Drie keer scheepsrecht.

Al drie 1500 meters gelopen dit jaar en van niet één een verslag online. Soms loopt het zo. De eerste twee waren nou niet echt een succes, waardoor ik ook geen zin had om erover te schrijven. Wel ging er de dagen voor de derde 1500m een paar keer door mijn hoofd “Wellicht kan ik straks een verslag schrijven waar de drie 1500m in één terug komen. Misschien kan ik zelfs zeggen; Drie keer scheepsrecht!”.

De eerste 1500m was 31 maart. Ik was stiekem wat moe. Twee weken ervoor liep ik mijn 10km PR en was ik intens diep gegaan die dag. Een week later liep ik mijn 5km pr, ook al deed ik het redelijk rustig aan tijdens mijn 5km, het was een PR en daar is heus we voor gewerkt. Eén week later dus mijn eerste 1500m in jaren. Ook hier liep ik een pr, maar niet de tijd die ik voor ogen had. Ik had verwacht “wel even 4.48” te kunnen lopen (of sneller). Echter bleek dat, wat ik van meer mensen hoorde, je een 1500m moet je leren lopen. Het eerste rondje liep ik rond de 70 sec… Dat is dus echt te snel. Uiteindelijk liep ik 4,54:65.
Ik zag het als een goede training.

2e 1500m, foto door Dinie Ras.

De tweede 1500m liep ik vorige week zondag 26 mei tijdens de competitie. Een weekje grieperig geweest en geen tijd om me ziek te melden op werk. Onderwijs en einde van het jaar is in zicht… Moe, geen zin in de wedstrijd. Tactisch lopen werd mijn taak. Goede training, want niet mijn sterkste kant.
Wat genoot ik van deze wedstrijd!! Veel goede beslissingen genomen, sterk en tactisch gelopen en ook één klein foutje gemaakt. Er valt altijd wel iets te verbeteren en te leren en dat is juist leuk. Het ging niet om tijd het ging om plek. 4,55:82 was uiteindelijk de tijd. Eigenlijk helemaal niet zo slecht na een weekje ziek zijn.

De dag erna werd ik wakker en voelde ik me fitter dan de hele week ervoor. Nu had ik wél zin in een wedstrijd!!! Dus appte ik trainer Bram Wassenaar. “Bram, nu heb ik wél zin in een wedstrijd. Mag ik donderdag lopen in Gouda?” Het mocht.

Foto van tijdens de 3e 1500m, door Petra van Elk.

Ik had zin, maar merkte ook dat de laatste twee wedstrijden een deukje in mijn ego hadden geslagen. Heb ik mezelf overschat? Heb ik tijden geroepen waar ik helemaal niet toe instaat ben? Ik ging die ochtend met mezelf in gesprek;

Focus Vie. Focus.

Waarom die onzekerheid? Hoe reëel is die onzekerheid? Je bent niet “ineens” je fitheid kwijt. Pats Boem. Hoppa. Dat kan niet!

Het is waar je zelf in geloofd en wat je uitstraalt. Jij was fit. Jij bent fit. Jij had geleerd heel diep te gaan. Dat is jouw tool. Dat kun jij.

Het eerste rondje ga je rustig doen. Achter iemand aan en kijken wat de rondetijd is. Alles tussen de 1.16 en 1.18 is oke.
57/ 58 op de 300m

Dit voelt allemaal nog prima. Tweede rondje schuif je misschien een plekje op, of als de tijd die gelopen wordt prima is blijf je zitten. Of… als ze gewoon niet snel genoeg zijn.. dan moet je alleen. Kijk wel even hoe het met de wind staat, pas inhalen met wind mee. Stel je kunt 2x een schermpje hebben, dat is dat alleen maar mooi. Heb je de helft gewonnen.

Na 300m 57/ 58
Na 400m 1.16/ 1.18
Na 700m 2.13/ 2.15
Na 800m is 2.32/ 2.34
Na 1100m 3.29/ 3.31
Na 1200m 3.48/ 3.50
Na 1500m 4.45/ 4.48

Jij bent sterk. Jij hebt inhoud. Jij wil trots zijn na afloop en dat ben je als diep bent gegaan en goed geraced hebt.

Dus dat betekend;
Eerste rondje niet te hard.
Tweede rondje lekker door lopen.
Derde rondje wordt je moe, je moet je niet laten afschrikken en verslappen. Door lopen! Voor je gevoel misschien een heel klein beetje versnellen, maar niet een sprint in zetten.
Nog 300m. Eerste 100m mag je gaan versnellen, maar nog geen sprint! Je benen zijn zwaar maar jij kunt dit. Jij kunt dit. Echt jij kunt dit!!!
Laatste 200m. Nu wil je diep gaan. Nu gaat alles pijn doen, maar jij wil winnen. Van jezelf en als het lukt van een ander. Die pijn is tijdelijk en vind je stiekem gaaf na afloop. Jij wil dit!!!

Rondje 1 en 2 zijn voorbij voor je het weet. Ronde 3 is niet leuk, maar jij kan dit. Jij hebt geleerd je comfortabel te voelen bij het oncomfortabele. De laatste 300m zijn weer leuk, ondanks de pijn, maar dan ben je er echt bijna.

Hoe deze race afliep?

Deze race was super. Alles klopte. Elke stap was raak. Er stond een goede wind, maar ik kan me niets van de wind herinneren. Elk rondje was strak en ik heb niet één keer alleen gelopen. Dat is altijd mijn valkuil. Meestal loop ik alles op kop. Is dit dan wat ik geleerd heb van de vorige races? Niet te hard starten leerde ik van 1500m nummer 1 en achter mensen leerde ik van 1500m nummer 2.

Tess voorop, foto door Petra van Elk.

Nummer 3 was geweldig. Ik had met trainingsmaatje Tess afgesproken dat ik de eerste ronde achter haar zou blijven. Dan zou ik niet te hard starten. Mijn focus was zo sterk op haar dat ik bij de start mensen bijna weg heb gebeukt. Dat gaf zo’n kick!!! Ik dreeg na 50m al vast te komen zitten. De mensen met een lager tempo zaten om mij heen. “Shit. Dit gaat mij niet gebeuren”. Ik ga geen energie hieraan verspillen. Ik ga er niet omheen, ik ga er doorheen!!

Armen wat wijder, breed lopen en pushen. En ja, het lukte, ik was los zonder zonder omwegen en zat precies achter Tess. 100m gehad en een enorm tevreden gevoel over de start in mijn lijf. 400m gehad, we liepen strak 76. Daarna weet ik niet heel veel meer, alleen dat ik achter Reinier Schep van PAC was komen te zitten. Zijn tempo voelde lekker, zijn pas was precies die van mij en ik voelde geen wind terwijl de vlaggen strak stonden.

Weer een rondje 76. Dat gaat lekker!!!

Met Reinier, foto door Petra van Elk.

Bij de start stond trainer Tim Brouwer de Koning en op het 100m punt (dus 200m na de start) stond een andere trainer van Leiden Atletiek Harry van Elk. Zij riepen mijn rondetijden om, en de manier waarop ze het deden gaf mij steeds zo’n kick!!! Ze wisten wat mijn doel was en iedere keer als ik langs kwam, en dus precies volgens schema door kwam, hoorde ik de enthousiasme in hun stemmen. Dit was de beste support die ik me kon wensen. En het werd nog beter met de support. Nog 350 meter te gaan en wiens stem hoorde ik? Paul!!! Mijn vriend. Hij was komen racefietsen met vriend Bart vanuit Leiden, ik wist dit niet en het was dus een verassing! Dit was het laatste zetje wat ik nodig had, nu de laatste meters knallen!

Ik zag het tijd bord en zag 4.43 staan toen ik er bijna was. Ik weet nog dat er door mijn hoofd ging; “OMG ik kom vandaag in de buurt van mijn doel!!!”.

Focus op de eindstreep, foto door Petra van Elk.

Van elke stap genoten. Vertrouwd om mijn omgeving en op mezelf. Energie gehaald uit de aanmoedigingen en support en een dik PR. Bijna 7 seconden zelfs.
eindtijd 4,47:10.

En de reactie van trainer Bram; “Dit begint ergens op te lijken”. Precies wat ik nodig had. Kort en krachtig en het vertrouwen dat er nog meer in zit.

En mijn rustpuntje tijdens wedstrijden was er ook weer. Mamma! Samen naar de wedstrijd. Ze is er, ze verwacht niets van me, vraagt niets van me en is altijd trots als ik maar geniet. Als zij er is, voel ik me rustig. Dankje mam, fijn dat je weer mee was!!

Met trainingsmaatje Tess