Road to NK 1500m

April 2018 begon ik na een jaar van “noodgedwongen” afwezigheid weer met trainen bij Leiden Atletiek; Team Tim. Rustig opbouwen en plezier terug vinden in het lopen, was het doel. Toen dat erg soepeltjes verliep durfde ik tijdsdoelen voor 2019 te maken. Ik had er echter geen rekening mee gehouden die doelen al in 2018 te halen! Dus, tijd voor nieuwe uitdagingen!

1. De 10km onder de 40min tijdens de CPC 2019.
2. Deelname aan het NK 1500m.

Om doel 1 te kunnen halen, begon ik na de Zevenheuvelenloop (18 November 2018) met een serieus trainingsplan. Al snel merkte ik dat de uitdaging om dit doel te halen, minder groot was dan ik dacht en ging ik opzoek naar een nieuwe uitdaging. Zo werd doel twee geboren, nog vóór doel één behaald was; het NK 1500m op de baan. Geen idee wat ik hier zou kunnen, mijn laatste 1500m is al ruim twee jaar geleden. Volgens mij heb ik er ook maar maximaal 4 in mijn hele leven gelopen en nooit eentje waar ik écht een goed gevoel over had. En dan ga ik nu voor het NK, vlak na alle 10km trainingen? Uitdaging wilde ik toch? Deelname, plus dit bereiken met behoud van plezier tijdens het proces ernaar toe, dat was het doel.

1500m NK Atletiek 2019

Doel 1 haalde ik niet tijdens de CPC, omdat deze afgelast werd door de enorme stormen die destijds over het land raasden. Een week later mocht ik gelukkig mee doen met de 10km van de Stevensloop, waar ik mijn PR van 38.38 liep. Inclusief wind en hagelbui. Intens gelukkig was ik. Waar ik vandaan kwam en had mee gemaakt schoot na de finish door mijn hoofd en tranen kon ik niet meer bedwingen. Ik was blij weer écht te leven. Gelukkig dat ik weer doelen durfde te stellen en nog gelukkiger ze ook te kunnen halen.
Deze 10km was voor mij een soort van persoonlijke Olympische Spelen. Mijn mooiste en meest betekenisvolle wedstrijd. Vol van de runnershigh deerden de spierpijn en stijve benen die week erna mij helemaal niets en 6 dagen na mijn snelle 10, perste ik er ook nog “even” een PR van bijna 50sec uit op de 5km; 18.18.

Meer, meer, meer!! Een week later liep ik mijn eerste 1500m sinds jaren. In de auto ernaar toe voelde ik me voor het eerst moe. Mijn lichaam was moe… Waarom dacht ik dat dit een goed plan was? Doel 2 had ik voor ogen; het NK 1500m. Een 1500m moet je leren lopen. Zo veel mogelijk 1500 meters lopen voor je een echt goede kunt lopen. Voorlopig had ik niet de mogelijkheid tot het lopen van een 1500m, dus wilde ik deze lopen. Ook wilde ik weten waar ik stond. Ik was wel moe, maar één keer kon wel, toch? Wedstrijdsporters zijn nou eenmaal moe.. Niet waar? Ik luister goed naar mijn lichaam, ga preventief naar de sport- fysio en masseur. Dit komt wel goed.

Twee weken later een 3000m (30 sec van mijn PR af). Nog een week later een 800m. Weer een week later trainingsstage in Bad Durrheim. Twee weken daarna de 1000m Lisse TSB. Deze wedstrijd ging niet zoals ik had gehoopt. Niet zoals ik had verwacht. Hoewel ik nu denk, 3 min op de 1000m is zo slecht nog niet…  Die week werd ik ziek. Nam wat rust. Helaas was het op werk (onderwijs) te druk om me ziek te melden. De toetsweek kwam er aan en de lessen moesten doorgaan. Ik was moe… Echter, wedstrijdsporters voelen zich moe, toch? En op het moment dat je rust neemt, voel je die vermoeidheid even extra. Een week later een “rustige” 1500m voor de competitie. Dat smaakte weer naar meer, vier dagen later, nog een 1500m. Een PR. 4.47.10.
Dit was leuk! Deze race voelde lekker!! Ik kan meer! Ik kan sneller. Ik voel het!

Heey voel ik daar pijn in mijn voet?Twee trainingen later; Ja… ik voel pijn.. Bij elke stap die ik ziet. Ook wandelend. Maar over 3 dagen loop ik de Gouden Spike… Elke sporter heeft pijntjes, toch? …. Ik liep de 800m tijdens de Gouden Spike, maar zelfs tijdens de wedstrijd, met pijnstilling en ondanks de adrenaline, deed elke stap pijn. Het bleek een ontstoken pees, loop rust. Alternatieve trainingen om toch fit te blijven voor het NK.

Moe. Ik was moe. Mijn lichaam was moe. Wil ik nog wel door? Wil ik nog wel pushen? Moet ik niet gewoon accepteren dat ik te snel wil? Ik train nog maar net een jaar weer en sinds een maand of 8 pas wat serieuzer. Moet ik niet gewoon accepteren dat de weg naar iets zoals een NK langer duurt dan een paar maanden? Ik bleef pushen, maar mentaal was het pittig. Stiekem wilde ik gewoon even niet meer pushen. Maar, wil ik volgend jaar nog wel baanwedstrijden lopen? Wil ik volgend jaar nog trainen voor een NK? Ik ben “al” 32 en wil óók andere dingen. Wil ik nog een jaar hard trainen om fit aan een NK te staan?

Na een peptalk van Fysio Niels Ros wist ik het weer, ik wil meedoen aan het NK. Mee doen. Het ervaren. Zien waar het schip strand. En dan moet ik deze alternatieve trainingen doen om fit te blijven. Mentaal ging ik op en neer. Van “ik ga knallen” naar “ik ben moe” en “ik wil een break” naar “ik kan daar wel een PR lopen!”. En dat soms binnen een paar uur.

Gisteren was het NK. Sinds een week of drie ben ik weer wat echter aan het trainen en vooral de laatste twee weken dat ging echt beter dan ik had verwacht. Maar ik bleef dat vermoeide gevoel houden. Naast het trainen was er natuurlijk ook van alles gaande door de spontane carrièreswitch. Een enorme verandering die ik super gaaf vind, maar wat natuurlijk ook onrust gaf en dus energie kostte.

De week voor het NK besloot ik vooral alles los te laten en te kijken wat het zou gaan worden. Ik was thuis regelmatig kribbig en dat is meestal een teken dat er iets niet klopt. Wat klopte er nu niet? Ik wilde dat ik wilde knallen. Maar ergens wilde ik het ook niet… Wilde dat ik er alles voor wilde doen. Maar ik was óók moe!

Het lukte me niet om die wedstrijd focus te vinden die ik het liefst had willen hebben. En dat nam ik mezelf kwalijk en maakte kribbig. Echter, behalve meedoen had ik nog een doel; genieten van de weg ernaar toe. En, genoot ik nu? Nee. Ik wil ontspannen. We aten een pizza en dronken er een wijntje bij. De dagen voor de wedstrijd koos ik vooral voor ontspanning (in combinatie met de trainingen die op het programma stonden). Terwijl heel Nederland wakker lag door de warmte, sliep ik als een roosje. Deze ontspanning had ik nodig.

Ik ben aan het inlopen voor de 1500m van het NK. Ik besef me dat de twee grote doelen die ik wilde halen, nu bereikt zijn. Ik heb alleen geen idee met welk gevoel ik hier nu sta. Het hele inlopen wist ik niet wat ik voelde. Ik voelde me vooral ontspannen. Ik genoot van de entourage. Maar ik miste dé wedstrijdspanning. Spanning was er trouwens wel, de wc was mijn grote vriend in de uren voor de wedstrijd. De spanning in je spieren. De drive om te racen. Ik voelde het niet écht. Probeerde het wel écht op te wekken. Maar dit NK voelde als een leuke ervaring tussendoor. Niet als mijn NK, niet zoals ik me voelde tijdens “mijn” Stevensloop.

En dan sta je aan de start. Nu is er nog maar één optie; niet te snel starten en alles geven wat je kan. Alles ging volgens plan. Ging zoals ik vooraf had verwacht. Tot 300m voor de finish… Mijn benen liepen vol en ik had niet de mindset om er doorheen te pushen. De laatste 200m zei ik tegen mezelf “Je hoeft dit nooit meer te doen! Als je nu maar door blijft pushen, dan is het klaar. Je hoeft dit jezelf dit nooit meer aan te doen!!” Ergens in de verte hoorde ik ook een stemmetje “Jaja, en dat geloof je zelf? Nee, maar daar is de finish”.

Start 1500m 2019

Een half uurtje na finish was de verzuring wel weer uit mijn benen weg, maar ik voelde me weer zo moe. Ja, ik had eerder rust moeten nemen. Ik weet het, het is me tijdens de weg naar dit NK toe meerdere malen gezegd. Maar je moet het toch altijd zelf ervaren voor je het echt snapt.

Ik ben trots, ik heb na een relatief korte trainingsperiode plus blessure twee grote loopdoelen behaald. Ik heb ontzettend veel geleerd. Ik heb geleerd dat ik nog meer rust mag nemen. Dat ik met alternatieve trainingen fitter kan blijven dan ik zelf dacht. (Ik zat namelijk maar 4 sec van mijn PR vandaag gisteren). Ik heb geleerd dat ik met nog meer ontspanning mijn doelen ook, of misschien wel juist, kan halen. Dus. We gaan voor een her en nu met nog meer ontspanning, zodat ik energie en pit overhoud om de juiste wedstrijdspanning te vinden.

Mijn doelen?
-Zevenheuvelen onder het uur.
-NK 10Km Schoorl, 37 min?
-NK halve marathon, 1.24min?
-NK Baan… wat zullen we daar gaan doen? 5000m? Of een 1500m proberen vanuit de langeafstands trainingen? Dat beslis ik volgend baanseizoen.

Nu? Vakantie. Goed uitrusten. Écht uitrusten. Om daarna onder goede begeleiding en met écht eerlijk zijn naar mezelf mijn doelen op een ontspannen manier te halen.

Verder wil ik gaan genieten van mijn nieuwe baan bij Runnersworld Leiden, kom gerust eens langs @Brugsteeg 7! Een van de 3 startnummers die ik gisteren kreeg komt na mijn vakantie jullie (of eigenlijk onze!) kant op Peter, Carol en Iris!