Deze keer ga ik wel diep

Race verslag Acht van Apeldoorn, Midwinter Marathon.
3 Februari 2019.

De dag vooraf.

**BAM** Het is 13uur. Het hele huis is schoon en ik heb net een lekkere lunch op. Gisteren op mijn verzoek een taartje gegeten in de stad en al mijn nakijkwerk is af (ik ben docent op een middelbare school en de toetsweek is net geweest).

Wat dit te maken heeft met de race van morgen? Rust. Alles is klaar, opgeruimd en schoon. De deadline’s zijn gehaald. Ik hoef nergens meer aan te denken en als we morgenavond thuis komen vanuit Apeldoorn is het hele huis netjes. Het bed is verschoond, alles schoon en fris. Dat geeft mij een opgeruimd gevoel en rust in mijn koppie. Het taartje geeft aan dat eten ontspannen gaat en ook dat is een teken van rust.

Deze week heb ik voor mijn doen goed geslapen en dat is heel wat. Ik voel me veel meer uitgerust dan vorige week aan de start van de 5km tijdens het Zorg en Zekerheid circuit. Deze keer ga ik wel diep. Ik mag uitstappen. Ik mag stoppen. Ik mag “falen” op deze punten. Maar niet met diepgaan. Dan maar stuk. Dan maar over mijn grens. Daar leer ik van. Waarschijnlijk loop ik toch wel door, ook als ik te diep ben gegaan. Zo leer ik wel wat mijn grens is en wat ik niet kan. Dan kan ik niet na afloop zeggen: “Ik had sneller gekund en er zat meer in”.

Als er een tijger achter je aan zou zitten, dan heb je ineens veel meer energie dan je dacht. Je lichaam doet altijd alsof het niet lang meer kan, om zo reserve in te bouwen voor het geval er écht gevaar dreigt. Je kunt altijd meer als blijkt dat je leven of dat van je kinderen er van af hangt. Berg op zit er een tijger achter me aan. Alleen in tempo 4.35 a 4.45min/ km of sneller kan ik hem voor blijven. DENK AAN DE TIJGER.

En.. wat jij denkt, hoort je lichaam. Deze zin las ik laatst op iemands Instagram. Ik weet even niet meer van wie… Excuus voor het jatten! Mocht je dit lezen, let me know! Dus, als jij je lichaam verteld dat het moe is of zwaar voelt, dat is dat ook zo. Vertel jij je lichaam dat het onwijs goed bezig is en nog veel meer kan, dan is dat óók zo. Ik kan dit. Ik ben sterk en fit en boven al; Ik wíl dit!

Hier zie je het hoogte profiel van de Acht van Apeldoorn. Op de strava van Jip Vastenburg vond ik een nog gedetailleerde versie; ze liep hem namelijk vorig jaar.

-De eerste km is zowel klimmen als dalen. Ik ga me niet inhouden. Berg op mag rond de 4min/km dalen in 3.40 min/km. Laten we zeggen 3.50min/km voor km 1.
-Km 2 Is licht klimmen of vlak. 3.55 a 3.50 min/km.
-Km 3 Start vrij vlak maar daarna 800m licht klimmen. 4min/km.
-Km 4 200m klimmen, 100m steile daling en dan start het écht klimmen. Ruim 7%. Even de 7heuvelen er bijgehaald, daar zat ook een klim van ruim 7%, maar veel korter. 400m toen en 1km nu. Het verschil is dat ik toen nog 8km moest en er ook al 7 met klimmen gehad had! Nu heb ik er nog maar 3 in de benen en hoef ik er nog maar 4. Geen reden tot angst dus. Dit is het stuk dat ik het zwaar ga hebben. Het zwaar mag hebben. Het zwaar wil hebben!!!!  4.35 a 4.45min/km mag deze km zijn. Vanaf km 3,3 tot 4,3 geld deze tijd. Na 4.3km kan ik bijkomen van de klim.

Wat doe ik als ik steken krijg? Naar de pijn toe ademen, maar daar hoef je niet langzamer door te gaan lopen. Ja, het doet pijn. Ja, er naar toe ademen doet extra pijn. Maar het gaat weg. Je weet nooit hoe lang het duurt, maar het trekt weg. Dat heb je al vaker ervaren. Het doet fucking pijn, ja, maar je tempo hoeft daar niet onder te lijden, dat was bij de Posbankloop ook zo. Je liep door. BAM. Het deed pijn. Maar hoe lang heeft het uiteindelijk geduurd? 1min? Op dat moment lijkt het eeuwig, maar dat is het niet en je gaat er ook niet dood van.

Km 5, 6 en 7! Vanaf km 4.3 tot km 7 ga je naar beneden en dalen kun jij. Als geen ander zou ik willen zeggen. Laat de weg het werk doen, dan gaat het goed komen. Laat de weg het werk doen. GAAN! Nu moet je gaan!
Tijdens de 7heuvelen daalde je de laatste Km stukken in 3.26min/km. En je zou nu nog wel eens fitter kunnen zijn dan toen…. Deze km loop je 3.35 a 3.45 min/km. Je kunt dit. Echt. Jij kunt dit en dit ga je doen.
Km 8. Wat kun je nu nog verliezen. Als je nog niet stuk bent gegaan in km 1 t/m7 dan is dit nog je enige kans. Vanaf 6.9 tot 7.3 zitten er weer wat klimmetjes in. Maar je bent er dan al bijna. PUSHEN!!! Ik ga geen tijd hier over noemen, gewoon gaan. 7.3 tot 7.5 is weer op adem komen tijdens het naar beneden knallen en dan is het weer een laatste kleine klim van 200m met een afsluiting van valsplat naar beneden. Gewoon knallen. Stuk gaan. Finishen en door de pijn heen trots zijn.
Pijn is tijdelijk.

Een tijd van 31.30min is niet onmogelijk.

Gewoon doen.

Ps. Ik zit met knal roden wangen achter mijn laptop nadat ik dit getypt heb. In mijn hoofd heb ik de race al gelopen. Ik heb er zin in! Kom maar op!
—————————————————————————————————-

De ochtend vooraf

We sliepen bij mijn moeder die in Apeldoorn woont, mijn geboorte stadje! “We” zijn mijn vriend en ik. Paul doet ook mee met de Midwinter Marathon, hij loopt de 10EM. Ik heb nog beter geslapen dan de andere nachten. Één van de eerste dingen die ik zei toen ik wakker werd was: “Ik heb thuis een nieuw hoofdkussen nodig, misschien is dat de oplossing van mijn slaapprobleem”.

Hoe toevallig is het dan als je een paar uur later deze winactie van Dennis Licht, de Midwinter Marathon en Silvana Support op je Instagram voorbij ziet komen?! Daar doen we aan mee natuurlijk!

Goed. Deze nacht goed geslapen dus. We gaan aan het ontbijt bij mamma. Ik moet nog wel wakker worden. Omdat Paul veel eerder loopt dan ik, is de wekker ook vroeg gegaan. Tijdens het ontbijt begin ik te ontwaken en voel ik ook de wedstrijdspanning toe nemen. Gezonde spanning. Ik heb er zin in.

Wat ik niet wil benoemen is dat ik me eigenlijk ook moe voel. Dat is toch gek als je juist goed geslapen hebt? Het maakt me stiekem ook wat onzeker. Ik wil er geen aandacht aan besteden en probeer het te negeren.

Deze dag loop ik 4x in. Met Paul voor zijn 10EM. Na Paul zijn start weer naar het huis van mijn moeder. Een uur later gaat zij weer op de fiets en ik hardlopend naar de start. Het is 1,4km van mijn moeders huis naar de start. We zijn precies op tijd om Paul te zien finishen. Hij heeft super gelopen! Een 10km pr tijdens zijn 10EM race. Diep gegaan en genoten. Hij finishte in 1.01.39 en heeft het goede voorbeeld gegeven voor mijn race van straks. Daarna fiets ik met mijn moeder achterop naar huis terwijl Paul uitloopt.

Trots op Paul na zijn 10EM

Natuurlijk twijfelde ik of dit allemaal werkelijk slim is… Zou ik niet te veel doen en straks moe zijn? Aan de andere kant loop ik pas om 15 uur en ik ben echt een diesel. Mijn lichaam heeft tijd nodig om wakker te worden en vaak zijn mijn laatste tempo’s in een training eigenlijk de lekkerste. Kwart over twee gaan Paul en ik weer hardlopend de deur uit, nu samen inlopen voor mijn Race. Na 15 min lopen en versnellingen voel ik me klaar voor de start. Normaal doe ik meer zo vlak voor de race, maar ik voel dat het goed is zo. Alleen… het duurt nog 30min! Shit. Te vroeg klaar… Ik wil niet meer doen aan warming up, want voel dat dat wel eens te veel zou kunnen zijn. Ik hou mezelf warm met wat dynamisch rekken en nog een heel klein stukje rustig hobbelen en een paar versnellingen. Niet te veel en niet te hard.

——————————————————————————————————–

De race

Om 14.50uur ga ik mijn startvak in. Het wedstrijd startvak. Goed geregeld trouwens voor de wedstrijdlopers. Er is een warme tent waar je je kleding tot het laatst aan kun hebben. Kwam ik niet helemaal op tijd achter en had al een deel aan mijn vriend en moeder gegeven, maar mijn broek kon ik nog net wat langer aan houden.

Ik sta in het startvak. Ik positioneer mezelf ergens in het midden. Het voelt allemaal ineens een beetje onwerkelijk. Ga ik nu écht diep straks? Ik heb er zin in, maar voel het allemaal nog niet zo. Ik voel wel wat spanning, maar ook rust. Ben ik moe? Ik voel me gefocust, maar ook een gek gevoel dat elk moment het startschot kan gaan.

Het startschot gaat. We gaan weg. Ik hoor heel veel gejuich. Ik denk vrij weinig. Ik zoek naar een target, een vrouw waar ik me op kan richten en achter aan kan. Maar waarom? Ik loop toch mijn eigen race? Ik heb de tijden per kilometer in mijn hoofd. Ik hoef achter niemand aan. Ik besluit de eerste meters niet te willen weten wat mijn tempo is. Gewoon op gevoel. Ontspannen en doorlopen, niet te veel denken. Doen wat goed voelt. Na een paar honderdmeter kijk ik en zie ik dat ik harder loop dan mijn plan. Ik weeg het af, is het erg? Nee. Het voelt gewoon lekker zo en ik wil diep gaan. Loop gewoon zo door. Je bent sterk en je kan dit.

Grappig, ik zie net deze foto. Precies hier had ik de gedachten over mijn “target”. De vrouw met de zwarte kleding aan zou het gaan worden. Een paar passen later trok ik mijn eigen plan.

De zon schijnt en ik zie helemaal niets. Ik hoor het gejuich om me heen en zie net hoe de weg loopt. Verder ben ik verblind door de zon. Ik hoor een oud klasgenootje en vriendinnetje mijn naam roepen en herken direct Marrit’s en Johan’s stem. Het maakt me heel vrolijk en geeft me een enorme boost.

Elke kilometer zou mijn horloge trillen en de kilometer tempo tijd aangeven. Ik voel echter niets, terwijl ik het normaal altijd voel. Komt dit door de focus? Ineens zitten er al 2km op en blijk ik al bezig te zijn aan de klim. Ik voel dat het klimmen erg makkelijk gaat. Zou ik te langzaam gaan? Ik kijk en zie dat ik sneller ga dan mijn plan. Ook dit geeft een goed gevoel. Wat doe ik nu? Versnellen? Ik wil diep gaan toch? De tijger komt niet in me op. Het enige wat ik in mijn hoofd hoor is: “Jij kan dit, je lichaam is sterk, jij kan dit, je bent sterk, gewoon gaan. Door gaan. Niet denken aan de kilometers die nog voor je liggen. Nu voelt dit tempo lekker, niet denken aan wat er nog komen gaat, nu voelt dit goed. Gewoon door gaan. Je bent sterk en je kunt dit”.

De aanmoedigingen zijn super. Niet alleen van de mensen die ik ken, ik hoor zo veel mensen en ook kinderen roepen; “Jij kunt dit!! Je doet het goed!! Goed bezig!!”.
Ik ken deze mensen niet en ik weet niet eens of ze het tegen mij hebben, maar steeds als ik het hoor denk ik:  “JA!!! Jullie hebben gelijk!! Ik kan dit!!” Af en toe hoor ik: “15e vrouw!!” Dan weet ik dat ze het tegen mij hebben. Ik zie namelijk alleen mannen.

Berg af, ik voel mijn benen, maar denk nu: “Nu is het 3 km dalen, je rust hier toch wel uit”. Ik haal een zwaar hijgende jongen in die mij als haas probeert. Mensen om mij heen hoor ik grappen: “Ze heeft een hijger!”. Ik kijk op mijn horloge. Dalen moet sneller kunnen. Ja, ik voel mijn benen, maar ik ben ook nog lang niet moe en we zijn al ruim over de helft. Die hijger is mijn tijger. Weg hier, gas er op. GAAN! Boeiend dat je je benen iets voelt, ik voel me ook echt nog super fit en vraag me zelfs af; Ga ik nu wel diep? Moet ik niet sneller gaan om diep te gaan? Even schieten de kilometers die nog voor mij liggen door mijn hoofd. Niet doen Vie. Niet doen. Nu. In het hier en nu. Jij kan dit. Gewoon door gaan. De kilometers vliegen voorbij.

De start lijkt nog maar net geweest en dan is daar kilometer 8.

Als ik stuk wil, moet ik nu gaan. Als ik kapot wil, moet ik NU gaan versnellen. Ik ben nog niet kapot. Door. Als je diep wil, moet je nu alles geven. Zou het te vroeg zijn? Nou en! Dat merk je wel. Het wordt zwaarder en zwaarder en het enige wat ik denk is, dit is de laatste kilometer en ik wil diep gaan. 500m voor de finish hoor ik Paul; VIE, GAAN, NU!

Deze foto maakte Paul tijdens zijn aanmoediging de laatste 500m

Ik ben moe, mijn lichaam is moe, maar ik ga door want ik ben er nu bijna. Elke 50m staan er bordjes. Deze 500m lijken wel 80% van de hele race. Waarom is die finish er nog niet?! Ik hoor de omroeper: “Als je nu nog aanzet, zit je nog onder de 30min!!”. Ik snap dat dit niet voor mij is, daarvoor moet ik nog te veel meters. Maar ik snap wel dat ik in de 30min ga finishen en dus veel sneller dan ik had verwacht. DOOR!!!! Ik word ingehaald, wil aanhaken, dat lukt 3 stappen, ik moet hem laten gaan, maar hou mijn eigen tempo. Ik ben er bijna. Door!!

Alle aanmoedigingen doen zo veel, alle mensen langs de kant, het zijn er zo veel! Ik zie niet veel, scherpstellen lukt me niet, maar ik zie wel de afstandsbordjes en de finish, verder is alles een waas. Ik hoor de omroeper zeggen dat er weer een vrouw aan komt en ik hoor dat hij een tijd zegt van 30 nog iets.

Ik ben gefinisht. Ik ben diep gegaan. Ik heb genoten. Ik heb een toptijd gelopen. 12e vrouw van de senioren, 14e vrouw overall als ik het goed tel in de uitslagen.

Ik wil een hek. Hangen. Uithijgen. Even alleen zijn en bijkomen en beseffen dat ik net gedaan heb wat ik wilde, maar dan nog beter. Na wat hangen over dat hek en het gevoel te hebben gehad dat ik even alleen was kijk ik omhoog. Er is zo veel publiek. Ik ben helemaal niet alleen. Ik moet een beetje lachen om mezelf, wordt gefeliciteerd door Ilona van Scha, maar ben nog niet in staat om heel veel uit te brengen en terug te zeggen. Wel maken de felicitaties me heel gelukkig. Wat is het hardloopwereldje toch een fijn wereldje. Ik voel me gelukkig.

Ik ben blij. Ik ben diepgegaan en mijn laatste kilometer was de snelste. Perfecte opbouw. En… Er zit meer in, ik voel het! Ik kan meer. Wordt vervolgd!

Acht van Apeldoorn, je was fantstisch! Ik heb genoten en je hebt me enorm veel zelvertrouwen gegeven!

Ik liep deze race trouwens op mijn nieuwe wedstrijd schoenen, de Nike Zoom Fly FK’s. Deze kocht ik de vrijdag voor de wedstrijd bij Peter van RunnersWorld Leiden. De schoenen en ik blijken een goed team! Wij gaan samen nog mooie wedstrijden lopen, ik voel het!