Pech of geluk? Nieuw doel voelt goed.

Misschien is het maar beter zo. Ergens is deze uitspraak zo’n dooddoener. Toch heb ik dit gevoel vaker na een teleurstelling. Zou dit zelfbescherming zijn? Misschien wel, je weet namelijk niet of iets beter is of niet. Een vriendin van mij vertelde laatst een heel mooi verhaaltje. Ik weet niet of ik het goed na vertel, maar ik denk dat de strekking goed naar voren komt;

Het verhaal gaat over een boer. Deze boer had een paard. Dit paard liep weg en de mensen uit het dorp zeiden tegen hem “Wat erg voor je dat je paard weg is!”.
Zijn antwoord was “Is het erg? We zullen het nooit zeker weten”.
Zijn paard kwam terug en had twee sterke wilde paarden mee genomen. De mensen uit het dorp reageerde nu “Wat een geluk!! Nu heb je drie paarden!”
De boer antwoordde “Heb ik geluk? We zullen het nooit zeker weten”.
De jonge zoon van de boer ging aan de slag om de wilde paarde te temmen en op één van de dagen dat hij hier mee bezig was, viel hij van het paard. Hij brak zijn been en was er zo erg aan toe dat zijn been niet meer geheeld kon worden.
De mensen uit het dorp reageerde “Je hebt gelijk gehad, want het heeft je geen geluk gebracht de extra paarden. Wat erg, wat een pech”.
En weer antwoorde de boer “Is het pech? We weten het niet”.
Een paar jaar later brak er oorlog uit, alle jonge gezonde jongens werden opgeroepen om het leger in te gaan. De zoon van de boer niet. Vele zonen stierven tijdens deze oorlog…

Wat is geluk? Wat is pech? Je weet nooit wat het ene voorval voor de toekomst zal betekenen. Vaak kom je er nooit achter of iets geluk of pech zou zijn geweest.

Dat de CPC niet door ging is een teleurstelling. En natuurlijk dacht ik even, ik heb zo hard getraind, dit moest mijn piek moment zijn. Hier had ik naartoe gewerkt. Deze dag zou ik knallen. Ik voel me fit, geen pijntjes, geen verkoudheid, niets dan fitheid. Toch?

Nee. Toch niet. Tot een week voor de wedstrijd voelde ik leuke wedstrijdspanning. Loop kriebels. Maar in de laatste week naar de CPC toe begonnen deze te verdwijnen…. Ik wilde dit niet uitspreken omdat ik bang was het dan te bevestigen. De dinsdag voor de wedstrijd trainde ik minder lang maar wel intensief. Misschien toch iets te? Die nacht sliep ik niet. Het online gekomen filmpje zat in mijn hoofd en ik maakte me zorgen over hoe dit op leerlingen over zou kunnen komen als het bij hen terecht zou komen. De rest van de week voelde ik me moe, had ik eigenlijk voor het eerst sinds tijden geen zin om te lopen. Het filmpje drukte meer op me dan ik had verwacht. Om dit niet te bevestigen wilde ik dit niet uitspreken.

Ik merkte dat ik minder zin had in alles wat met het hardlopen te maken had. Even geen zin in schrijven, even geen zin in Instagram.
De training van donderdag kapte ik nog voor halverwege af, het voelde gewoon niet lekker. Ik was moe en wilde naar bed. Dus dat deed ik ook.

Zaterdag middag wist ik de zin weer terug te vinden, maar ik voelde mij niet zoals voor de Acht van Apeldoorn of voor de Zevenheuvelen. De zin om te lopen die voor deze wedstrijden intens aanwezig was, die miste ik. Ik begon er ook tegenop te zien dat Tv-West mij zou gaan filmen…

De wedstrijd werd afgelast. Ja, ik was teleurgesteld. Zoals ik al eerder schreef ging ik op zoek naar andere hardloopwedstrijden, maar ik voelde niet de loop zin die ik wil voelen voor een wedstrijd en besloot daarom naar de heuveltraining in het bos van Duinrell te gaan.

Wel wilde ik een oplossing voor mijn 10km. Maanden trainde ik hier naar toe. Dit was mijn doel sinds ik steeds fitter was geworden. De 10km onder de 40min en daarna de 1500m. Die 1500m trainingen kan ik niet heel veel langer uitstellen, dus de 10km wil ik zo snel mogelijk nog ergens lopen. Voor 17 maart stond er voor mij een 5km van het ZZ-circuit op het programma. Ik kan daar ook een 10km lopen… Dan loop ik alleen niet meer mee voor het klassement. Aan de andere kant, de kans om 1e te worden is niet heel groot én dan zou ik op eigen houtje een dag later op trainingsstage moeten gaan zodat ik het laatste ZZ loopje niet zou missen. Dus eigenlijk… als ik nu gewoon de knoop doorhak en het circuit los laat, dan heb ik meteen op meerdere vlakken meer ruimte.

De Voorschoten 10km… gaat dat hem dan worden? Het was een oké oplossing, maar ik kreeg er niet direct mijn hardloop-zin mee terug. De Stevensloop was al gesloten… zou ik van iemand een startnummer kunnen krijgen? Dan sta ik misschien wel achteraan en dat is niet de plek waar ik wil starten… Ik kan natuurlijk de Stevensloop mailen… niet geschoten altijd mis.

Maandag na mijn hardloopronde had ik mail van de Stevensloop. De inschrijving zou voor 500 mensen, ivm de afgelaste CPC, weer open gaan. Toen ik de bevestigingsmail binnen kreeg dat het was gelukt, moest ik bijna huilen… Dit was wat ik wilde.

Wat was dat dit eigenlijk vroeg ik me af? De Acht van Apeldoorn en de Zevenheuvelen schoten door mijn hoofd. De vele mensen langs de kant. De massa hardlopers. Tijdens de Zevenheuvelen weet ik nog dat we met zo veel lopers tegelijk, allemaal ongeveer het zelfde tempo, allemaal stil, het geluid van de voetstappen werkte hypnotiserend op mij. Het samen lopen met zo’n mensen massa en toch een bepaalde stilte en rust. Ik voelde me zo gelukkig op dat moment. Tijdens de Acht van Apeldoorn waren het de aanmoedigen van de vele mensen langs de kant, van start tot finish, die mijn een enorm mooi en sterk gevoel gaven. Die ervaring, die heb je alleen tijdens grote evenementen. En daar wilde ik mijn 10 lopen. Focus en Samen.

Wat was dat dit eigenlijk vroeg ik me af? De Acht van Apeldoorn en de Zevenheuvelen schoten door mijn hoofd. De vele mensen langs de kant. De massa hardlopers. Tijdens de Zevenheuvelen weet ik nog dat we met zo veel lopers tegelijk, allemaal ongeveer het zelfde tempo, allemaal stil, het geluid van de voetstappen werkte hypnotiserend op mij. Het samen lopen met zo’n mensen massa en toch een bepaalde stilte en rust. Ik voelde me zo gelukkig op dat moment. Tijdens de Acht van Apeldoorn waren het de aanmoedigen van de vele mensen langs de kant, van start tot finish, die mijn een enorm mooi en sterk gevoel gaven. Die ervaring, die heb je alleen tijdens grote evenementen. En daar wilde ik mijn 10 lopen. Focus en Samen.

En.. Lekker mijn eigen ding doen qua voorbereiding, niet hoeven letten op wanneer ik bij een camera moest zijn. Gewoon alleen het hardlopen, meer niet. En de tijd? Die begint me ook weer steeds minder te boeien. Ik wil gewoon lopen en genieten.

Mijn loopzin is weer terug. Gisteren nog even een lastig moment tijdens de training, ik voelde me even zo onzeker… Ik hoop dat dit de laatste stuiptrekkingen waren van de hectische rare week vorige week. Ik weet nu weer waarom ik loop en heb enorm veel zin in de Stevensloop. Meer zin dan dat ik vorige week om deze tijd had in aanloop naar de CPC.

Dus… Wat is pech? En wat is geluk?