Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Hardloop doelen, Hardloop Obsessie, Hardloop plezier, hardlopen, Levens lessen, Topsportleven

Ik kan maar aan één ding denken: Hardlopen.

Ik kan maar aan één ding denken: Hardlopen.

Kracht, lopen, core, eten en rusten. Slapen. Ontspannen. Massages, Yoga, rollen en rekken. Lezen over lopen, schrijven over lopen, praten over lopen. Koffie drinken. Trainen. En rust pakken. Enzovoort.

Mijn focus verleggen vind ik moeilijk. Als ik met volle overgave in een werk project zit, vind ik mijn focus verleggen óók moeilijk. Zelf kunst maken heb ik heel bewust (tijdelijk) stop gezet. Keuzes maken. Als ik vol in een kunstproject zit kan ik mijn focus ook maar moeilijk verleggen. Gevoelig voor obsessies? Momenteel is hardlopen mijn “obsessie”. Hoewel ik passie een fijner woord vind. Passender ook. Bij een obsessie denk ik aan dwangmatigheden. Dat is niet het geval. Een verslaving misschien? Ik wordt echt blij van wat ik doe. Ik wil dit.

Maar, ik moet oppassen. Focussen op mijn werk vind ik nu moeilijk. Constant wordt ik afgeleid door het hardlopen. Zoek ik even iets op voor werk en voor ik het weet zit ik weer op een site over hardlopen. Wil ik een muziekje aan zetten, wordt het een podcast van Susan Krumins en luister ik vooral daarnaar…. Mijn telefoon pakken om iets voor werk te doen en “heeel even” instragram checken om te kijken wat de hardlopers die ik volg nu weer allemaal aan het uitspoken zijn… En zo is de dag voorbij; alles draaide om hardlopen, maar mijn werk is niet af. Afspraken heb ik af gezegd omdat ik anders in de knoei zou komen met werk.. Dit is niet de bedoeling.

Hyper/ over focus voor de NK 4x400m 2012 (waar we goud wonnen)

Vie. Wakker worden!! Je zou gaan leven als een WERKENDE topsporter. FOCUS! Niet OVER focus. Dat kan je alleen maar tegen gaan werken. Je raakt gestrest als je werk niet af is, je gaat er slechter door slapen, rust er minder goed door, moet straks misschien trainingen af zeggen omdat werk ook af moet… En door alle stress ga je straks minder lopen. Je weet prima wat je moet doen; planningen maken EN JE ER AAN HOUDEN. Dat hoort bij het leven van een werkende “topsporter”.

Je hebt dit nodig Vie. Je kunt de lol in het sporten (en überhaupt in het leven!) alleen bewaren als je zorgt voor balans.

Dit weekeind voelde je het al aan komen; het wordt krap met werk. Prachtige planner gemaakt, niet aan gehouden. Nu begint de stress toe te nemen. Dus, nu is een gesprekje met mezelf nodig.

Lieve Vie, wat heb je nu nodig? Wat heb je nodig om de stress te laten zakken? Om de loop-obsessie weer een gezonde looppassie te laten zijn en werk geen stress factor gaat worden. Je vind je werk leuk, maar niet als je achter de feiten aan loopt. Wat heb je nu nodig?

Iets TE veel spanning? Start NK 4×400 2012

Om de stress te laten zakken: Een overzichtelijke To Do lijst en een planning voor de komende dagen. Een leuke vrolijke lijst waarin gestreept kan worden zodat het iets vrolijks wordt.
Om van de obsessie weer een passie te maken: Laat het los. Je doelen zijn er. Schrijf ook je doelen op. Schrijf je plan uit. Ook met vrolijke kleurtjes en duidelijk in het zicht. Dan is het er, duidelijk en overzichtelijk en dan mag je het de rest van de dag los laten. Er elke seconde van de dag mee bezig zijn, gaat je niet sneller maken. Sterker nog, het gaat tegen je werken. Je gaat het zat zijn en je hebt er straks geen zin meer in. Laat het los en ben er mee bezig op de momenten dat je er mee bezig mag zijn. Dat het functioneel en helpend is. Plan het dromen over lopen en doelen in en verleg daarna je focus weer.

Ja. Dit heb ik nodig. Dit ga ik doen. Nu.

———————————————————————————-

Bovenstaande tekst schreef ik gisteren ochtend. En, het is gelukt. Werk is weer bij, ik hobbel niet meer achter de feiten aan. Zo fijn. Ik voel me direct lekkerder en heb net zo intens genoten van een lekkere duurloop/ training. Voor mij kan zo’n duurloop/ training voor mezelf echt voelen als vakantie… Even helemaal alles los laten, tijd vergeten en gewoon gaan.

Het is een beetje na-aperig misschien, maar ik zit er aan te denken om net als Susan Krumins van die mooie week borden te gaan maken. Zowel voor werk als sport. Heerlijk overzichtelijk, vrolijk en je kunt lekker afstrepen. Ik denk dat ik het zelf gewoon op papier ga doen ipv een white bord.  Op dit moment ben ik echt enorm fan van Susan. Ze is echt mijn grote voorbeeld, ik leer zo veel van haar dankzij haar podcasts! Susan, als je dit leest, bedankt voor wat ik van je mag leren! (Stiekem hoop ik echt eens met je in contact te komen…. :D)

Foto instagram Susan Krumins
Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Leven, Topsportleven, Trainen

Leven als een topsporter. Waarom?

De komende tijd wil ik leven als een (werkende) topsporter. Ik wil nog één keer alles geven. Ik weet dat ik geen Nederlands kampioen ga worden, dat deelname aan het NK het hoogst haalbare is. Dat het maar de vraag is of ik het NK überhaupt haal. Het gaat mij echter niet om mijn prestaties ten opzichte van anderen. Het gaat mij om mijn eigen top.

Leven en sporten als een topsporter, dat is wat ik nu wil. Ik geniet van afzien en ik kan tegenwoordig naar mijn lichaam luisteren. Ik durf af te zien en te luisteren. Ik durf om hulp te vragen.

Waarom wil ik (minimaal het komend half jaar) leven als een topsporter? Wat is mijn motivatie?
Het geeft me een kick. Een doel. En, ik wil dit al heel lang. Echter had ik niet de mogelijkheid, door verschillende omstandigheden en ook zeker door een verkeerde mindset. Mijn mindset is veranderd.

Ik wil nog één seizoen alles geven voor de sport en knallen. Eén seizoen waarbij ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om topfit te zijn én te genieten van de weg ernaartoe. Op de wedstrijden uit mijn sprinterstijd kijk ik niet fijn terug. Elke wedstrijd voelde als falen. Het was nooit goed genoeg. En ondanks dat ik getraind was, kwam het er op de wedstrijden door de spanning niet uit. Nu wil ik nog één keer een baanseizoen getraind zijn én er plezier aan beleven. Ik kan niet meer falen, omdat het eindresultaat niet het doel is, maar de weg ernaartoe en het meedoen.

“Wanneer ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen”.

Nu is mijn kans. Ik ben niet meer de jongste en hoop ook ooit kinderen te kunnen krijgen. Daarom Nu. Mijn motivatie is hoger dan ooit. Mijn lichaam wil knallen. Mijn lichaam en mind willen trainen. Ik wíl dit. Ik moet het niet van mezelf. Er is geen pushen aanwezig. Ik wil dit.

Ik hoef niet afgeremd te worden want ik voel wanneer ik niet meer kan. Ik geef mijn pijntjes en vermoeidheid aan. Ik geef mijn grenzen aan.

Mijn trainer en vriend staan achter mij. En mooie gesprekken met andere sporters geven mij extra motivatie en vertrouwen. Zo heb ik contact gehad met Noah Schutte over mijn onzekerheden en dat heeft mij enorm geholpen om op mezelf te durven vertrouwen. Dit “interview” komt volgende week online.

Ik stelde Noah onder andere de vraag; Wanneer ben je een topsporter? Eigenlijk ben ik ook wel benieuwd hoe jullie daarover denken. Wanneer vind jij dat iemand en topsporter is?

Deze blog wil ik afsluiten met iets wat voor mij een paar hele belangrijke zinnen zijn geweest en vooral omdat ze door mijn moeder gezegd zijn. Na de Zevenheuvelenloop was ik super gelukkig, ik had zo genoten. En toch knaagde er ook toen iets, had ik niet dieper kunnen gaan? Haar reactie was:

“Als je dieper was gegaan, had je misschien niet zo genoten.
Toen was dat alles wat ik nodig had om het genieten vast te houden”.

Afgelopen 5km wedstrijd was ik in de middag gewoon echt verdrietig, ik had dieper willen gaan. Je leest er over in mijn race-verslag; “Waarom die je het dan niet?”
Mijn moeder zei na het lezen;

Het belangrijkste is dat je je hart volgt.
Als dat betekent dat dieper gaan en stuk gaan daar bij horen, volg dat.
Maar… Als je maar plezier blijft houden !
En geen druk..

Lieve mam, dit was alles wat ik nodig had om met alle motivatie, vertrouwen en zin door te gaan met mijn plan. Ik hou van je!

Mijn moeder en ik, lang lang gelenden.

Mijn eeste doel is zondag tijdens de 8km van de Midwinter marathon in Apeldoorn écht een keer diep gaan. Ongeacht de tijd. Het kan geen piekwedstrijd worden, daar train ik deze week niet naar. Diep gaan, dat wil ik daar trainen. Mezelf tegen gaan en aan de angst voor diep gaan voorbij gaan.

Mijn tweede doel is de 10km van de CPC. Zou ik onder de 39min kunnen duiken?

Daarna het baanseizoen. Kan ik het NK 1500m halen?

We gaan het zien. Als ik maar geniet van de weg er naar toe. Dan is elke wedstrijd gewonnen.