Heftig verhaal in beeld

Een paar weken geleden kwam TV West bij mij langs voor het maken van een portret in verband met de CPC en mijn achtergrond verhaal. Tijdens de CPC wordt dit uitgezonden en een kortere versie is nu al te zien. ((De korte versie is een week na het schrijven van deze tekst vervangen door een completer beeld, zie deze link. ))

Het is een eerlijk maar ook heftig portret geworden. Zelf vind ik het prachtig, maar ik heb al meerdere reacties van mensen gehad dat ze zich afvragen of ik het niet té heftig vind. Of ik het niet vervelend vind dat vooral het heftige verhaal is gedeeld. Mijn antwoord is duidelijk; Nee. Ik vind het mooi. Dit is hoe het was. Dit is de waarheid. Maar, wil ik er wel bij zeggen, er is ook een andere kant. De kant van het nu. De mooie kant. De vrolijke kant. Het geluk wat ik nu mag voelen. Het geluk wat ik mede dankzij het hardlopen weer kan voelen. En die kant wordt in dit stukje niet echt belicht, vind ik. Je kunt nou eenmaal ook niet alles kwijt in een paar min. Ik hoop dat jullie zondag ook kijken naar de uitzending van TV West. Daar wordt ik voor de start, tijdens het lopen en na de finish ook nog gefilmd en komt er dus een langere versie van het huidige filmpje. Ik hoop dat daar mijn blije ik ook duidelijk in naar voren mag komen.

Momenteel geniet ik echt van elke stap die ik zet. Het is denk ik maar goed dat ik doelen voor ogen heb met het hardlopen en mensen hierbij om hulp vraag. Veel mensen die op mij letten en mensen met kennis sport, lopen, wedstrijden en voeding die mij helpen om tot de juiste schema’s te komen. Die mij helpen me aan mijn schema’s te houden. Niet om me te motiveren, eerder om me af te remmen. Zonder deze mensen en zonder mijn scherpe doelen zou ik nog veel meer hardlopen dan dat ik nu doe, vrees ik. Ik geniet er zo intens van dat juist dát de valkuil kan zijn dat ik het overdrijf. Mezelf (weer) stuk loop. Mezelf (weer) voorbij ren.

Door mijn open en eerlijkheid denk ik ook dat mensen TE voorzichtig met mij willen zijn. Me TE veel tegen mezelf in bescherming willen nemen. Daar moet je tegen kunnen als je hulp durft te vragen en je kwetsbaarheid durft te tonen. Ik ben er blij mee. Ik blijf toch wel doordrammen wat ik wil met mijn doelen. De sterke mensen om meheen, met name hardloop trainer Tim Brouwen de Koning en vriend en coach Paul Fokkinga, worden denk ik wel eens moe van mij en drammen net zo hard terug. We zijn het niet altijd eens, maar ik ben eigenlijk ook trots dat ik niet meer bang ben voor discussie. Niet meer bang om eerlijk te zijn. Niet meer bang om open te zijn. Niet meer bang om mezelf te zijn.

Samen komen we tot een mooie balans. De strijd samen aangaan, welke strijd dat ook is, is zo veel fijner dan alleen.

Durf je kwetsbaar op te stellen, durf samen jouw strijd aan te gaan.