The sub 19 road

Voor elke race van dit jaar wil ik een verslagje schrijven. Tot nu toe ging dat vanzelf. Voor mijn vorige race typte ik zelfs een aantal pagina’s vol alsof het niets was. Deze keer wilde het echter niet vlotten. Al een keer of vier was ik met mijn laptop gaan zitten om te gaan typen en steeds eindigde ik op Instagram. Waarom ik het toch wil? Ik geniet op dit moment zó van het hardlopen en alles er omheen dat ik deze mooie tijd later terug wil kunnen lezen.

De gedachte “Alles is tijdelijk” hield me op de been toen ik in een dieptepunt zat en zorgt er nu voor dat ik extra geniet van deze mooie periode. Ik besef me goed dat het elk moment over zou kunnen zijn. Een blessure kan roet in het eten gooien. De intense zin en motivatie kan zonder reden (tijdelijk) verminderen of iets anders onverwachts kan deze flow doen verdwijnen. Ik weet dat het een keer op houd, deze stroom aan PR’s en ook het enorm fitte gevoel. Daarom geniet ik zo intens van deze hele periode én wil ik dit vast leggen. Het schrijven over alles zorgt er ook voor dat ik nog bewuster ben van het nu. Het klinkt misschien heel pessimistisch, er van uit gaan dat deze periode tijdelijk is, maar zo ervaar ik het zelf helemaal niet. Het besef dat alles tijdelijk is, geeft me juist een intens gevoel van genieten en blijdschap.  

Goed, dus ook deze race mag worden vast gelegd. Ik was met deze race heel anders bezig dan de vorige. Geen verslag vooraf. Geen écht plan. Eén dag vooraf wist ik nog niet eens zeker of ik wel voor een wedstrijd zou gaan, of dat ik er een training van zou maken. Ik was nog wat stijf van mijn 10km de zondag ervoor en wil mijn lichaam niets aandoen wat niet goed voelt. Ik mag racen, maar ik moet niet. Ik mag racen als ik zin heb en als mijn lichaam fit voelt. Ik moet niets en wil zeker niets forceren.

De dag ervoor ging ik voor de zekerheid langs sport fysio Roy om de stijfheid nog wat uit mijn lichaam te krijgen en om te vragen of hij het verstandig zou vinden als ik zou gaan racen. Als ik zin had en me goed voelde tijdens het inlopen, zag hij geen reden om het niet te doen. Eigenlijk wist ik toen al wel dat ik voor de race zou gaan. Ik wilde onder de 19. Dat had ik al wel in de 10km gedaan, maar nog niet officieel tijdens een 5. Ik had het parcours al wel bekeken en gezien dat het een goed parcours kon zijn voor een PR. Niet veel scherpe bochten en het weer zag er ook goed uit. Ik maakte een berekening en dacht dat ik wel een 18.20 moest kunnen gaan lopen…

Ik zette mezelf niet op de eerste rij binnen het startvak. Ik denk dat ik iets van 3e rij stond. Achteraf (weer) dom, de eerste 250 meter vond ik de mensen voor me wat irritant qua tempo. Ik liep meteen eerste vrouw, zag een lange man en dacht dat het slim was om achter hem te schuilen. De eerste twee km zou nog wel wind tegen zijn.
Km 1 ging goed en snel. 3.32mijn/km.
Km 2 was onverhard… dat had ik niet verwacht! Viel even tegen. Iets meer bochten ook en de lange man liep eigenlijk iets te langzaam. 3.48min/km. Dat was niet mijn plan. Ik heb nog 3 km om het goed te zetten, dus daar ging ik voor. Ik liep veel alleen en het gevecht met mezelf was zwaarder dan de andere wedstrijden. Ik had namelijk gedacht wel 5km op of onder de 3.40 te kunnen lopen, maar dat lukte net niet.
Km 3 ging in 3.40. Ik kan toch wel sneller?
Km 4 in 3.42. Ik dacht dat ik sneller was gaan lopen? Laatste km, nu gas er echt op, alles wat je nog hebt! Als je 10km kan afzien, kan je zeker 5km af zien.
De laatste km ging weer in 3.42 min/km. Het ging niet vanzelf. Maar wat wil je, het was nog maar 6 dagen na de race waarin ik écht diep was gegaan. Voor het eerst had ik na een wedstrijd gevoeld dat ik een wedstrijd had gelopen en nu liep ik weer. En..
Weer een PR! 18.21 (in sommige uitslagen staat 18.22 dat was de bruto tijd… netto toch echt nog een sec sneller 😉). Ik voelde en ik geloof dat ik nog veel sneller kan, maar niet die dag. Ik was diep gegaan en dit was wat er voor vandaag in zat. PR, weer gelopen wat ik vooraf had voorspeld had, eerste vrouw en een parcours record. Wat wil je eigenlijk nog meer? Niets eigenlijk.

Ik was gewoon heel blij!

Eerste Km, de man die net uit beeld verdrwijd is niet “De” lange man.

The sub 19 road

7 oktober 2018 liep ik in Warmond mee met een 5km. Ik wilde zo graag onder de 20. Ik was het écht van plan die dag… Ik liep 20.47. Het lukte me “wéér” niet. Ik voelde teleurstelling.
4 november 2018. BAM “eindelijk”, zo voelde het. Eindelijk onder de 20; 19.20 zelfs! Die race gebeurde er iets bijzonders. Waar ik normaal constant boos was op mezelf tijdens wedstrijden en negatieve gedachten had zoals dat ik te dik en zwaar zou zijn voor hardlopen, was er nu een duidelijke andere gedachtegang in mijn hoofd. Ik geloofde in mijn kracht. Ik geloofde in mezelf en daar gingen ook mijn gedachten naar toe.
16 december 2018. Koud en toch weer een PR 19.10.
6 januari 2019. Iets te ontspannen en niet schep. Maar toch wéér onder de 20min. 19.47 dit keer.
27 januari 2019. Pittig weer met koude regen en wind, schepe bochten/ echte keer punten om een paaltje. 19.20. In eerste instantie bij, maar thuis kwam er verdriet. Ik wilde diep gaan, maar het lukt niet. Intens verdriet en lastige gesprekken met Coach Paul.

Blijkbaar was dit nodig want hierna bleek er weer een keerpunt te zijn. Vanaf de wedstrijden daarna durfde ik diep te gaan. Liever de finish niet halen, dan de finish halen zonder diep te zijn gegaan. Ik ben niet meer bang om stuk te gaan, omdat ik weet dat als ik dat niet doe ik helemaal niet blij kan zijn na afloop. Mijn tijd maakt me oprecht niet zo veel uit. Als ik maar weet dat ik met een positieve mind, zelfvertrouwen en geloof in mijn kracht, alles gegeven heb wat er voor die dag in zit. Ik wil diep gaan tijdens wedstrijden, anders vind ik het niet leuk. En ik doe het juist vanwege het gelukkige gevoel wat ik er van krijg.

23 maart 2019 18.21. In 5 maanden tijd 2.5 min sneller gaan lopen. En ik voel gewoon dat ik nog (veel) sneller kan als ik uitgerust aan de start sta. Nieuwe doelen zijn gesteld. Ik heb er zin in!

Met nummer 3 die ook als doel nu het NK 1500m heeft!

Wat nog grappig was deze dag, was dat de 10km een uur na de 5km startte. Er was een startnummer over vanwege een blessure (dat was niet grappig natuurlijk). Ik bedacht me dat ik toch nog moest uitlopen, dus stelde ik wat mensen voor hen te hazen… Niemand wilde een haas (?!). Dus liep ik de 10km gewoon nog even mee om uit te lopen. Ik genoot zo van dit loopje! Heerlijk ontspannen, om mij heen kijkend en genietend van alles. Mijn benen leken los gekoppeld van mijn lijf, ze gingen van zelf. Ik kon geen ander tempo aan nemen, want ik deed niets voor mij gevoel. Ik rolde gewoon. Dat gevoel heb ik nog nooit gehad, heel bijzonder om te ervaren! En ik werd er nog 11e vrouw mee ook! Ook nog een mooie bijkomstigheid, waar ik de ochtend van de race zelf nog stijve heupen had, voel ik me sinds deze zaterdag echt weer helemaal soepel zonder pijntjes of stijfheid. Soms snap ik niets van het menselijk lichaam…

In plaats van alle gefocuste foto’s wilde ik ook wel eens een blije foto. Dus tijdens deze race dacht ik, ik ga heel vrolijk doen tegen de camera’s… tjah… ik weet niet zo goed of dat nou echt een goed plan was…

Hier vertel ik hoe belangrijk supporters zijn. De support tijdens de LLL was super!
Oma!
Mijn 10km sponzor Sjoerdtje en Oma
Wil je écht geen haas Thomas? Nope.
Lekker ontspannen aan de 10km start
Met schoonpappa die ook de 10km liep
Paul na zijn 21.1(8) km