Het liep net even wat anders.

1000m Ter Specke Bokaal 18 mei 2019

Het is nu kwart voor 9. Mijn ontbijt zit er in en nog een restje cappuccino staat naast me. Vandaag is het raceday. 1000m tijdens de Ter Specke Bokaal. Dit is één van de goedmakertjes naar mezelf toe. Wanneer je mijn andere blogs en raceverslagen gelezen hebt, dan weet je wellicht dat ik tegenwoordig een totaal andere mindset heb ten opzichte van jaren geleden.

Als sprinter heb ik aardig wat wedstrijden gelopen, maar nooit was ik tevreden. Het moest altijd beter. Het was nooit snel genoeg. Zelfs niet als ik een PR liep.. In 2017 stortte ik letterlijk in elkaar van vermoeidheid. Ik stopte niet alleen tijdelijk met werken, ook het lopen moest ik staken. In die tijd volgde ik een intensieve therapie waardoor ik niet alleen trauma’s uit het verleden leerde verwerken, ook mijn mindset veranderde in de loop van de tijd. Die nieuwe mindset merk ik zelf vooral tijdens het lopen van wedstrijden.

Foto door Erik van Leeuwen tijdens de Ter Specke Bokaal 2019

In 2018 besloot ik dat ik nog (in ieder geval) één baanseizoen wilde gaan draaien. Nog één baanseizoen waarbij ik wil genieten van het feit dat ik kan lopen. Dat ik fit en gezond ben. Eén baanseizoen waarbij ik elke wedstrijd het uiterste uit mezelf wil gaan halen en dáár van geniet. Het is leuk als er een goede tijd uit rolt en ik mag ook zeker tijddoelen hebben. Maar wanneer ik zo’n tijdsdoel niet haal, mag ik net zo hard tevreden zijn. Als ik maar genoten heb en alles heb gegeven wat er voor die dag in zit.

Ter Specke Bokaal. Als sprinter liep ik hier eens de 300m. Een enorme wind stond er die dag. Ik weet nog dat het voelde alsof ik terug werd geblazen in mijn startblok. 41 sec (en nog iets) liep ik. Enigszins blij, maar echt genieten kon ik toen niet. Wedstrijden lopen was eigenlijk iets wat ik moest van mezelf, en niet iets waar ik naar uit keek. Ik haatte mijn lichaam. Walgde er van. Ik moest van mezelf in topjes lopen, want dat doen sprinters. Diepe schaamte voor mijn lichaam om in mijn blote buik te lopen. Tranen in mijn ogen wanneer ik na afloop de foto’s zag. Wat deed ik mezelf eigenlijk aan toen? Buiten dat de schaamte niet nodig was.

Nu ben ik een Mila(middellange afstand) -loper. Hier zie je veel meer lange shirts tijdens wedstrijden. Ik voel geen druk om in een blote buik te lopen. Wel vind ik het zelf eigenlijk lekkerder, zeker met warm weer. En, ik ben trots op wie ik ben. Elke atleet is anders. Elke bouw is anders. De één heeft een afgetrainde buik met blokjes en wellicht wat meer vormen rond de benen en heupen. Ik zal daarentegen denk ik nooit een blokjesbuik hebben. Het zit gewoon niet in mijn genen. En om een paar kilogram lichter te zijn dan nu, moet ik echt inleveren op ontspannen met eten om gaan. Om zo te blijven als ik nu ben, is het gewoon af en toe een beetje opletten en ook mezelf toestaan om te genieten. Om snel te kunnen lopen, heb ik rust en ontspanning nodig. Stress en gestresst met het leven (en eten) om gaan, dragen niet bij aan goede prestaties.

Ik heb iets naar mezelf goed te maken. Zo voelt het. Ik wil al jaren baanwedstrijden lopen met zelfvertrouwen en het lef mezelf te laten zien. Mezelf te zijn en te genieten. Te kiezen voor de wedstrijden en het niet te doen omdat ik vind dat het moet. Een bewuste keuze.

De Ter Specke Bokaal zie ik als eerste echte goed maak wedstrijd, vandaag ga ik genieten. Ik heb geen spanning. Wel zin. Ik voel me fit en ik heb ook zeker wel een doel; sub 3 is het plan en stiekem ga ik voor een PR op de 800m doorkomst. Daarna is het nog maar 200m pijn lijden. En dat kan ik. Ik voel zin om te lopen en verder voel en denk ik;

Net na de 600m doorkomst. Foto Paul Fokkinga.

“Het enige wat ik hoef te doen, is doen waarvan ik weet dat ik het kan; Hard lopen en pijn lijden. Hardlopen, ook al doen je benen pijn en loopt de ijzersmaak in je mond. Gewoon doorlopen en daarna genieten”.

————————————————————————–

De race zelf en the day after.
Het liep allemaal toch net even wat anders.

Ik wilde het vooral gezellig houden. Niets mis mee natuurlijk. Ik weet dat ik voor een wedstrijd in mijn focus moet komen. Dat ik beter in mijn eentje kan gaan inlopen en even een uurtje alleen ben met mezelf. Nog even de race doornemen. Nog even bedenken waar het tijdens de race pijn gaat doen, waar mijn oer gevoel en kracht zijn werk mag gaan doen. Waar de tijger om de hoek moet komen kijken. Waar ik het zuur in ga en mijn tanden er vol in zet; door!! In plaats van tegen de meiden te zeggen dat ik alleen wilde inlopen, koos ik er voor gezellig mee te gaan. Een lichte twijfel wel in mijn hoofd, maar ik wilde het ontspannen houden toch?

Ik voelde vooraf al dat ik de focus miste. Daarbij kwam dat we met zijn 19en in één serie zaten en de start me wat zorgen baarde. Tijdens de 800m in Amersfoort liep ik mezelf vast, dát zou mij nu niet gebeuren!! Ik voelde dat ik iets miste toen ik aan de start stond. Maar ik kon het niet plaatsen en wilde er geen aandacht aan besteden. Gewoon gaan en niet te moeilijk doen.

Startschot. Ik wist mijn plek de eerste 50 meter niet te vinden en besloot flink aan te zetten. Na 200m zag ik een gaatje, voegde mij er tussen. Dat gaatje bleek geen gaatje. Dat gaatje was gewoon een gat tussen de kopgroep en de andere groep. Ik zat alleen. Niet over nadenken, gewoon door gaan. Foto verslag hieronder.

En hier dacht ik… Shit, dit groepje gaat toch net iets te snel.

Eigenlijk ging het best prima. Na 600m zat ik nog op schema van mijn eigen plan. 1.45min dat is precies 70sec per rondje. Dat was mijn plan. Maar toen? Toen ging het mis. Mijn lichaam voelde goed!! Echt! Maar mijn hoofd… Je lichaam kan wel goed voelen, maar 600m voel je heus wel. Dit was het punt wat ik vooraf door had moeten nemen. Een ander heeft dit wellicht niet nodig, een ander heeft wellicht van nature een sterke mindset. Ik heb een sterk lichaam, maar mijn mindset heeft constant training nodig anders verslapt dit punt. Bijna een maand geleden liep ik mijn vorige wedstrijd. Vorige maand liep ik wedstrijd op wedstrijd en zo trainde ik keer op keer de positieve en sterke mind. Ik ging er vanuit dat dat nu wel vanzelf zou gaan. Maar helaas. Te nonchalant gedacht.

Ik ging het laatste rondje in en ik miste zelfvertrouwen. De tijger kwam niet in mij op. Überhaupt miste ik volledig het gevoel om te pushen. Het was er niet. Ik was niet gefocust. Ik verslapte en vertraagde en de meiden achter mij liepen op mij in. Ik stortte over de finish en was direct verdrietig. Zo wil ik niet lopen. Zo vind ik het niet leuk. Direct wilde ik huilen… Maar heey! Ik zou sowieso blij zijn omdat ik kan lopen! Toch? Ik wist echt even niet wat ik met mijn gevoel moest… mocht ik nu wel of niet verdrietig zijn? Moest ik blij zijn omdat 3.00 min op een 1000m best snel is? Het moest allemaal even landen.

Samen met Paul ging ik uitlopen in de duinen van Noordwijk. Paul triggerde mijn emoties door net de dingen te zeggen waar ik nou juist tegen aan het vechten was. Ik deed zo mijn best niet boos te zijn op mezelf en nu kwam alsnog de boosheid omhoog die ik niet wilde voelen. Ik zette een versnelling in, ik moest weg, even alleen zijn. Alles moest er uit. Na een wat snellere kilometer waardoor ik een paar meter voor Paul was komen te lopen, kon ik een korte sprint op het strand niet onderdrukken. Alle boosheid kwam los tot ik tot stilstand kwam en de emoties er met dikke trainen uitkwamen.

Ik had hier willen laten zien wat ik kan. Ik had 2.55 a 2.58 in mijn hoofd en ik weet ook dat ik dat kan. Zeker die 2.58 was haalbaar geweest. Maar eigenlijk ging het me helemaal niet om de tijd. De tijd boeit me oprecht weinig. Het is maar een meeting. Net als mijn plaats, op mijn niveau is er altijd wel iemand sneller. Dus waarom zou het me uitmaken hoeveelste ik wordt? Het boeit me niet wie er voor of achter mij lopen. Ik loop voor mezelf. Het gaat me om mijn ervaring van de wedstrijd. De vorige wedstrijd had ik ook 2 sec sneller in mijn hoofd, maar ik was zo gelukkig na afloop. Die tijd, ach boeiend. Die komt wel. Ik weet namelijk dat het er in zit. Gewoon vertrouwen en de volgende keer is de race weer anders.

Waarom ik deze keer wel verdrietig en teleurgesteld was en de vorige keer niet? Omdat ik de vorige keer alles had gegeven wat ik had. Toen mijn benen het zuur in gingen en mijn longen in de fik stonden kwam mijn oer gevoel omhoog; je kunt altijd meer dan je denkt! En ik ging door!! Deze keer? Mijn benen waren pas verzuurd toen ik over de finish viel. Ik heb niet eens een kuchje gehad na afloop. Niets. En toch zag die laatste rondje eruit alsof ik dood ging en had ik een zwaar verval. Ik pushte niet toen mijn lijf het nodig had gepusht te worden. Mijn mind deed niet mee. Het was leeg in mijn koppie. Geen power. Leeg.

Ik loop wedstrijden en ik geniet van wedstrijden omdat het pushen in de laatste (kilo)meters mij een enorme kick en gevoel van geluk na afloop geven. Niet de tijd. Niet de plaats. Het gevecht met mezelf en het mentale spelletje. Dat is waar ik gelukkig van word. Dat ís voor mij het eindresultaat en niet de tijd.

Ik wist direct na de wedstrijd wat er mis was gegaan, ik had het laatste rondje niet gepusht.  Ik had niet de focus mijn nieuw verworven mindset tijdens de wedstrijd in te zetten. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat (op de eerste 150 meter sprintend een plekje zoeken na) mijn eerste rondjes niet te snel waren; mijn laatste rondje was 2 tot 5 sec te langzaam. Met de juiste mindset denk ik dat het anders was geweest. Ik weet dus wat me de volgende wedstrijd te doen staat.

De pijn in mijn benen toen ik na de finish op de grond lag was erger dan alle andere wedstrijden. Het blije gevoel was er namelijk niet om de pijn van de wedstrijd te neutraliseren. Na een paar min was alles weer hersteld en werd ik bevestigd; 0 gevoel van pijn in mijn longen, ik ben niet diep genoeg gegaan.

En ondanks dat ik weet wat er mis ging en weet wat ik de volgende wedstrijd anders wil doen, ondanks de leerpunten die ik zie, voel ik dat mijn zelfvertrouwen een deukje heeft. Overschat ik mezelf? Denk ik fitter te zijn dan ik ben? Denk ik sneller te kunnen dan ik kan? Schat ik mezelf te goed in? Sta ik hiermee voor gek? Wat zouden mensen hier van denken? Zouden mensen mij arrogant vinden dat ik denk snellere tijden te kunnen lopen? Wat nou als ik het de volgende keren ook niet doe? De tijden lopen die ik uitspreek… Vinden mensen mij dan een verwend en arrogant en zelfoverschattende irritante aandachttrekker? Deze race heeft iets gedaan met mijn zelfvertrouwen… En dit is gewoon eerlijk hoe het zit. Ik kan wel doen alsof deze gevoelens en gedachten er niet zijn, maar waarom zou ik mijn onzekerheden niet gewoon uitspreken? We hebben ze allemaal toch?

Ik heb echt niet alleen maar negativiteit aan deze wedstrijd overgehouden. Ik heb geleerd dat ik focus nodig heb om de wedstrijd zo te kunnen lopen dat ik er echt van kan genieten en het beste uit mezelf te halen. Ik heb geleerd dat ik het nodig heb vooraf de race te fisualiseren.

En er is nog iets. Ik heb in een topje gelopen. Terwijl er heel veel bekende waren. En ik voelde me er goed bij. En als ik de foto’s zie? Dan ben ik trots. Ik zie een sterke vrouw. Ik zie een atlete. Een sportster met haar eigen bouw en imperfecties. En ik durf te zeggen van mezelf dat ik een atleet ben. Ik voel mij mila-loopster. Ik ben een mila-loopster. En ik ben trots op wie ik ben.

Volgende week loop ik de 1500m tijdens de competitie in Aplhen aan den Rijn. Op mijn zelfvertrouwen deukje na, heb ik ook het vertrouwen dat deze wedstrijd mij wakker heeft geschut. Eerder dit jaar liep ik een wedstijd waarin in mezelf niet had kunnen pushen en waarna ik verdrietig thuis kwam. Ik schreef er deze tekst over. Een week later liep ik de 8km tijdens de Midwinter Marathon in Apeldoorn. De eerste wedstrijd waar ik een enorm gevoel van trots ervaarde doordat ik écht diep was gegaan. Wie weet herhaal ik deze actie en loop ik volgende week een race waar ik wel trots op kan zijn.