké. Dat is best veel. Maar wat heb ik er aan dit te weten? Komende maand is het misschien wel de helft. Deze maand start ik met mijn taper week en na de 10km CPC start ik met 1500m trainingen. Dan heb ik deze aantallen kilometers helemaal niet nodig. Terwijl als je het getalletje eenmaal weet, er toch een stemmetje in je hoofd komt die het eigenlijk wil evenaren of verbeteren. Maar waarom? Waarom zijn we hier eigenlijk mee bezig? Net als hele strakke tijden willen neer zetten. Gaat iemand, behalve ikzelf, ooit onthouden of ik 38 of 39 min deed over een 10km? Ga jij zelf later ooit onthouden of je 200 of 300km liep in de maand maart van 2019? Het inspireerde mij iig tot het schrijven van deze blog.

Waarom loop je hoe je loopt? Voor wie loop je? Wat is je doel met het lopen? Wat is jouw motivatie? Waarom wil je dit? Wil je dit echt, of moet je dit van jezelf?
Sneller, beter, mooier, verder dan de rest?
Of voor jezelf?

Ik wil lopen voor mezelf. Ik heb dan ook geen concurrentie, want ik loop tegen mezelf. Ik bewonder anderen om de manier waarop ze bijvoorbeeld hun doelen bereiken, maar ik voel geen drang of motivatie om van iemand te winnen of meer kilometers te maken dan een ander. Ik voel ook totaal geen vergelijkingsdrang wanneer ik hoor hoe een toploopster dingen aanpakt. Ook in een wedstrijd kan een voorganger voor mij geen motivatie zijn om nog net even iets harder te lopen. ((Tenminste… vrouwen niet. Haha. Ik kan niet ontkennen dat ik stiekem wel een echte kick krijg van mannen inhalen. Geen idee eigenlijk waar dat vandaan komt)).

Wat is mijn motivatie? In mijn vorige blog benoemde ik al dat ik na de 10km volgende week tijdens de CPC mijn trainingen ga omgooien om te gaan trainen voor de 1500m. Terwijl ik eigenlijk nu de wegwedstrijden veel leuker vind. Waarom ga ik iets anders doen, terwijl ik het zo leuk vind wat ik nu doe?

Jaren lang MOEST ik presteren van mezelf. Ik trainde hard en op de wedstrijden moest het er van mezelf uitkomen. Het MOEST. En.. ik was nooit tevreden. Als een gespannen blok beton stond ik op de wedstrijden en ik liep nooit de tijden die ik wilde lopen. Nooit de tijden die je aan de hand van de trainingen wel zo verwachten. Boos. Was ik op mezelf. Want ik faalde. Elke wedstrijd faalde ik. Ook als ik een PR liep was ik ontevreden, want in trainingen liet ik toch niet dat ik harder kon?! Plezier? Genieten? Nou niet van de wedstrijden. De trainingen wel! Het vele sporten bij een atletiekvereniging, samen met een coach en trainingsmaatje, daar heb ik altijd van genoten. Samen afzien, samen sterker en sneller worden. Wedstijden waren een bron van spanning. Zowel voor, tijdens als na afloop.

Na onze winst tijdens het NK 4x 400m

Na een jaartje gestopt te zijn ging ik weer naar Leiden Atletiek. Een recreanten groep zou misschien beter bij mij passen. Trainen met plezier als doel. Ik kwam bij Tim Brouwer de Koning en vertelde hem dat ik geen wedstrijden wilde doen, niet gepusht wilde worden en alleen wilde genieten van het lopen zelf. Tim remde mij vooral af. 0 druk. En als ik zelf weer druk ging opleggen, haalde hij de druk weg. Om deze reden zou ik nooit meer zonder Tim als looptrainer willen. Hij neutraliseert mijn enorme vermogen om mezelf druk op te leggen. En toch is hij eerlijk over wat hij denkt dat ik kan. Zijn voorspelling van de CPC is 38,38min. Ondanks deze uitspraak weet, geloof en vertrouw ik, dat als ik met 40.38 over de finish kom, hij mij geen slechte atleet vind. Mij niets minder waard vind. En mij nog steeds wil blijven trainen. Ik haal mijn eigenwaarde niet meer uit mijn prestaties. Wel mijn loopdrive. Ik wil hard. Ik moet niet hard. Ik wil hard. Waar ik eerder MOEST presteren, wil ik nu. En ja, daar zit een enorm verschil in.

Weet je nog als je vroeger je kamer op moest ruimen? Of andere dingen moest van je ouders? Dan deed je het met tegen zin. Kwam het uit jezelf, dan was het ineens veel leuker!

Ik wil hard lopen. Maar ik ben ook realistisch. Je kan niet elke dag presteren en je hebt het ook niet altijd in de hand. Ik train nog maar sinds kort zoals ik nu doe en het is ook nog zoeken naar wat werkt. We gaan nu de taper week in, van vorige wedstrijden hebben we al geleerd dat te weinig doen voor mij niet goed werkt. De beste wedstrijden liep ik tot nu toe zelfs zonder échte taperweek. Dus, samen met coach Paul @Lifting Performance hebben we een goed doordacht en aangepaste taperweek gemaakt. Waar ik vertrouwen in heb én wat er voor zorgt dat mijn lichaam kan herstellen van de intensieve trainingsweken. Of dit ook echt gaat werken, dan kunnen we pas na de wedstrijd zeggen. Het blijft zoeken en uittesten. Ik weet wel dat we allemaal ons best hebben gedaan. Nu is vertrouwen op wat ik kan en heb opgebouwd het belangrijkste. Een ander kan je dat vertrouwen niet geven, dat vertrouwen komt vanuit jezelf. Zelfvertrouwen is een voor mij nieuw verworven eigenschap waarvan ik geloof dat het de sleutel is tot vooruitgang. Rust, ontspanning en vertrouwen.

Waarom de overstap naar de 1500m? Die vraag heb ik nog niet beantwoord. Ik ben niet meer de jongste. April 2019 wordt ik 32. Ook hoop ik ooit moeder te mogen worden. Met mijn nieuw verworven instelling en mindset wil ik nog één keer een écht baanseizoen draaien. Nog één keer met een goed getraind lichaam én met vertrouwen dat ik kan wat ik kan. Ik wil later terug kunnen kijken op dat laatste baanseizoen met de gedachte, zie je nou wel, ik kon baanwedstrijden lopen, trots zijn en genieten van wat ik deed. Mocht ik later kinderen krijgen, dan wil ik ze vertellen dat mamma zo hard kon lopen omdat ze genoot van wat ze deed.

Ik wil een voorbeeld zijn dat wanneer je zelfvertrouwen hebt en plezier beleefd, je hulp durft te vragen en samen durft te werken, je je gevoel en onzekerheden durft uit te spreken, geduld hebt en heel goed naar je lichaam luistert, je dan doelen kunt halen.

Wie weet blijkt dit jaar te vroeg te zijn voor dat NK. Misschien haal ik mijn NK doel niet. Misschien beslissen we dan wel samen om het nog een jaartje te proberen. Of misschien zeg ik, ik heb mijn hoofddoel “Wanneer je plezier beleefd aan het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen” behaald en het is goed zo.  De basis voor vertrouwen is nu gelegd. De motivatie is groter dan ooit en ik geniet van wat ik doe. Ik doe namelijk wat ik wil doen, en niet wat ik moet.

Foto voor de start van het ZZ-cirquit door !0 van Noordwijk
Eigenwaarde, hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Luisteren naar je lichaam, Rust dagen, Self fulfilling prophecy, Trainen

Dit is ook wat het leven is.

Verdriet. Slecht geslapen. Niet lekker in mijn vel. Nachtmerries, drukke dromen. Rusteloos. “Moe in mijn hoofd”. Kwetsbaar en onzeker….

Niet een heel vrolijk begin van deze blog. Excuus daarvoor. Dit is echter ook wat het leven is. Door de onzekerheden in het leven met elkaar te delen, kunnen we leren hoe er mee om te gaan. Leren dat het menselijk is. Dat het er mag zijn, er zelfs bij hoort en je er niet omheen kunt. Dat je mag huilen of benoemen dat je pijn hebt, zonder een aansteller te zijn. Je mag een stapje terug doen zonder een faler te zijn. Zonder downs geen ups, lekkere cliché, maar zoals met veel clichés; wel waar.

In mijn eerste blog dit jaar  schreef ik mijn leerpunten van 2018 met jullie te willen delen. In deze blog schrijf ik over rust, luisteren naar je lichaam, mijn zoektocht hier naar en over het open zijn over je kwetbaarheden.

Zo vaak zie ik, op bijvoorbeeld Instagram, quote’s voorbij komen met de strekking dat alleen als je stopt, je faalt. Maar is dat werkelijk zo? Is stoppen soms niet veel sterker dan doorgaan? En is rust niet net zo belangrijk als werken? Je wordt sterker op je rustdagen en je werkt efficienter wanneer je uitgerust bent. Waarom pushen we onszelf (en hiermee elkaar!) zo tot het uiterste?

push-yourself-e1547281341903.png
Quote van success-hunters.com

Ik zou liever de boodschap willen verspreiden dat we mogen leren luisteren naar ons lichaam. Alleen… Kan iemand mij misschien een handleiding geven wat de signalen die mijn lichaam afgeeft eigenlijk betekenen? En hoe ik er het beste op kan reageren? Want daar loop ik nu tegen aan. Zoweel op emotioneel als op sportief gebied. Wat heb ik nodig om goed met de moeilijkheden die spelen om te gaan? Hoe uit ik mijn emoties zonder er in te blijven hangen? En wat heeft mijn lichaam nodig? Welke signalen horen gewoon bij veel sporten en welke signalen betekenen dat ik TE veel sport en een stapje terug mag doen? Ik weet het echt even niet.

Er spelen nu wat dingen waar door ik weer slecht slaap en dat zorgt voor een vermoeid gevoel, vooral in mijn hoofd. Mijn lijf rust wel, al herstelt het natuurlijk ook minder goed wanneer je slechter slaapt en voelt het niet zo fit als een tijdje terug. Ik snap dat je lichaam niet altijd op scherp kan staan, maar wanneer “moet” ik toch extra rust nemen?

Het is vooral mijn hoofd die moe is en verlangt naar een goede nacht. (Tips voor goed slapen zijn lief, maar ik loop al bij een slaapcentrum dus behalve de dingen die ik met mijn slaaptherapeut afspreek, ga ik nu niets nieuws uitproberen 😉). Ik voel de wallen onder mijn ogen. Van de vermoeidheid word ik onzeker, verdwijnt mijn sarcasme, irriteer ik me sneller aan dingen, ben ik (vooral thuis) minder gezellig, waar ik me dan ook weer onzeker over ga voelen, want ik wil niet een ongezellige vriendin zijn…

Sporten helpt! Sporten geeft energie en vertrouwen. Al is het soms tijdelijk, tijdens het sporten voel ik me goed. Daarna is het verdrietige gevoel er momenteel weer, de ene keer blijft het nog even weg de andere keer is het er vrij snel weer. Het is nu niet anders. Tijdens het sporten voel ik me fijn en rustig of juist gemotiveerd en sterk. Maar ik ben óók moe. Tijdens het sporten voel ik die vermoeidheid niet, maar hij is er wel! Waar doe ik nu goed aan? Ik wil graag alles goed doen en dit maakt me dus onzeker.

running miss quotes
Quote via gymquotes.co

Deze week een klein stapje terug gedaan en iets minder intensief getraind. In 2018 leerde ik hoe belangrijk rust is en ik ben opzoek naar de juiste balans. Rust pakken én mijn energie uit het sporten halen. Herstellen om de trainingen ook echt effect te laten hebben. Tijdens rust word je beter. Tijdens trainen maak je je spieren eigenlijk stuk en wanneer je rust neemt herstellen je spieren en na herstel ben je beter dan vóór je herstel. Je gaat weer trainen, weer stuk maken en weer rusten. En zo ga je vooruit.

Ups en downs. In het leven even zijn de ups easy en de downs pittig, tijdens hardlopen is het anders om.

Ik kan er nu niet om heen, er is emotioneel veel gaande waardoor ik verdrietig mag zijn. Ik ben liever alleen maar sterk. Ik wil me niet laten beïnvloeden door “dingen” van buiten af. Ik ben bang een aansteller te zijn of een slachtofferrol aan te nemen. Maar soms gebeurt juist dat waar je bang voor bent wanneer je er keihard voor weg probeert te rennen. Self fulfilling prophecy.

Praten dus. Delen. Huilen ook. Het is waar; het lucht op. Hoe het werkt weet ik niet, maar nog iets wat ik leerde in 2018; je hoeft niet alles te snappen. Als het werk, dan werkt het. Mijn reactie wanneer ik me emotioneel niet fijn voel is; alleen zijn, verstoppertje spelen en heel hard (weg) rennen.

estafette 2018

Bewust zijn is de eerste stap. Ik benoem het nu, wanneer ik me wil verstoppen. Probeer te praten en te huilen. Te ontladen. Om daarna los te laten en weer op te kunnen laden. Hardlopen. Soms alleen. Soms samen. Even los zijn van alles. Want zo voelt lopen voor mij. Tijdloos. Geen besef van tijd. Vrijheid.

Na het samen, even alleen zijn. Op twee manieren. Alléén zijn en alleen zíjn. In mijn eentje, in het nu. Ik hou van hardlopen. Gisteren (11 januari) genoot ik van een duurloopje in mijn eentje door de duinen, nadat ik goed over mijn gevoelens en (helaas reële) angsten heb kunnen praten en huilen met vriendlief en mijn therapeute.

Gelukkig heb ik geleerd dat alleen hardlopen niet het antwoord is op alles. Delen, praten, kwetsbaarheden tonen. Samen. Vandaag staat er een fijne wandeling op de planning met een van mijn lieve vriendinnetjes door een mooi natuurgebied. Even niet snel, maar gewoon rustig. En samen.

In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik;

Trainen doe je niet alleen. Zelfs een individuele sporter heeft anderen nodig om tot het beste resultaat te komen. 

Samen. Samen en niet alleen. Samen trainen en ook samen leven.

DSCF9227.jpg