Eerlijk zijn naar jezelf, Hardloop plezier, Keuzes maken, Leven, Volg je hart, Zelfkennis

Eerlijk knopen door hakken

Eerlijk? Ik mis de wegwedstrijden. De langere afstanden. De langere (baan)trainingen. Ik mis het trainen met maatje Juriaan.

Ik mis het uitpluizen van het parcours; de hoogtemeters en een schatting maken wat ik daar denk te kunnen lopen, de weersvoorspellingen en me voorstellen hoe dat zou voelen. Op Google-Maps het hele parcours met Streetview opzoeken (als dat mogelijk is) zodat ik al weet hoe de wedstrijd gaat zijn. Hoe de ondergrond is, of het open is of beschut door bomen. Visualiseren hoe ik me daar zal voelen en hoe ik mezelf daar doorheen push. Toen ik de Stevensloop voor het eerst liep, kende ik de hele weg al uit mijn hoofd! Er was één stukje dat niet op Streetview stond en toen ik daar liep dacht ik: “He?! Waar ben ik?! Oja!!! het stukje “niemandsland” wat Streetview betreft.” Er is nog veel meer wat ik mis van de wegwedstrijden. Maar dat komt misschien nog in een andere blog.

Een baanwedstrijd loop je op de baan. De baan is 400m, heeft twee bochten, twee rechte stukken en is meestal rood. De omgeving zie je niet, want je zit in je focus. Je start op de lijn en je eindigt wanneer je de eindstreep passeert. Voor sommige afstanden betekent dat zelfs dat het dezelfde lijn is als waar je startte. Tuurlijk kun je de race visualiseren, maar dat is meer een soort droom race of standaard race. Een grote bepalende factor tijdens baanwedstrijden zijn je tegenstanders. In wat voor serie zit je? Kun je mee? Loop je alleen? Is het een boemelrace? Hoe gek het ook klinkt, voor een baanwedstrijd waar je rondjes loopt, je kunt op een bepaalde manier veel minder je tijd voorspellen en je weet al helemaal niet wat je tegen gaat komen. Op een bepaalde manier zegt een tijd op de baan minder dan een tijd op de weg. Op de weg loop je veel meer voor jezelf en met jezelf. Op de baan ben je afhankelijk van de mede atleten.

Laat ik nou net een enorme einzelgänger zijn. Hoewel mensen die mij alleen oppervlakkig kennen dit niet van mij verwachten zal iedereen die mij écht kent dit bevestigen. Ik ben liever alleen dan samen. En ik hou van voorspelbaarheid. Ik wil weten waar ik aan toe ben en wat ik kan verwachten. Met baan wedstrijden weet je dus nooit wat er komen gaat. Nu ik het nog één seizoen geprobeerd heb met mijn nieuwe zelfkennis, weet ik het zeker; uit baanwedstrijden haal ik niet het plezier wat ik verwachtte er uit te halen. Misschien loop ik volgend jaar nog wel een paar wedstrijdjes, maar dan puur voor de lol en als training. Niet met het doel om bijvoorbeeld een NK te lopen. Daarvoor vind ik het niet leuk genoeg.

De afgelopen jaren heb ik enorm hard aan mezelf gewerkt. Ik moest wel. Het was er op of er onder. Ik zat in een diep dal en dreigde de afgrond in te glippen. Het was klimmen of vallen en ik koos, met vallen en opstaan, om te klimmen. Ik ga er in deze blog niet verder op in, maar als je echt nieuwsgierig bent naar deze periode, neem dan eens hier een kijkje. Op deze site kun je lezen over mijn dal en klimtocht naar boven.

Ik ben nu boven. Hierboven is trouwens geen plat weiland, het is eerder een Zevenheuelenloop! Echter kan ik oprecht zeggen dat ik me nog niet eerder zo ontspannen heb gevoeld als nu. Ik heb nog stappen te zetten, maar zeg eens eerlijk, wie niet?

Ik voel me goed. Gewoon goed. Niet bijzonder gelukkig, maar verre van ongelukkig. Ik ben niet meer, zoals ik jaren was, constant verdrietig. Want ja, dat was ik. Ik droeg een verdriet met mee, ook als ik vrolijk was. Dat verdriet is weg. Soms is het er. Even. Dan huil ik of ik doe iets anders om het te uiten. Het is er dan even. Soms een paar dagen. En dan is het weer weg.

Nu durf ik mijn hart te volgen. Want nu snap ik wat het zegt. Hoe kun je je hart volgen, als het constant huilt? Ik durfde geen knopen door te hakken, ik wist immers niet wat ik voelde.

Nu hak ik aan alle kanten. Want ik weet voor een groot gedeelte wie ik ben. Ik weet wat kan en ook wat ik niet kan. En vooral dat laatste is heel fijn om te weten! Het is geen falen als je iets niet kan, of als iets niet bij je past. Ooit zei ik tegen een brugklasser; “Dat iedereen vind dat jij heel geschikt bent voor die taak is misschien waar, maar is de taak ook geschikt voor jou? Dat is waar het om draait”. De leerling koos daarna om niet deel te nemen aan een project waar iedereen van dacht dat ze het super zou doen. Ik was zo trots op haar, omdat ze luisterde naar wat ze wilde. Ik ben dit nooit vergeten. Lott, onwijs bedankt voor je goede voorbeeld!

Het onderwijs was blij met mij. Ik geloof dat ik geen slechte docent was. En ben. Want een docent ben je van binnen uit. Ik ben docent. Maar ons huidige leersysteem is niet geschikt voor mij om als docent in te fungeren. Zo wordt ik doodongelukkig van cijfers geven. Geen grapje, dit heb ik 8 jaar lang vaak met tranen in mijn ogen gedaan. Dit gaat niet veranderen. Dit blijft. Want dit is wie ik ben. Ik kan niet (be)oordelen, het gaat in tegen alles wie ik ben. En cijfers geven voelt voor mij als het geven van een oordeel, zeker bij een vak als wat ik gaf; Kunst.
Een ander punt wat het onderwijs lastig maakt voor mij is dat ik snel overprikkeld ben. Zeker sinds mijn burnout. Geef het een stempel of niet, het is gewoon een feit dat ik me niet goed kan afsluiten voor geluiden en bewegingen. Ik ben uitgeput na een paar uur les geven. Elk uur 30 andere leerlingen die ik allemaal net niet de tijd kan geven die ik wil. En dan zijn we pas halverwege de les dag. Dit went niet. Dit blijft.

En daarom koos ik ervoor om het onderwijs te verlaten. Zonder schaamte. Zonder gevoel van falen. Ik heb veel kwaliteiten en ik weet nu ook wat niet bij mij past.

Lekker chaotische foto vlak voor de bel van mijn aller laatste les als docent op het Stedelijk Gymnasium Leiden.

En zo ook met het hardlopen. Er komen nog een paar baanwedstrijden aan. En die zie ik vanaf nu als goede snelheidstrainingen voor het lange werk wat ik weer ga doen. Ik heb me ingeschreven voor de Posbankloop. Ik heb het parcours al opgezocht, de hoogtemeters bekeken en ik heb nu al extreem veel zin in deze loop. Mijn benen voel ik jeuken als ik denk aan het klimmen en dalen. Want dat is toch wat ik het leukste vind; geen vlakke parcours, maar klimmen en dalen op de weg.

Een stroom van energie voel ik door mijn voeten, benen en ook armen en vingers als ik denk aan deze 15km wedstrijd. Ik voelde het een tijdje niet, maar nu ik ook overlegd heb met trainer Bram Wassenaar en weet met welke groep ik mee ga trainen na de vakantie, is het weer terug; De enorme loopzin. De drive. Het echte loopgevoel. Geen opgelegd gevoel, nee. Dit gevoel is er gewoon. Omdat ik nu weet wat ik leuk vind. Misschien ligt mijn echte talent niet op deze afstanden, maar ik ben toch geen wereldtopper. Plezier is veel belangrijker. En wie zegt dat mijn talent hier niet ligt? Is dat gebaseerd op het feit dat ik bij de jeugd aan sprint/ horde deed? Of komt het door mijn bouw? Van dit laatste beginnen we toch ondertussen wel in te zien, dat bouw niet alles zegt over waar je talenten liggen? Ik wil toch maar weer even wijzen op marathonloopster Allie Kieffer!

Foto door: Eric Geelen.

Maar goed. Eerst ga ik het NK 1500m nog lopen. Komende zaterdag. Ik voel me ontspannen, ik heb niets te verliezen. En even voor de duidelijkheid, dat ik de baanwedstrijden nu zie als snelheidstraining, betekent niet dat ik niet van plan ben om alles te geven! Elke wedstrijd loop ik voor wat ik waard ben. Ik kan niet anders. Zoals ik Susan Krumins eens hoorde zeggen in een podcast van Suzy QandA; Het zit in mijn DNA. Ik weet niet wat ik nu kan en waar ik nu sta zo vlak na mijn blessure. Ik ben niet zo (af)getraind als ik had willen zijn voor “een grote wedstrijd”. Het lukte me niet om de focus te vinden die ik wel voor veel wegwedstrijden had. Maar ik voel me ontspannen en ik heb heel veel zin om te racen. Ik heb niets te verliezen en ik kan alleen maar winnen. Want;

Als ik geniet van het lopen, is elke wedstrijd gewonnen. 

hardlopen, Kwetsbaarheid tonen, Leven, Luisteren naar je lichaam, Nooit meer falen, Self fulfilling prophecy, Trainen, Wedstrijden

Balans door uitersten en Loslaten met geduld.

Nog een leerpunt uit 2018, de komende tijd volgen er nog meer. Deze week eigenlijk twee leerpunten die bezig hielden; Geduld hebben is de sleutel tot loslaten en balans kun je vinden in uitersten. Een paar voorbeeldjes.

Jaren was ik aan het zoeken naar een gezond eetpatroon waarbij ik niet aan zou komen; liefst af zou vallen. Een perfect eetpatroon waarbij ik geen “fouten” mocht maken. Waarmee ik een topfit lichaam zou krijgen. Totale obsessie. Dat perfecte lichaam mocht ook geen tijd krijgen zich te ontwikkelen. Nee; NU! Loslaten kon ik niet en geduld had ik zeker niet.

strenge coach

Ook sporten. Alles moest “goed”. Snel en hard. Tijdens wedstrijden wilde ik hard en snel?! Dan ook tijdens trainingen! Pijntjes? Vermoeidheid? Onzin. GAAN!! DOOR!! Rustige duurloopjes? Zonde van de tijd. Opbouwen? Hoezo? Doorbijten! Deze wedstrijd MOET goed gaan! Anders… Faal. Nooit goed genoeg. Nooit tevreden.

Ook buiten de sport. Projecten op werk of binnen de familie. Ik zie dat iemand problemen heeft of ik zie dat er werk verricht moet worden enn… ACTIE!!!! NU! HOPPA EN SNEL. Opgelost. Niet dat getreuzel. ACTIE! Waarom moet ik altijd alles doen? Waarom komen de andere niet met initiatief?! Pfftt…
Nou lieve Vie, die andere mensen hebben gewoon net even wat meer tijd nodig. En als jij eens met je armen over elkaar naar achteren geleund gaat zitten, dan komen die anderen ook met oplossingen. Geduld. Het hoeft niet altijd NU. Geef het tijd.

Sinds ik écht geniet van het lopen en niet alles hard hoeft, voel ik me steeds sterker worden. Ik hoef niet morgen op mijn best te zijn. Geen idee ook wat dat best ooit gaat zijn. Ik mag presteren op een wedstrijd en ik wil ook presteren. En als het er niet uit komt die dag, ben ik nog steeds een snelle en sterke loopster, alleen op dat moment niet op mijn best. Nou en? Andere keer weer. Als ik weet dat ik mijn best heb gedaan en plezier heb gehad; dan is het goed.
Wat een rust om er zo in te staan. En ik loop nog steeds sneller de laatste tijd. Ontspanning, plezier en genieten van het proces. Een doel voor ogen en vooral oog voor het moment en proces. Sinds ik duurloopjes in hartslag zone 1 kan lopen (voor mij zo rond de HS 142) kan ik me zo verliezen in het moment. En juist de afwisseling van rustige duurloopjes en harde trainingen houden het beiden leuk. Balans door uitersten!

20190120_113711

Ook met eten heb ik een balans gevonden waar ik me fijn bij voel. Ja, er zijn dagen dat ik alleen “gezond” eet. Dat moet niet, het mag. Ik mag ook snoepen. En soms doe ik dat ook flink. Zoals afgelopen vrijdag avond. Ik heb emotioneel gezien een pittige week gehad. Vrijdag na een pittige (en vooral nuttige) therapiesessie besloten geen duurloopje meer te doen (die wel optioneel mocht volgens het schema). Eerder had ik dan niet mogen snoepen van mezelf. Nu wel. Ik maak me er niet druk meer om. Ik vertrouw er op dat als ik me laat gaan met snoepen, dat het niet iets is waar ik altijd in blijf hangen. Ik blijf niet de rest van mijn leven door snoepen als ik me nu even laat gaan. En ik geloof ook niet meer dat ik van één avondje genieten van chocola en popcorn, in één keer al mijn harde werk te niet is gedaan. Ik heb mijn lichaam leren vertrouwen en sta mezelf nu veel meer “ongezonde” dingen toe. En het grappige is, ik kom geen gram aan en voel me super fit. Wat eerder aangevoeld zou hebben als een eetbui met allemaal negative faal gevoelens, voelde nu als ontspannen en lief zijn voor mezelf. Het zinnetje “Balans door uiterste” ging door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik alleen maar gezond eet en me daar goed bij voel. En er zijn dagen dat ik veel ongezonde dingen eet, omdat ik daar trek in heb. Samen zorgt het voor evenwicht!

En daarbij, volgens mij ben ik ook nog eens veel fitter, gespierder en sterker dan eerder. Perfectie losgelaten en sterker dan ooit. Had ik dit vertrouwen maar eerder kunnen krijgen… Het is echter geen knopje die je om zet. Als je een nieuw persoon leert kennen, heeft het ook tijd nodig voor je weet of de ander te vertrouwen is. Ik heb mezelf leren kennen en leren vertrouwen en ik leer nog steeds. Dat proces gaat denk ik je hele leven door.

Het laatste puntje die ik hierboven noemde ging over verantwoordelijkheidsgevoel. Die is bij mij net even iets te sterk ontwikkeld. Stel we zijn met 10 man op een feestje, dan maak je het met 10 man gezellig. Ik hoef niet de verantwoordelijkheid te voelen als er een stilte valt. En ik heb gemerkt dat als ik nét even iets langer wacht dan mijn verantwoordelijkheidsgevoel zou willen, er dan ook andere zijn die van zich laten horen. Ook met opruimen of oplossingen aandragen werkt dat zo. Reageer gewoon eens niet. Ga achterover zitten en ontspan. Je houd ineens bakken met energie over!

Als laatste een metafoor naar het hardlopen. Dit onderstaande stukje stuurde ik deze week naar iemand naar wie mijn verantwoordelijkheidsgevoel net even iets te groot is. Ik wil oplossingen. Ik wil helpen. Ik wil steunen. Niet morgen. Niet straks. NU! En alles wat NU MOET beheerst je leven. De problemen van een ander mogen niet mijn leven zo beïnvloeden dat mijn leven zwaar wordt. Ook al staat deze persoon nog zo dicht bij me, ik faal niet binnen het bieden van steun, als ik ook loslaat. Sterker nog, waarschijnlijk kan ik het dan beter én is mijn leven rustiger. 

Nadat ik had uitgelegd wat er voor mij op dit moment zo lastig was, stuurde ik deze tekst naar de persoon in kwestie;

Vanaf nu mag ik er op gaan vertrouwen dat jij hulp vraagt als je die nodig hebt. Ik mag mijn verantwoordelijkheidsgevoel loslaten. Ik ben niet verantwoordelijk voor jou leven, jou keuzes en gevoel. Jou keuzes en tempo hoeven niet de mijne te zijn. Ik kan je steunen als je om steun vraagt en dat zal ik ook altijd doen!! En daar mag ik het bij laten. Zoals ik niet zou willen dat mijn problemen jou problemen zouden worden, zo hoeven jouw problemen niet mijn leven te beheersten en dat is ook helemaal niet wat jij wil of van mij vraagt. Als ik er op kan vertrouwen dat jij eerlijk aangeeft hoe het met je is en dat je direct om hulp vraagt als je die nodig hebt, dan beheerst het mijn leven niet. Dan kan ik het loslaten.

Nu zit ik als het ware klaar in de startblokken te wachten tot jij het schot geeft. In een ongemakkelijke houding en vol op spanning wacht ik op het schot, waarvan ik niet weet wanneer hij komen gaat. Als je heel lang in de alerte houding staat dan raak je uitgeput. Ik sta veel te vroeg in de startblokken. Als het schot gaat, ben ik al omgevallen.
Daarom heb ik een beter plan;
Als jij hulp vraagt betekend dat; kleding gereed maken. Dan gaan we samen kijken wat de juiste stappen zijn en… Op uw plaatsen; we gaan in het startblok zitten. Klaar?! Ja, dan zijn we er samen klaar voor om te zien hoe deze strijd gaat lopen. BAM! En samen knallen we ons door deze strijd. Ik sta voor je klaar, als jij mij nodig hebt.

img_7897

Met mijn openheid in het dagelijksleven, op instagram @Running_Miss_Yellow_Pants en hier op hardloopliefde.nl hoop ik dat ook anderen iets hebben aan mijn leerpunten of herkenning kunnen vinden in mijn verhalen. 

Liefs,
Vienna Romanée

Hardloop doelen, Hardloop plezier, hardlopen, Nooit meer falen, Wedstrijden

Nooit meer falen

Vervolg op blog 1 “Het leven is trainen”.
Levenslessen uit 2018, les 1;

Wanneer je geniet van het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen.
Dit gaat eigenlijk niet alleen over wedstrijden, maar over het hardlopen in het algemeen. Doelen heb ik altijd gehad en zal ik altijd hebben. De tijden die ik wil lopen zijn nog steeds erg scherp en mijn omgeving vindt ze niet altijd even realistisch als ikzelf. Echter, ik geloof dat ik het kan en ik wil het kunnen. Er is één verschil met “vroeger”. Eerder was het niet halen van mijn doelen falen. Een afgang. Gezichtsverlies. Schaamte met diepe onzekerheid tot gevolg en in mijn hoofd een hoop boosheid richting mezelf.

Tegenwoordig kan ik niet meer falen. Ik loop voor mezelf. Ik loop zowel tijdens een training als tijdens een wedstijd voor en tegen mezelf. Ik heb geen tegenstanders. Niet omdat ik zo goed ben. Nee, ik heb geen tegenstanders, omdat ik het uiterste uit mezelf wil halen en de enige tegenstander die ik zou kunnen hebben, dat ben ik zelf. Alleen zie ik mezelf meer als een voorstander dan een tegenstander!

Dat wat er op die dag mogelijk is, wil ik lopen én ik wil genieten van het feit dat ik kan lopen. Zolang ik tijdens de wedstrijd positief kan blijven denken en me sterk kan blijven voelen, heb ik sowieso gewonnen. Welke tijd er ook gelopen wordt. Als dat niet de tijd is die ik vooraf in gedachten had, dan is dat niet erg. Dan zat het er gewoon niet in. Wie weet de volgende keer wel.

Ja, natuurlijk ben ik extra blij als ik win. Als ik op het podium sta of als ik een PR loop. Je hoort mij ook niet zeggen dat ik niet wil winnen. Mijn drive om hard te lopen is groot. Heel groot! Maar het is niet mijn doel. Ik ben niet minder of meer waard wanneer ik win of verlies. Als de winnaar alleen maar heeft lopen pushen en met een ontevreden gevoel en gezicht rondloopt, dan voel ik me meer winnaar dan de vrouw die harder heeft gelopen. Ik heb immers plezier gehad en dat pakt niemand mij meer af.

Liefs,
Vienna Romanée

Ps. Ik kan tijdens wedstrijden nog steeds heel moeilijk kijken omdat ik het zwaar heb, omdat ik harder wil en mijn lichaam moe is. Maar dat betekend niet dat ik er niet van geniet! Tjah. Ieder zo zijn eigen ding, niet waar?!