hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Luisteren naar je lichaam, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Trainen, Wedstrijden

Balans door uitersten en Loslaten met geduld.

Nog een leerpunt uit 2018, de komende tijd volgen er nog meer. Deze week eigenlijk twee leerpunten die bezig hielden; Geduld hebben is de sleutel tot loslaten en balans kun je vinden in uitersten. Een paar voorbeeldjes.

Jaren was ik aan het zoeken naar een gezond eetpatroon waarbij ik niet aan zou komen; liefst af zou vallen. Een perfect eetpatroon waarbij ik geen “fouten” mocht maken. Waarmee ik een topfit lichaam zou krijgen. Totale obsessie. Dat perfecte lichaam mocht ook geen tijd krijgen zich te ontwikkelen. Nee; NU! Loslaten kon ik niet en geduld had ik zeker niet.

strenge coach

Ook sporten. Alles moest “goed”. Snel en hard. Tijdens wedstrijden wilde ik hard en snel?! Dan ook tijdens trainingen! Pijntjes? Vermoeidheid? Onzin. GAAN!! DOOR!! Rustige duurloopjes? Zonde van de tijd. Opbouwen? Hoezo? Doorbijten! Deze wedstrijd MOET goed gaan! Anders… Faal. Nooit goed genoeg. Nooit tevreden.

Ook buiten de sport. Projecten op werk of binnen de familie. Ik zie dat iemand problemen heeft of ik zie dat er werk verricht moet worden enn… ACTIE!!!! NU! HOPPA EN SNEL. Opgelost. Niet dat getreuzel. ACTIE! Waarom moet ik altijd alles doen? Waarom komen de andere niet met initiatief?! Pfftt…
Nou lieve Vie, die andere mensen hebben gewoon net even wat meer tijd nodig. En als jij eens met je armen over elkaar naar achteren geleund gaat zitten, dan komen die anderen ook met oplossingen. Geduld. Het hoeft niet altijd NU. Geef het tijd.

Sinds ik écht geniet van het lopen en niet alles hard hoeft, voel ik me steeds sterker worden. Ik hoef niet morgen op mijn best te zijn. Geen idee ook wat dat best ooit gaat zijn. Ik mag presteren op een wedstrijd en ik wil ook presteren. En als het er niet uit komt die dag, ben ik nog steeds een snelle en sterke loopster, alleen op dat moment niet op mijn best. Nou en? Andere keer weer. Als ik weet dat ik mijn best heb gedaan en plezier heb gehad; dan is het goed.
Wat een rust om er zo in te staan. En ik loop nog steeds sneller de laatste tijd. Ontspanning, plezier en genieten van het proces. Een doel voor ogen en vooral oog voor het moment en proces. Sinds ik duurloopjes in hartslag zone 1 kan lopen (voor mij zo rond de HS 142) kan ik me zo verliezen in het moment. En juist de afwisseling van rustige duurloopjes en harde trainingen houden het beiden leuk. Balans door uitersten!

20190120_113711

Ook met eten heb ik een balans gevonden waar ik me fijn bij voel. Ja, er zijn dagen dat ik alleen “gezond” eet. Dat moet niet, het mag. Ik mag ook snoepen. En soms doe ik dat ook flink. Zoals afgelopen vrijdag avond. Ik heb emotioneel gezien een pittige week gehad. Vrijdag na een pittige (en vooral nuttige) therapiesessie besloten geen duurloopje meer te doen (die wel optioneel mocht volgens het schema). Eerder had ik dan niet mogen snoepen van mezelf. Nu wel. Ik maak me er niet druk meer om. Ik vertrouw er op dat als ik me laat gaan met snoepen, dat het niet iets is waar ik altijd in blijf hangen. Ik blijf niet de rest van mijn leven door snoepen als ik me nu even laat gaan. En ik geloof ook niet meer dat ik van één avondje genieten van chocola en popcorn, in één keer al mijn harde werk te niet is gedaan. Ik heb mijn lichaam leren vertrouwen en sta mezelf nu veel meer “ongezonde” dingen toe. En het grappige is, ik kom geen gram aan en voel me super fit. Wat eerder aangevoeld zou hebben als een eetbui met allemaal negative faal gevoelens, voelde nu als ontspannen en lief zijn voor mezelf. Het zinnetje “Balans door uiterste” ging door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik alleen maar gezond eet en me daar goed bij voel. En er zijn dagen dat ik veel ongezonde dingen eet, omdat ik daar trek in heb. Samen zorgt het voor evenwicht!

En daarbij, volgens mij ben ik ook nog eens veel fitter, gespierder en sterker dan eerder. Perfectie losgelaten en sterker dan ooit. Had ik dit vertrouwen maar eerder kunnen krijgen… Het is echter geen knopje die je om zet. Als je een nieuw persoon leert kennen, heeft het ook tijd nodig voor je weet of de ander te vertrouwen is. Ik heb mezelf leren kennen en leren vertrouwen en ik leer nog steeds. Dat proces gaat denk ik je hele leven door.

Het laatste puntje die ik hierboven noemde ging over verantwoordelijkheidsgevoel. Die is bij mij net even iets te sterk ontwikkeld. Stel we zijn met 10 man op een feestje, dan maak je het met 10 man gezellig. Ik hoef niet de verantwoordelijkheid te voelen als er een stilte valt. En ik heb gemerkt dat als ik nét even iets langer wacht dan mijn verantwoordelijkheidsgevoel zou willen, er dan ook andere zijn die van zich laten horen. Ook met opruimen of oplossingen aandragen werkt dat zo. Reageer gewoon eens niet. Ga achterover zitten en ontspan. Je houd ineens bakken met energie over!

Als laatste een metafoor naar het hardlopen. Dit onderstaande stukje stuurde ik deze week naar iemand naar wie mijn verantwoordelijkheidsgevoel net even iets te groot is. Ik wil oplossingen. Ik wil helpen. Ik wil steunen. Niet morgen. Niet straks. NU! En alles wat NU MOET beheerst je leven. De problemen van een ander mogen niet mijn leven zo beïnvloeden dat mijn leven zwaar wordt. Ook al staat deze persoon nog zo dicht bij me, ik faal niet binnen het bieden van steun, als ik ook loslaat. Sterker nog, waarschijnlijk kan ik het dan beter én is mijn leven rustiger. 

Nadat ik had uitgelegd wat er voor mij op dit moment zo lastig was, stuurde ik deze tekst naar de persoon in kwestie;

Vanaf nu mag ik er op gaan vertrouwen dat jij hulp vraagt als je die nodig hebt. Ik mag mijn verantwoordelijkheidsgevoel loslaten. Ik ben niet verantwoordelijk voor jou leven, jou keuzes en gevoel. Jou keuzes en tempo hoeven niet de mijne te zijn. Ik kan je steunen als je om steun vraagt en dat zal ik ook altijd doen!! En daar mag ik het bij laten. Zoals ik niet zou willen dat mijn problemen jou problemen zouden worden, zo hoeven jouw problemen niet mijn leven te beheersten en dat is ook helemaal niet wat jij wil of van mij vraagt. Als ik er op kan vertrouwen dat jij eerlijk aangeeft hoe het met je is en dat je direct om hulp vraagt als je die nodig hebt, dan beheerst het mijn leven niet. Dan kan ik het loslaten.

Nu zit ik als het ware klaar in de startblokken te wachten tot jij het schot geeft. In een ongemakkelijke houding en vol op spanning wacht ik op het schot, waarvan ik niet weet wanneer hij komen gaat. Als je heel lang in de alerte houding staat dan raak je uitgeput. Ik sta veel te vroeg in de startblokken. Als het schot gaat, ben ik al omgevallen.
Daarom heb ik een beter plan;
Als jij hulp vraagt betekend dat; kleding gereed maken. Dan gaan we samen kijken wat de juiste stappen zijn en… Op uw plaatsen; we gaan in het startblok zitten. Klaar?! Ja, dan zijn we er samen klaar voor om te zien hoe deze strijd gaat lopen. BAM! En samen knallen we ons door deze strijd. Ik sta voor je klaar, als jij mij nodig hebt.

img_7897

Met mijn openheid in het dagelijksleven, op instagram @Running_Miss_Yellow_Pants en hier op hardloopliefde.nl hoop ik dat ook anderen iets hebben aan mijn leerpunten of herkenning kunnen vinden in mijn verhalen. 

Liefs,
Vienna Romanée

Eigenwaarde, hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Luisteren naar je lichaam, Rust dagen, Self fulfilling prophecy, Trainen

Dit is ook wat het leven is.

Verdriet. Slecht geslapen. Niet lekker in mijn vel. Nachtmerries, drukke dromen. Rusteloos. “Moe in mijn hoofd”. Kwetsbaar en onzeker….

Niet een heel vrolijk begin van deze blog. Excuus daarvoor. Dit is echter ook wat het leven is. Door de onzekerheden in het leven met elkaar te delen, kunnen we leren hoe er mee om te gaan. Leren dat het menselijk is. Dat het er mag zijn, er zelfs bij hoort en je er niet omheen kunt. Dat je mag huilen of benoemen dat je pijn hebt, zonder een aansteller te zijn. Je mag een stapje terug doen zonder een faler te zijn. Zonder downs geen ups, lekkere cliché, maar zoals met veel clichés; wel waar.

In mijn eerste blog dit jaar  schreef ik mijn leerpunten van 2018 met jullie te willen delen. In deze blog schrijf ik over rust, luisteren naar je lichaam, mijn zoektocht hier naar en over het open zijn over je kwetbaarheden.

Zo vaak zie ik, op bijvoorbeeld Instagram, quote’s voorbij komen met de strekking dat alleen als je stopt, je faalt. Maar is dat werkelijk zo? Is stoppen soms niet veel sterker dan doorgaan? En is rust niet net zo belangrijk als werken? Je wordt sterker op je rustdagen en je werkt efficienter wanneer je uitgerust bent. Waarom pushen we onszelf (en hiermee elkaar!) zo tot het uiterste?

push-yourself-e1547281341903.png
Quote van success-hunters.com

Ik zou liever de boodschap willen verspreiden dat we mogen leren luisteren naar ons lichaam. Alleen… Kan iemand mij misschien een handleiding geven wat de signalen die mijn lichaam afgeeft eigenlijk betekenen? En hoe ik er het beste op kan reageren? Want daar loop ik nu tegen aan. Zoweel op emotioneel als op sportief gebied. Wat heb ik nodig om goed met de moeilijkheden die spelen om te gaan? Hoe uit ik mijn emoties zonder er in te blijven hangen? En wat heeft mijn lichaam nodig? Welke signalen horen gewoon bij veel sporten en welke signalen betekenen dat ik TE veel sport en een stapje terug mag doen? Ik weet het echt even niet.

Er spelen nu wat dingen waar door ik weer slecht slaap en dat zorgt voor een vermoeid gevoel, vooral in mijn hoofd. Mijn lijf rust wel, al herstelt het natuurlijk ook minder goed wanneer je slechter slaapt en voelt het niet zo fit als een tijdje terug. Ik snap dat je lichaam niet altijd op scherp kan staan, maar wanneer “moet” ik toch extra rust nemen?

Het is vooral mijn hoofd die moe is en verlangt naar een goede nacht. (Tips voor goed slapen zijn lief, maar ik loop al bij een slaapcentrum dus behalve de dingen die ik met mijn slaaptherapeut afspreek, ga ik nu niets nieuws uitproberen 😉). Ik voel de wallen onder mijn ogen. Van de vermoeidheid word ik onzeker, verdwijnt mijn sarcasme, irriteer ik me sneller aan dingen, ben ik (vooral thuis) minder gezellig, waar ik me dan ook weer onzeker over ga voelen, want ik wil niet een ongezellige vriendin zijn…

Sporten helpt! Sporten geeft energie en vertrouwen. Al is het soms tijdelijk, tijdens het sporten voel ik me goed. Daarna is het verdrietige gevoel er momenteel weer, de ene keer blijft het nog even weg de andere keer is het er vrij snel weer. Het is nu niet anders. Tijdens het sporten voel ik me fijn en rustig of juist gemotiveerd en sterk. Maar ik ben óók moe. Tijdens het sporten voel ik die vermoeidheid niet, maar hij is er wel! Waar doe ik nu goed aan? Ik wil graag alles goed doen en dit maakt me dus onzeker.

running miss quotes
Quote via gymquotes.co

Deze week een klein stapje terug gedaan en iets minder intensief getraind. In 2018 leerde ik hoe belangrijk rust is en ik ben opzoek naar de juiste balans. Rust pakken én mijn energie uit het sporten halen. Herstellen om de trainingen ook echt effect te laten hebben. Tijdens rust word je beter. Tijdens trainen maak je je spieren eigenlijk stuk en wanneer je rust neemt herstellen je spieren en na herstel ben je beter dan vóór je herstel. Je gaat weer trainen, weer stuk maken en weer rusten. En zo ga je vooruit.

Ups en downs. In het leven even zijn de ups easy en de downs pittig, tijdens hardlopen is het anders om.

Ik kan er nu niet om heen, er is emotioneel veel gaande waardoor ik verdrietig mag zijn. Ik ben liever alleen maar sterk. Ik wil me niet laten beïnvloeden door “dingen” van buiten af. Ik ben bang een aansteller te zijn of een slachtofferrol aan te nemen. Maar soms gebeurt juist dat waar je bang voor bent wanneer je er keihard voor weg probeert te rennen. Self fulfilling prophecy.

Praten dus. Delen. Huilen ook. Het is waar; het lucht op. Hoe het werkt weet ik niet, maar nog iets wat ik leerde in 2018; je hoeft niet alles te snappen. Als het werk, dan werkt het. Mijn reactie wanneer ik me emotioneel niet fijn voel is; alleen zijn, verstoppertje spelen en heel hard (weg) rennen.

estafette 2018

Bewust zijn is de eerste stap. Ik benoem het nu, wanneer ik me wil verstoppen. Probeer te praten en te huilen. Te ontladen. Om daarna los te laten en weer op te kunnen laden. Hardlopen. Soms alleen. Soms samen. Even los zijn van alles. Want zo voelt lopen voor mij. Tijdloos. Geen besef van tijd. Vrijheid.

Na het samen, even alleen zijn. Op twee manieren. Alléén zijn en alleen zíjn. In mijn eentje, in het nu. Ik hou van hardlopen. Gisteren (11 januari) genoot ik van een duurloopje in mijn eentje door de duinen, nadat ik goed over mijn gevoelens en (helaas reële) angsten heb kunnen praten en huilen met vriendlief en mijn therapeute.

Gelukkig heb ik geleerd dat alleen hardlopen niet het antwoord is op alles. Delen, praten, kwetsbaarheden tonen. Samen. Vandaag staat er een fijne wandeling op de planning met een van mijn lieve vriendinnetjes door een mooi natuurgebied. Even niet snel, maar gewoon rustig. En samen.

In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik;

Trainen doe je niet alleen. Zelfs een individuele sporter heeft anderen nodig om tot het beste resultaat te komen. 

Samen. Samen en niet alleen. Samen trainen en ook samen leven.

DSCF9227.jpg