Mijn benen hebben zin; 800m.

Race Day

800m , Paaswedstrijd, Amersfoort, AV Triatlon, 22-04-2019.

Ik zit in de trein, met een upgrade naar de 1e klas, onderweg naar Amersfoort terwijl ik deze tekst typ. Mijn benen hebben zin. Ik ben er niet heel veel mee bezig geweest afgelopen week. Niet zoals ik met andere wedstrijden bezig kan zijn. Mijn trainingen niet aangepast. Gewoon door getraind. Alleen de duin/ bos-training overgeslagen (omdat het moest van trainer Bram Wassenaar, en ik braaf luister). In plaats daarvan gisteren (zondag) losgelopen met versnellingen.
Waar vrijdag mijn benen nog stijf voelde en de gedachten “Wat moet dit in hemelsnaam gaan worden?!” door mijn hoofd gingen, voel ik me nu super fit. Nergens een pijntje en gewoon zin. Vanmorgen nog een losloop rondje gedaan en als ik me niet in zou hebben gehouden, zouden mijn benen op dat moment al een 800m PR hebben willen lopen.

De liefste mamma die er is, vandaag weer de beste support die ik mij kon wensen!

Want ja.. ik vrees toch dat dit mijn 5e PR gaat worden in 37dagen tijd…. Oeps, klinkt dit arrogant om te zeggen? Soms ben ik wel eens bang dat ik arrogant over kom met mijn huidige zelfvertrouwen… Ik ben nog nooit zo fit geweest, zowel metaal als lichamelijk, en geloof gewoon echt in wat ik kan. Ik ben zo intens gelukkig met mijn fitte gevoel. Is dat arrogant? Wat is eigenlijk de definitie van arrogant?

Ik besef me ook zo goed dat dit gevoel niet eeuwig door zal blijven gaan. Dat het ineens op kan zijn. Ik weet niet hoe lang ik van dit fitte gevoel mag genieten en daarom wil ik er echt heel bewust van zijn. Morgen kan ik een blessure krijgen of gewoon stagneren en niet meer verder vooruit komen. Dat besef ik me echt heel goed. Juist daarom ben ik zo gelukkig met mijn sterke gezonde lichaam en geest.

Maar goed… mijn 5e PR dus? Dat wordt afkicken straks!! Want ik ga echt niet alleen maar PR’s blijven lopen. Eerlijk gezegd weet ik mijn PR op de 800m niet. Sowieso niet onder de 2.20 en dat is wel mijn doel vandaag. De enige 800m die ik op atletiek.nu kan vinden liep ik in 2.28, zou dit mijn enige 800m ooit geweest zijn? Zou zo maar kunnen! Dan is het wel “makkelijk” PR’s lopen natuurlijk, maar hey, elk PR is er één en mag gevierd worden! Eerst nog doen natuurlijk…

Hoe ga ik starten? Verschillende tips gekregen over de indeling. De indeling tips van @Dinie spreken mij het meest aan, dus daar ga ik voor. Mijn tempo gevoel is nog niet als te best op deze afstanden dus we gaan zien of het lukt.
Mijn plan is hard te openen. 67 a 68 sec over rondje 1. Daarna 1 rondje sterven en heel hard tegen mezelf praten dat ik door de pijn heen kan lopen. Dat mijn tempo niet hoeft af te nemen als alles pijn doet. Dat ik het wel overleef, dat het maar pijn is. Die pijn is tijdelijk. Als er een tijger achter mij aan zou komen en ik zou het alleen overleven als ik een rondje 70 loop, dan zou ik het kunnen.

Dus kan ik het nu ook. Ik kan dit gewoon. Ik hoef niet bang te zijn. Ik kan dit gewoon. Na afloop ben ik alleen niet tevreden als ik niet diep ben gegaan. Als ik in 2.22 over de finish kom, rondje 68 heb gelopen en tweede rondje helemaal stil val, maar alles geef wat er nog in zit, so be it. Ik heb dan alles gedaan wat ik kon. Als ik in 74 open, tweede rondje 70 loop en niet extreem diep ben gegaan, dan ben ik na afloop verdrietig. Ik ken mezelf. Dus we gaan voor stuk gaan. Zuur in de benen. Brandende longen. Ijzersmaak in m’n mond. Sterven tijdens het laatste rondje en toch door lopen. Dat wil ik. Dat ga ik doen.

Racetime!

Oke. Ik ben diep gegaan. Mijn benen stonden in de fik net als mijn longen. Ook heb ik een PR en.. Ik vind dit zo leuk!! Gezonde spanning vooraf en geopend in 67 sec. Perfecte race? Nee dat niet. Het was niet helemaal de race die ik voor ogen had. Wel weer wat geleerd. Vooraf had ik mij ingebeeld hoe ik me zou gaan voelen en wat ik daar mee zou willen/ hoe ik er op zou willen reageren. Maar met dit scenario had ik geen rekening gehouden. Leerzame race dus.

Deze foto vind ik eng om te delen… na mijn 10km op 17 maart heb ik mezelf toestemming gegeven even het eten wat los te laten, maar heb nu toch wat moeite met mijn buik. Om het niet groter te maken dan het is, gisteren met dit lekkere weer toch in topje gelopen. En nu ook deze foto. Hoppa, door de schaamte en angst voor meningen heen.

Eerste rondje top. Maar je ziet hier op deze foto (op de 400m doorkomst) dat er twee jongens voor mij zitten. Eerste rondje waren het top hazen! Thnxx daarvoor! Tweede rondje… in de bocht wilde ik ze niet inhalen. Na de bocht, was mijn plan. Maar, ik liep mezelf klem. Iets te eager en daardoor te dicht op ze gaan zitten. Toen we de bocht uitwaren zat ik vlak tegen de jongen voor mij aan en de jongen naast mij sloot me in. Ik kon er echt onmogelijk uit! Ik liep niet mijn eigen pas en ook het tempo voelde net niet lekker. Pas bij 650 meter kwam ik los en ik probeerde keihard door te lopen. De aanmoedigen op dit punt waren super, al waren ze niet voor mij bedoeld. Ik weet niet meer precies wat er geroepen werd, maar iets in de trant van dat je altijd harder kunt als je dat wil. Het voelde alsof deze aanmoediging voor mij was en ik nam hem graag ter harte.

Ook al had ik de 150 meter ervoor niet door kunnen lopen, ook inhouden en niet mijn eigen pas kunnen lopen kost energie. Ik gaf die laatste 150 echt alles wat ik nog had, mijn benen stonden in de fik en mijn longen… die voelde alsof ze al volledig weggebrand waren. Maar toch liep ik door.  Mijn horloge gaf 2.19.77 aan en ik hoopte intens dat dit zo kloppen. In één keer onder de 2.20 op je eerste 800m sinds jaren! Dat zou een kick geven. Een kleine teleurstelling was er toch wel toen ik de officiele tijd van 2.20.07 zag staan. Ik weet het, het gaat nergens over, en toch ook weer wel. Ik heb genoten. Ik ben diep gegaan. En het was een prachtige dag. Ik realiseer mij intens dat ik voor 2017, voor ik ziek thuis kwam te zitten, ik over deze wedstrijd boos was geweest omdat de tijd niet de tijd was die ik in gedachten had. Ik zou mezelf van alles kwalijk genomen hebben. Dat is nu absoluut niet het geval. Wel vind ik het jammer dat de race niet helemaal ging zoals ik had gehoopt. Maar dat is menselijk! Ik mag best teleurgesteld zijn. Maar met de teleurstelling ben ik ook trots op wat ik wél gedaan heb. Ben ik blij dat ik kan lopen. Dat ik gezond ben en deze tijden neer kan zetten.

Vlak na de race.
#buitenmijncomfortzone #blotebuik

In mijn doelenlijstje had ik geen doel staan voor de 800m. Ik zou er alleen een paar doen om snelheid te trainen. Maar jongens.. wat vond ik dit leuk!!!!! En ja… met een tijd als deze moet ik wel een doel gaan stellen. Mijn 800m doel voor 2019? 2.17.99 (of sneller, dat mag ook). Mijn benen willen nu al weer lopen… Jongens doe nou rustig, jullie krijgen nog kansen genoeg.

Lieve benen, lief sterk lijf, bedankt voor de samenwerking gisteren, ik ben trots op ons 😉 en intens gelukkig met de energie die ik in mijn lichaam zit.