Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Faalangst, Hardloop doelen, Kwetsbaarheid tonen, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Wedstrijden

Het Komt vanzelf

Het komt vanzelf.

Deze wijze woorden sprak Sameena van der Mijden, even tussen neus en lippen door tegen Tim Baks tijdens de Looppraat podcast toen ze het hadden over haar sub 3 op de marathon. Die sub 3 is een grote drive en doel van Tim.

Hardlooptijden. Soms wil je té graag. Een valkuil die ik maar al te goed ken. Dé valkuil waardoor ik nu nog één baanseizoen wil lopen. Een baanseizoen waarin ik fit ben en geniet van het feit dat ik kán lopen. Dat ik snel kan lopen. Dat ik snel kan lopen én geniet van wat ik doe. Ik kan immers niet meer falen… Toch?

Voor ik ga trainen voor de 1500m wil ik eerst een snelle 10km lopen tijdens de CPC. Rare overstap, dat weet ik. Dat komt doordat ik de wegwedstrijden nu veel leuker vind en deze 10km nog mee wil pakken. Waarom die 1500m, als je loopt voor je plezier en zo geniet van de langere afstanden? Daar komt binnenkort een blog over online. Ik vind zelf dat ik er een erg goede reden voor heb.

Eérst de 10km dus. Ik ben fit en sterk. Ik heb goed getraind en ga na donderdag taperen. Als het weer ook nog mee zit, zou er dus een snelle tijd in kunnen zitten. Ik heb tijden in mijn hoofd en ook uitgesproken naar mensen. Deze week bespeur ik voor het eerst sinds tijden lichte faalangst. Wat als ik het niet haal? Ik ben enorm gefocust op de race. Ik droom er zelfs over. Ik wil dat alles klopt. Ik heb mensen uitgenodigd om te komen kijken. In de trainingen loop ik harder dan mijn trainer verstandig vind en TV-west volgt mij voor, tijdens en na de race op de voet. Nu moet ik bewijzen dat ik kan wat ik denk te kunnen….

Ik wil té graag.  En daarom spreek ik mezelf middels deze tekst even streng toe.

Vie. Laat het los. Het komt vanzelf! Je bent fit. Je loopt al tijden op gevoel en geniet van het lopen. Je geniet van de wedstrijden, de support langs de kant. Je doet je best. Je geniet het meest als je loopt op gevoel. En dat gevoel is hard. Doorlopen. Door. Door. Door. Dat vind je leuk en dat maakt je trots. Je eigen race lopen. Dat is waar je van geniet! Niemand wil dat jij een gespannen race loopt. Niemand onthoud later jou tijd. Jij onthoud wel of je er van genoten hebt. Later wil je terug kijken op deze periode en met trots kunnen zeggen; ik heb zo genoten van die periode. Die periode had ik niet willen missen. Je wil niet terug kijken op zelf opgelegde spanning.
Als jij doet wat je leuk vind om te doen, heb je een mooie ervaring gewonnen. Dan maakt de tijd niet meer uit. Laat het los. Je weet zelf wat je kan en of het er dan net op dat ene moment uit komt, dat weet je toch nooit zeker. Er kan zo veel gebeuren wat je niet in de hand hebt. Daarom kun je maar beter los laten. Lukt het deze 10km niet, dan komen er (na de 1500m) nog meer.

Je faalt niet als je geniet van wat je doet. Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.

Momenteel zit ik dus toch in die “focus op tijden flow”. Hoe kom ik hier uit? Het is niet erg om een klein stapje richting een oude valkuil te doen, het is alleen niet zo slim om door te stappen als je het herkent. Hoe zorg ik er voor dat ik nu niet weer word mee gezogen in het gat van prestatiedrang?

Even terug naar de vorige wedstrijden. Daar ging het nog goed. Ik wilde leren diepgaan. Dat was mijn doel. Ongeacht of ik de finish zou halen. Die laatste wedstrijd. Die 8km in Apeldoorn tijdens de Midwinter Marathon. Het was een droom race. De wedstrijden ervoor liep ik té relaxt, dat was wel leuk tijdens het lopen, maar na afloop voelde het voor mij niet goed. Wat zorgde ervoor dat het toen in Apeldoorn goed ging? En wat gaat er nu anders

1. Ik had een realistisch doel gesteld, niet het maximaal haalbare doel in mijn hoofd, nee een realistisch doel. Ik geloofde er in en wist ook zeker dat ik dat kon.
2. Ik hoefde de finish niet te halen. De finish, en dus ook de tijd, was niet mijn doel. Mijn doel was diepgaan. Ook bij een slechte tijd of zonder finish kun je diep gaan! Ik wílde diepgaan. Ik moest niets van mezelf. Ik moest geen tijd halen. Alles van binnen wilde gewoon knallen en zien waar ik zou stranden.
3. Tijdens de race was ik niet echt bezig met tijd. Ik zat in het moment. De nog af te leggen meters gingen nauwelijks door mij hoofd. Alleen “Hoe voel ik me nu?” en “Dit voelt goed, dus door”. Niet denken aan een tijd of de weg die nog voor me lag. Nu, Daar ging het om. En dat nu bracht me steeds dichter bij de finish.
4. Ik was niet bang voor pijn of dat ik het niet zou halen. Doordat ik niet dacht aan de meters voor me, was de pijn ook beter te verdragen. Alleen de laatste km was zwaar, maar dat wilde ik ook. Dus dat kon ik dan weer tegen mezelf zeggen. En dan ben je er bijna. Die laatste km kom je toch wel door.

Nu mijn CPC plan;
Mijn realistische doel voor de CPC 10km is 39.10min. Ik kan niet ontkennen dat ik hoop onder de 39 te gaan. En ik kan ook niet ontkennen dat ik denk dat ik dat kan. Dat ik daar voor ga. Dat ik daar op weg ga. Maar als het mij helpt om een realistisch doel te noemen, dan moet ik dat doen. 39.10min. Dat is realistisch. En ik spreek bij deze met jullie af dat ik ook trots ben als ik deze tijd loop. Tot voor kort was mijn doel onder de 40. Dat was mijn wens, mijn grote doel. En nu lijkt dat in mijn ogen ineens niets meer waard. Voor een ander een top tijd, voor mij een flut tijd. Zo voelt het. Maar nog geen twee maanden geleden was dit mijn doel waar ik van droomde. Je doel in twee maanden meer dan een minuut bijstellen is bijna waanzin. Het geeft al aan hoe enorm ik gegroeid ben. Als het er dan die eerste 10km niet uit komt, is dat geen schande. Absoluut niet.

Wat wil ik voor deze race? De vorige race wilde ik leren diep gaan. Dat was mijn doel. Als de eindtijd niet het hoofddoel hoeft te zijn, welk doel wil ik deze wedstrijd dan na steven? In de flow komen. Mijn eigen race lopen. Luisteren naar mijn gevoel. In het nu blijven. Mezelf steeds blijven herinneren dat ik niet bang hoef te zijn voor de kilometers die nog komen gaan. Die kilometers gaan vanzelf voorbij als je in het nu blijft. Nu. Nu voelt het lopen goed. En zo lang het nu goed blijft voelen, dan geniet ik dus ook van het nu. Een andere mooie uitspraak van Sameena was “Morgen is niet beloofd”.  Dit ging dan niet over hardlopen, maar zo kun je ook tijdens het lopen denken. De komende km is niet beloofd. Ik kan vallen en een blessure oplopen. Nu is er, net is geweest en straks is niet zeker. Waarom dan met straks bezig zijn? Het enige waar je invloed op uit kunt oefenen is op wat je nu aan het doen bent. Het verleden kun je niet veranderen, als er een slechte km tussen zat, laat het los, nu kun je door lopen. Straks is niet beloofd.

Ja. Ik voel me rustiger en sterker nu ik deze dingen voor mezelf heb uit geschreven. Ik weet nu wat mijn doel gaat zijn voor deze wedstrijd. Ik voel me sterk en rustig. En durf nu met dit doel relaxt mijn taper week in te gaan.

Mootje geeft het goede voorbeeld.

Eigenlijk was mijn plan een blog te schrijven over alle punten die mij raakte uit de Looppraat podcast met Sameena en de eye opener die oud traningsmaatje (en nog steeds clubmaatje) Jamiro Elabeidi mij mee gaf met zijn laatste race, afgelopen NK indoor (waar hij een top tijd op de 60m liep en zilver won) en de gesprekjes die we hadden tijdens krachttrainingen. Blijkbaar was deze tekst wat ik nu nodig had. Van openheid kunnen we zo veel leren. Daarom deel ik deze blog met jullie en houden jullie de leerpunten dankzij de openheid van Sameena en Jamiro nog van mij te goed.