The day before, The day After.

The day before.

Ik voel me gelukkig. Vanmorgen super relaxt en nu gewoon enorm gelukkig. Gelukkig dat ik me fit voel én morgen aan de start sta van de wedstrijd waar ik al maanden naar toe leef. Hoe groot is de kans dat je die ene dag écht fit bent?

Morgen is de CPC. De 10km wedstrijd waar ik al weken naar toe leef. Maanden zelfs. Ineens is die dag er dan. Sinds december/ januari ging ik aftellen. Misschien maar goed dat ik daar op een gegeven moment mee stopte. Het leek eerst zo ver weg, en nu is die dag er dan bijna. Ineens ging het zo snel! Doordat ik al zo vroeg op deze wedstrijd gefocust was lag er ook al lang van te voren een goed plan klaar. Ik heb genoten van de weg hiernaar toe. Ik heb alle trainingen kunnen doen die ik wilde en zoals ik ze wilde doen. Ik heb enorm veel geleerd tijdens trainingen en de wedstrijdjes hiernaar toe.

Paul en ik tijdens de opnames van Tv-West.

Samen. Alleen had ik dit nooit zo kunnen doen. In mijn eentje had ik niet zo veel kunnen leren en niet zo van de weg kunnen genieten. Samen met coach Paul Fokkinga de wedstijden analyseren. Huilen ook, waarom lukt me niet wat ik wil? Wat gaat er mis? Waar gaat het mis? Wat kan ik anders doen? Frustraties geuit, besproken en niet altijd makkelijke gesprekken gehad. Mezelf kwetsbaar opgesteld voor mezelf opgekomen en duidelijk aangegeven wat ik wil. En daardoor zo veel geleerd. Alles wat ik wilde leren heb ik kunnen trainen. En er is zeker nog ruimte voor verbetering, maar voor nu had ik niet verder kunnen zijn dan dat ik nu ben.

Niemand pakt mij deze voorbereiding meer af. Niemand pakt mij meer af wat ik geleerd heb. En of ik het morgen toe kan passen? Of ik morgen een snelle tijd neer kan zetten? Dat weet je nooit. Ik weet niet eens of ik hem uit kan lopen. Misschien blesseer ik me wel tijdens het inlopen en is er morgen helemaal geen CPC! Wie weet raak ik wel geblesseerd halverwege. Je weet het niet! Daarom ben ik zo blij dat ik heb kunnen genieten van de weg er naar toe en als ik morgen de wedstrijd uit kan lopen, dan is dat een kers op de taart. Als het een snelle tijd is, dan is het slagroom op de taart! De mensen die mij kennen weten hoe gek ik ben op slagroom, dus natuurlijk hoop ik op slagroom, maar de taart heb ik al op en die was lekker.

Heb ik een plan? Een beetje. Maar eigenlijk minder dan tijdens de Acht van Apeldoorn. Ik heb het parcours bekeken en ik heb hem vorig jaar natuurlijk ook al gelopen. Maar wat het weer gaat doen… De voorspellingen zijn niet al te best. Ik ben wel zo’n nerd die steeds checkt wat de windrichting is, of hij weer anders verwacht wordt en hoe die is ten opzichte van het parcours. Maar je kunt er niet echt iets mee. Zoals ik me bij de Acht van Apeldoorn heel goed voorbereid had wanneer de hoogtemeters zouden komen en wanneer de daling in gezet werd, zo kan ik deze wedstrijd niet voorbereiden. Weinig hoogte meters en de wind.. Tjah.. die waait steeds weer anders. Mijn echte plan is lopen op gevoel en kijken wat dat gaat brengen. Lopen in het nu. Nu voelt het goed, de andere meters gaan we zien. Niet denken aan de kilometers die nog komen gaan. Lopen in het nu. Dat is mijn doel.

Toch een voorspelling van mijn race, met hoe op dit moment de verwachting van de windrichtging en intensiteit is. Gewoon omdat ik het leuk vind om dit te doen.
Km 1;  3.45min/ km
Km 1 tot 2.5; 3.40min/km
Km 2.5 tot 6; 3.55 a 4.00 min/km
Km 6 tot 9; 3.50 min/km
km 10… Alles wat er nog in zit, 3.40min/km? Of 3.50?

Hiermee loop ik 3.51 a 3.54 min/km. Niet een hele vlakke race, maar ik heb gekeken hoe de wind staat, wanneer ik hem mee heb en wanneer tegen en hoe het zit met eventuele hoogte meters. Als het parcours écht 10km is (vorig jaar was het volgens Strava 9.85km) dan loop ik dus 38.25min a 38.40min. Is het parcours idd 150meter korter dan loop ik misschien wel onder de 37 😉. Wie weet. 37.56min. Zou een mooie tijd zijn niet waar! Haha, we gaan het zien.

En als ik een min langzamer loop? Dan is het zo. Natuurlijk vind ik dat jammer, maar als ik alles heb gedaan wat ik kon, dan is het goed zoals het gaat zijn. Mijn doel was een paar weken geleden nog onder de 40min te lopen… Hoe bizar is het dat mijn doel nu al in bijgesteld naar 1,5 min sneller? Dit had ik een paar maanden geleden echt niet geloofd. Maar nu wel. Ik geloof dat ik het kan. We gaan zien of ik het ook morgen kan.

The day after…

Geen CPC. Afgelast.
Verdriet. Teleurgesteld. Een kater gevoel.

Deze wedstrijd was voor mij veel meer dan een wedstrijd. Misschien ging het me al niet eens meer zozeer om het lopen. Ook al trainde ik hier al maanden naar toe en draaide alles om deze dag. De teleurstelling rijkt veel en veel verder dan het niet kunnen lopen. Het gaat mij veel meer om alles wat er omheen was gaan spelen. En misschien is het daarom niet eens zo erg dat hij niet door ging…

Een jaar geleden was mijn leven nog zo anders. Veel stappen had ik al gezet in 2017. 2017 was voor mij een jaar waar de zin in het leven tijdelijk plaats maakte voor diepe levensangst. Een jaar waar alle vermoeidheid en angsten van de bijna 20 jaar daarvoor, er uit leken te komen. Tijdens de CPC 2018 was ik er nog niet, maar was ik al aan heel eind op weg naar mijn nieuwe levens instelling en levens motto. Grote stappen zijn er gezet na de CPC van vorig jaar. Voor mij voelde deze race als een afsluiting van die periode. En het voelt voor mij nu toch als een open einde. Na deze race wilde ik denkbeeldig én letterlijk een nieuwe periode in gaan.

Denkbeeldig in de zin van emotioneel. Letterlijk doordat ik na deze 10km alle trainingen om zou gaan gooien en proberen het NK 1500m te halen. Dit laatste ga ik natuurlijk alsnog doen, maar het voelt heel anders. Het voelt als een valse start.

Ook het portret dat vorige week online kwam via TV-West lijkt nu een open einde te hebben. En misschien is daar mijn kater gevoel nog wel het aller grootst door. Ik ben een gevoelig persoon, en ik voel dit echt als pijn en verdriet in mijn borstkas. Twee uur lang heeft TV-West mij gefilmd. Een open, eerlijk en puur portret is daar uitgekomen. Maar ook een zwaarmoedig portret. Ik vond het oké dat dit online was gekomen, ook al had ik er vooraf niets over kunnen zeggen. Het was ineens online. Het heeft mijn week vorige week toch erg onrustig gemaakt door de vele reacties die ik er op kreeg. Mooie persoonlijke reacties, maar ook veel reacties van vrienden of ik het zelf niet erg heftig vond dat dit over mij online was gekomen. Ik vond het oke, omdat ik dacht, zondag laat ik mijn positieve kant zien. En die kans heb ik nu niet gekregen. Nu is er alleen een filmpje online met mijn zware verhaal. Het voelt niet af en het voelt vooral heel kwetsbaar. Het gaat wel over iets intens persoonlijks. Ik wil een inspiratie zijn voor anderen, maar ik wil niet alleen met het heftige verhaal inspireren! Ik wil juist met mijn nieuwe positieve instelling een voorbeeld zijn. De kater is het groots om deze reden. Daar moet ook zeker een oplossing voor komen.

Het gaf me wel een positief gevoel en zelfvertrouwen dat ik tussen mijn tranen en tijdens mijn verdriet om dit laatste onderwerp door, ook al aan oplossingen dacht om dit goed te zetten. Want zo voelt het wel voor mezelf. Ik wil mezelf verdedigen en laten zien wie ik werkelijk ben. Laten zien wat het hele plaatje is. Ik heb een heel sterk gevoel mezelf te willen beschermen. En dat dat gevoel er ook is, daar ben ik blij mee. Waar ik eerder heel destructief kon zijn naar mezelf, laat dit zien hoe sterk mijn zelf beschermende vermogen ook is, en daar ben ik trots op.

Nog geen cirkeltje rond, maar veel open eindes. Ach, dat is wellicht ook het leven… een aaneenschakeling van open eindes.

((Ondertussen is hier te lezen dat het stukje van mijn heftige portret, de zelfde maandag dat ik deze tekst typte, werd opgelost. Een mooi compleet portret is nu online. Ook voor de 10km wedstrijd heb ik een oplossing. En ik begin steeds meer te geloven dat het zelfs goed voor mij is geweest dat de CPC niet door ging én dat ik nu een tweede kans krijg voor mijn 10km))

Wordt vervolgd.