Cheerleader, Van Start tot Finish.

Race verslag Stevensloop 2019

The day before.

Mijn benen jeuken. Ze willen lopen. Net als bij de 7-heuvelen mag voor mij de race nu beginnen. Mocht ik nu te horen krijgen dat ze een foutje hebben gemaakt en dat de race niet morgen maar vandaag is, dan ben ik er klaar voor. Ik zit hier nog thuis op de bank met dekentje en kat op schoot. Ik kijk naar buiten en zie de regen hard tegen het raam tikken. De wint suist door het huis. En weet je? Het weer boeit me geen reet. En als ik eerlijk ben, de tijd die ik ga lopen ook steeds minder. De afgelaste CPC heeft me weer met mijn beide benen op de grond gezet. Het verhaaltje over pech en geluk met de boer past hier goed bij!

Ja ik was vorige week teleurgesteld over de afgelaste CPC. Maar zoals jullie in mijn teksten hierover hebben kunnen lezen ging de teleurstelling veel meer over alles wat er om heen was gaan spelen. Als ik heel eerlijk ben voel ik mij zowel metaal als fysiek veel sterker dan vorige week én heb ik veel meer loop-zin. Mijn benen willen lopen. Rennen. Hard en diep gaan. Ik zie niet op tegen regen en wind in mijn gezicht. Als ik het nu visualiseer, voel ik de regen en voel ik de wind tegen me aan drukken en het geeft me zelfs een sterk en krachtig gevoel. Tijd laat ik los, het heeft geen zin om daar op te focussen. Pushen wil ik. Gaan. Racen. Geloven in wat ik kan. En hoewel het weer niet écht te voorspellen is en je daarom niet precies weet wat je tegen gaat komen, kan ik wel alles geven wat ik heb. Ik wil weer over de finish komen met het gevoel dat ik alles weggegeven heb en dat er niet meer in zat. Morgen ben ik blij met elke tijd die onder de 40 is. Want ja… boven/ in de 40 zou ik wel jammer vinden. Ook met dit weer.

Ik heb het parcours geanalyseerd. Noem me een loop-nerd, maar ik heb via Strava oude runs opgezocht en met Maps-streetview de race al gelopen. Het parcours is iets gewijzigd sinds vorige 2 jaar. ((Wie doet dit trouwens nog meer? Het parcours opzoeken en analyseren?))

Km 1 is volgens mij nog steeds valsplat naar beneden maar wel volle bak wind tegen zoals het er nu uit ziet. Zou de stad nog wat tegenhouden? 3.40 min/ km
Km 2
is volgens mij redelijk vlak of lichtelijk omhoog, en nog steeds wind tegen. 3.45min/km
Km 3
is klimmen. Van begin tot eind en met wind 100% schuin. Niet mee, niet tegen. Wind van opzij. En geen huizen voor bescherming. 4.00min/km
Km 4 is licht dalen, het hele stuk. 3.43min/km
Km 5. Voornamelijk dalen, in de bocht wind mee na de bocht 300m schuin tegen. 3.48min/km
Km 6.
Ik ben er bijna. Zo zie ik het. Ik ben er bijna! Wind tegen Dalen, klimmen, Dalen, klimmen, Dalen, wind mee. Deze Km wordt pittig. Niet echt verhard lijkt de ondergrond ook. 4.10 min/km.
Km 7.
Ik ben er bijna, ik ben er bijna! Ik kan er niet goed hoogte van krijgen hoe het hier gaat zijn, met streetview kan ik er niet komen en de Strava loopjes gaan hier in een raptempo omhoog en omlaag. Wel een groot stuk win mee! 3.55 min/km.
Km 8 zal ook nog wat verassingen met zich mee brengen, ik vraag me sterk af of we werkelijk onder de brug door gaan… scherpe bocht! Je vliegt er zo het water in… Van alles wat tijdens deze ronde. Mee, tegen, dalen en stijgen bochten. Lekker afleiding ofzo… 3.55min/km.
Km 9. Nog even volhouden, 1 volle km rechte brug. 500m stijgen met wind van opzij 500m dalen. 4.00min/km
Km 10. Ook niet goed uit te pluizen en dus nog wat verassingen. Gewoon alles geven wat er nog in zit. 3.50min/ km?

38.46min Eindtijd.
3.53 min/km gemiddeld. Spannend we gaan het zien.

Morgen om deze tijd loop ik dus ergens tussen km 5 en 6 in te bikkelen. Vandaag alleen even los lopen met een paar versnellingen. Nu is het windkracht 6, voor morgen is er windkracht 4 voorspeld. Ik ben benieuwd.

Raceday! 17 maart 2019 Stevensloop

Iets voor 6 gaat de wekker. Ik ben een diesel en heb gemerkt dat als ik meerdere keren kort losloop op een dag ik me dan het meest klaar voel voor de race. Iets na 6 sta ik buiten voor mijn eerste loopje. Ik voel me goed. Sterk met een boost zelfvertrouwen. En ik heb zin. Heel veel loopzin.

Deze nacht sliep ik bij mijn moeder in Apeldoorn. Mijn laptop ben ik vergeten en de voorspelling van tijden heb ik niet bij me. Met de laatste wind en weer meldingen maak ik nog één keer een voorspelling van de tijden.

Ik verwachtte deze ochtend dat ik tussen de 38.46 a 38.57 zou gaan lopen.
De tijden zijn niet een strak vlak schema, maar dat is het parcours ook niet! Dalen en stijgen en zelfs een stukje onverhard.

De hele ochtend ben ik vrolijk, ik heb een fijne en ontspannen ochtend met mijn moeder en 3x loop ik in. Om 6 uur, om half 10 en om 11.50. Om 12.20 loop ik het startvak in. Nog 1x plassen (super chill en Dixi in het startvak!). Om 12.25 geef ik mijn laatste kleding aan mijn moeder die aan de andere kant van het hek van het wedstrijdstartvak staat. Ik ben er klaar voor en ik heb er zin in. Ik weet dat ik ook pijn ga voelen, maar dat is wat ik wil. Diep gaan. Ik weet wat ik kan.

Het startschot gaat en ik kom er achter dat ik mezelf te veel naar achter heb geplaatst. De eerste Km ben ik alleen maar aan het inhalen. Ik kan nadat we de winkelstraat uit zijn wel achter een man aan gaan die de wind een beetje voor mij opvangt. Want wind staat er en op dit punt ook redelijk tegen. De 1e km zit er binnen no time op. Echt binnen no time. 3.30min zie ik staan. Dat is wel heel snel. Ik snap dat ik een beetje moet gaan inhouden want dit hou ik zeker geen 10km vol, maar ik wil ook niet vol op de rem. Ik wil me ook niet bang laten maken van mijn misschien te snelle opening. Die km is geweest en focus op het nu. Ik lig 4e vrouw. Nummer 1 en 2 zijn wat verder voor me, maar ik heb nog zicht op nummer 3.

Km twee zit er ook al weer op, 3.50min over km 2. Op dit punt had ik meer last van de wind dan ik verwacht had. Er stonden wel wat gebouwen, maar bescherming gaven ze niet echt en eigenlijk loop ik hier al wat alleen. Ik voel me goed en sterk en bedenk me dat ik nu alleen nog maar “de Acht van Apeldoorn” hoef te lopen. Qua afstand dan. Dat moet te doen zijn!

We gaan de bocht om en hier start km 3. Klimmen deze km zou pittig gaan worden, maar we hebben meer wind mee dan verwacht. Dat kan een voordeel zijn. Wel begint het te hagelen. Eerst regen, maar daarna hagel. Ergens geeft het ook wel wat afleiding. Ik zie dat de camera mensen op de moter er last van hebben en ze moeten tijdelijk stoppen. De muziekbandjes lijken juist nog harder te gaan spelen om ons echte te kunnen steunen. Ook valt het me mee dat er een soort windscherm bij de brug is! Deze km is een meevaller en ik weet dat er nu 2 makkelijkere kilometers aan komen. 3.55min over km 3. Dat is sneller dan in beide voorspellingen! Chill. En nu kunnen we gaan! Want nu is het 2km naar beneden. Nergens op letten, gewoon gaan.

Km 4 en 5 vliegen voorbij alsof ze niet bestaan hebben 3.39 en 3.43. Fijn! Super fijn dat het zo lekker ging! Ik weet dat er nu een wat zwaardere Km aan gaat komen. Ik passer het 5km punt en de tijd zegt 18.45min. Ik moet er van lachen. Ik heb al een PR binnen. Als ik het nu niet haal tot de finish heb ik deze op zak… Dit in combinatie met dat ik wist dat deze km zwaar zou worden en de wind hier nog veel meer tegen staat dan ik had verwacht, doet me even verslappen. Ik vind het hier ook even zwaar en laat dat net even iets te veel toe. Ik voel steken in mijn zij opkomen, maar gelukkig zijn die snel weg. Dan besef ik me dat als deze km er op zit, ik er echt eigenlijk al bijna ben! Mijn “pouty face” geef ik een glimlach, dan zou je het langer vol houden.

Km  6 zit er op 4.10. Oei. Dat moet niet zo door gaan, dan ga ik te veel laten liggen. Kom op, jij kunt dit, je bent sterk, jij kunt dit. Ik besef me dat ik deze weg niet ken en terwijl ik niet snap waar ik ben, begrijp ik waar ik ben! Er was één stuk van het parcours wat ik niet kon zien op streetview. De hele weg kende ik, al was ik er nog nooit echt geweest, maar het klopt dat ik nu niet wist waar ik was en wat ik kon verwachten. Voor ik me dat kon beseffen zat deze km er al weer op. Zo leek het. Km 6 en 7 liep ik helemaal alleen. Ja mannen achter me, maar heel eerlijk had ik deze mannen niet eens door. Km 6 vol wind tegen, hobbelig, niet helemaal verhard, rare hele scherpe bochten, mindset struikeltje en alleen. Km 7 was eigenlijk zo voorbij 4.02. Dat is oké. Ik wist niet meer wat ik voorspeld had, maar ik zie dat ik gemiddeld nog op schema lig. Ik ben er nu echt bijna, kom op, jij kunt dit zeg ik tegen mezelf.

We komen weer op “bekend terrein”. Weer een paar rare bochten. En wind mee! De mannen die zo leuk achter mij hingen halen mij nu in. Voor mij kwamen ze eigenlijk uit het niets, maar later op foto’s kwam ik er achter dat ik toch een soort haas voor ze was. We gaan omhoog en ik zeg tegen mezelf “dans, dans omhoog”. Ik haak weer in bij het groepje en dat is maar goed ook want we draaien in voor km 9, brug op wind vollebak schuin tegen. Km 8 sluit af in 3,58. Alles onder de 4 is goed. Deze Km had ik ook wat last van darmen en maag, maar gelukkig trok het weg en heb ik er eigenlijk geen aandacht aan gegeven.

Ik word ingehaald door een man en hij gebaart dat ik schuin achter hem moet gaan lopen. “Niet sneller maar wel bij blijven volgen” zegt hij. “Vanaf het blauwe bord ga je geven wat je nog hebt”. Ik kan het niet ontkennen: ik heb het zwaar en ben moe. Ik moet positief blijven praten want als ik nu ga luisteren naar mijn lichaam, dan stopt het. Deze man lijkt wel even als een geschenk uit de hemel. Hij praat me km 9 door en beveelt me bijna om km 10 te knallen. Ik vraag me wel af hoe ik dat moet gaan doen en of ik dat ook werkelijk moet gaan doen, die laatste km knallen… haal ik dat wel?

4.02 zegt mijn horloge over km 9. Gemiddeld 3.53. Dit is wat ik maximaal wilde lopen, ik wil niet langzamer. Ik zet een soort van aan, maar zodra we de bocht om zijn voelt mijn lichaam zwaarder verzuurd dan wat ik ooit in een wedstrijd heb gevoeld, dit gevoel is nieuw voor mij, ik kan niet zeggen dat ik niet diep ben gegaan. En daar is weer de man. “Kom op, niet laten verzwakken nu, kom op jij kunt dit”. Jeetje, wat heb ik deze man nodig, en waarom krijg ik precies wat ik nodig heb? Waar heb ik dit aan verdient? Het voelt als een kadootje en een gegeven paart kijk je niet in de bek!

Waar kom die finish? Vraag ik me af. Waarom is die finish er nog niet? De man blijft me aan moedigen en zeggen dat ik dit kan. Ik kan niet meer tegen hem praten, maar in mijn hoofd denk ik “Ja, ik geloof dat ook. Ik kan dit!!”. Ik pers en nog een soort van eindsprint uit, finish, zie 38.39 staan, en zoek een hek. Ik kan het eigenlijk nog niet zo goed geloven. Direct ben ik intens gelukkig. Maar ook kots misselijk. Ik moet toch niet overgeven? Flits er door mijn hoofd. Maar dan voel ik een hand op mijn rug, wat heb je het super gedaan!

Peter-Paul, zo blijkt de man te heten. Ik bedankte hem want zonder hem weet ik niet hoe ik de laatste 2 km door zou zijn gekomen. Hij gaf aan dat hij al een tijdje achter mij aan had gezeten en dat hij het niet zonder mij had gekund. Ik had helemaal niet door dat er mensen achter me zaten…. Maar blijkbaar heb ik een tijdje een groepje mannen gehaast en Peter-Paul was een echte held die de laatste 2km de rollen om draaide. En man…. Wat had ik hem deze 2 km nodig!!!  Peter-Paul Balk kwam ik achter via de uitslagen. Stiekem hoop ik dat ik hem nog eens kan vinden om hem te laten weten hoe belangrijk deze wedstrijd voor mij was en dat ik hem dus echt nooit meer ga vergeten. Zoek je met me mee?

4e vrouw. Niet ingehaald door een vrouw, de andere 3 lagen vanaf het begin voor me en vanaf km 6 was ik ze echt kwijt. Ruim 2 min voor mij zijn ze gefinisht en vlak achter mij zat ook een vrouw (Ilse van de Wijgert ook 2 min van haar PR en voor het eerst onder de 40 én 39! Super gedaan Ilse). Hoger had ik niet kunnen eindigen, lager wel. En daarom extra trots op mijn 4e plek.

De rest van de dag voelde ik me intens gelukkig. En zelfs nu nog. Emotioneel gelukkig zelfs. Af en toe kan ik gewoon even vollopen van emoties. Ik hou van het hardlopen. Het wereldje. Deze evenementen. De sfeer. Alleen kom je nergens, maar samen kun je doelen halen.

De 10km die eigenlijk vorige week plaats had moeten vinden zou voor mij de cirkel rond maken. Vorig jaar was de CPC 10km mijn eerste 10km ooit. Ik liep er, na een lange en zware periode, 41.38 op de 10km. In 2018 heb ik veel stappen gezet en vond ik mijn liefde voor het hardlopen weer echt terug. Eerder was er altijd een boze stem in mijn hoofd die zij dat ik te dik was voor het hardlopen. Een boze stem die mij afkraakte en zei dat ik alles verkeerd deed. In 2018 kwam er een verandering in mijn denken en per wedstrjid die ik liep werd het positiever in mijn hoofd. Gisteren werd ik van start tot finisch aangemoedigd in mijn hoofd. Zo veel gezelliger!

Ik maakte doelen. Eén van die doelen was de 10km onder de 40. Eén jaar na mijn eerste 10km tijdens de CPC zou ik mijn 2e lopen. Het werd een andere wedstrijd, maar misschien nog wel een veel mooiere. Eentje met zon, wind, regen en hagel. Eentje met afvalt, tegels en soort van onverhard. Klimmen, dalen en vlak. Alles kwamen we tegen, net als in het echte leven. Maar het mooist van alles, alleen had ik het niet tot deze tijd gehaald. Samen. Van mijn liefste maatje in het leven, mijn vriend Paul, leerde ik wat samen is. En hoe symbolisch mooi is het dan dat de man tijdens deze race ook de naam Paul in zijn naam heeft…

Ik besefte me deze dag zo intens waar ik vandaan kom. Dat ik in 2017 niet meer wilde leven. Dat ik 1,5 uur wakker kon zijn en dan uitgeput naar bed moest. We zijn maar 1,5 jaar verder en mijn leven is zo intens veranderd. Van altijd een boze stem in mijn hoofd naar een cheerleader. De hele weg, van start tot finish, had ik een stem in mijn hoofd die geloofde in dat ik dit zou kunnen. Aanmoedigingen. Natuurlijk ook twijfel, mijn lichaam was moe, in km 6 heb ik even steken gehad, km 8 kreeg ik last van mijn darmen en maag, maar het trok ook weer weg. De stem in mijn hoofd bleef zeggen, jij kunt dit. Geen boze stem, maar kracht en zelfvertrouwen. Waar ik normaal na een wedstrijd nooit tevreden, voel ik me na deze wedstrijd intens gelukkig.

Ik weet wat ik kan, ik kan mijn lichaam goed inschatten. Ik weet wanneer ik er naar moet luisteren en wanneer ik het tijdelijk kan negeren en met positieve gedachten kan omzetten. Ik ben trots dat ik geleerd heb wat ik nu kan. Samen met anderen heb ik dit gehaald.