Eigenwaarde, Hardloop plezier, Kwetsbaarheid tonen, Rust dagen, Topsportleven, Trainen, Wedstrijden

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Moe.

Hard trainen. Veel wedstrijden. Knallen. Rust.

Twee topwedstrijden en een geslaagde test wedstrijd. En toen voelde mijn lichaam moe. Logisch! Veel mensen verklaarde me ook voor gek. Ik voelde dat dit de juiste keuze was. De wedstrijden heb ik van genoten én een hoop van geleerd. 3 PR’s. Ook niet verkeerd. Daarna was het tijd voor stapjes terug. Ook dat is niet erg. Als je het dan maar doet.

Mijn lichaam was moe. Mijn rusthartslag hoog en Garmin gaf een VO2-max van 4 punten lager. Ik sliep slechter en zat niet lekker in mijn vel. Even twijfelde ik. Ben ik tóch te ver gegaan?
Twee weken een beetje rustiger aan. De baantrainingen bleef ik gewoon draaien en ook de kracht training deed ik normaal, wel skipte ik er één in de ze twee weken. Maar even wat minder meters gemaakt en juist wat méér eten! Hoewel ik altijd geleerd heb dat je nooit te veel core kan doen, skipte ik mijn core-oefeningen deze week. Eén keer kracht gedaan ipv twee en de oefeningen geskipt en zo even een weekje wat meer rust. Mijn lichaam wil herstellen en vraagt om energie. Ik geef er aan toe. Slaap meer en eet meer. Dan kom ik maar wat aan nu, dat is er toch zo weer af. Even alles wat los laten, ook mentaal weer opladen. Even het gas er af en energie er in.

Mijn versie van “De Stervene Zwaan” tijdens de 10km Stevensloop

De eerste dagen voelde ik me moe. De rusthartslag zakte niet… De zorgen sloegen toch wat toe. De zondag training verving ik door een duurloopje. Anderhalve week verder was mijn rusthartslag weer lager, mijn VO2-max volgens Garmin weer wat hoger en vertrouw ik er weer op dat ik het juiste heb gedaan en juist heb geluisterd naar mijn lichaam. Je kan best wel hard knallen een paar keer achter elkaar, als je ook maar eerlijk bent wanneer het tijd is voor gas terug. Zolang je zin hebt om te knallen, echt zin hebt en niet moe bent, kan het ook. Na de 1500m was het even klaar voor mij. Dit jaar geen singelloop en ook de laatste ZZ waar ik aan mee zou doen liet ik aan me voorbij gaan. Even ontspannen en bij tanken.

Zondag 14 april mag ik knallen op de competitie in Groningen. 3000m op de baan. Ik zie dit nu als een taper periode naar die wedstrijd toe, dat maakt het rust nemen wat makkelijker. Eerlijk is eerlijk, ook al was ik moe, rust nemen is moeilijker dan door trainen. Het voelt al snel af falen of terug gang. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen dat ik juist beter ga lopen als ik rust neem. Stiekem heb ik gewoon constant de bevestiging van goede trainingen nodig. Maar ik wéét hoe het werkt. Ik weet dat je met trainen (en wedstrijden) je spieren stuk maakt en dat je tijdens rust hersteld en dan dus beter bent dan daarvoor. Te weinig rust betekend alleen maar afbraak en geen opbouw.

Juist nu ben ik dus beter aan het worden, door de rust die ik neem. Maar mijn hoofd vind het wel even spannend. Zou ik zijn aangekomen? Zou, als ik ben aangekomen, ook langzamer lopen? Zouden mensen aan mij zien dat ik misschien ben aangekomen? Zouden mensen er iets van denken?

Zojuist kwam er een omslag. Ik deed een rustig loopje op mijn nieuwe Adidas Solar Boost richting Runnersworld Leiden. Even buurten en nieuwe zooltjes bestellen. En ik kreeg een enorme boost 😛 toen ik weer te horen kreeg hoeveel mijn filmpje en openheid over mijn struggle met mijn gewicht, voor anderen betekend en anderen aan het denken kan zetten. Er toe kan leiden dat anderen ook hulp gaan zoeken. Dit is wat ik hoopte te bereiken met mijn openheid.

Met Yvonne_love2run van Runnersworld Leiden op de foto 😀

Toen ik naar huis liep voelde ik hoe makkelijk het lopen weer gaat en hoe laag mijn HS weer is. Mijn VO2-max volgens Garmin weer 2 punten hoger. En ik dacht; Ik ga morgen knallen. Ik ga bewijzen dat gewicht niet betekend dat je niet snel kunt lopen. Al denkt morgen iemand dat ik wat aangekomen ben, al heeft iemand daar een mening over ivm mijn “Top-sport-plan” dan moet hij of zij mij eerst meer eens zien bij te houden op die 3000m om daar iets van te mogen zeggen.. Of eigenlijk zelfs dan niet natuurlijk!

Lieve hardloopsters en lopers, geloven in jezelf is je grootste kracht. Van de podcasts SusyQandA met Susan Krumins leerde ik hoe belangrijk plezier bewaren is om te kunnen presteren. Hoe belangrijk luisteren naar je lichaam is. Ook leerde ik dat je niet bang hoeft te zijn voor het oncomfortabele gevoel en moe worden tijdens wedstrijden of zware trainingen. Je kunt altijd meer dan je denkt, als je er maar in geloofd. Gewicht is minder belangrijk dan de juiste balans tussen training en rust. Het is minder belangrijk dan zelfvertrouwen. Zonder rust en herstel geen vooruitgang. Zonder plezier en zelfvertrouwen geen mogelijkheid om diep te gaan.

Ik ga morgen knallen!

Hardloop doelen, Hardloop Obsessie, Hardloop plezier, hardlopen, Rust dagen, Trainen

Sneller, beter, mooier, verder dan de rest.

Waarom loop jij hard?

Het viel me afgelopen week ineens op dat veel mensen het hebben over hun kilometer aantal van de maand of week. Hoeveel kilometers ze afgelopen maand hebben gelopen en wat ze komende maand willen lopen. Mijn vriend noemde ook zijn km aantal en toen dacht ik, laat ik ook eens gaan kijken… Geen idee namelijk. 337km in februari. Oké. Dat is best veel. Maar wat heb ik er aan dit te weten? Komende maand is het misschien wel de helft. Deze maand start ik met mijn taper week en na de 10km CPC start ik met 1500m trainingen. Dan heb ik deze aantallen kilometers helemaal niet nodig. Terwijl als je het getalletje eenmaal weet, er toch een stemmetje in je hoofd komt die het eigenlijk wil evenaren of verbeteren. Maar waarom? Waarom zijn we hier eigenlijk mee bezig? Net als hele strakke tijden willen neer zetten. Gaat iemand, behalve ikzelf, ooit onthouden of ik 38 of 39 min deed over een 10km? Ga jij zelf later ooit onthouden of je 200 of 300km liep in de maand maart van 2019? Het inspireerde mij iig tot het schrijven van deze blog.

Waarom loop je hoe je loopt? Voor wie loop je? Wat is je doel met het lopen? Wat is jouw motivatie? Waarom wil je dit? Wil je dit echt, of moet je dit van jezelf?
Sneller, beter, mooier, verder dan de rest?
Of voor jezelf?

Ik wil lopen voor mezelf. Ik heb dan ook geen concurrentie, want ik loop tegen mezelf. Ik bewonder anderen om de manier waarop ze bijvoorbeeld hun doelen bereiken, maar ik voel geen drang of motivatie om van iemand te winnen of meer kilometers te maken dan een ander. Ik voel ook totaal geen vergelijkingsdrang wanneer ik hoor hoe een toploopster dingen aanpakt. Ook in een wedstrijd kan een voorganger voor mij geen motivatie zijn om nog net even iets harder te lopen. ((Tenminste… vrouwen niet. Haha. Ik kan niet ontkennen dat ik stiekem wel een echte kick krijg van mannen inhalen. Geen idee eigenlijk waar dat vandaan komt)).

Wat is mijn motivatie? In mijn vorige blog benoemde ik al dat ik na de 10km volgende week tijdens de CPC mijn trainingen ga omgooien om te gaan trainen voor de 1500m. Terwijl ik eigenlijk nu de wegwedstrijden veel leuker vind. Waarom ga ik iets anders doen, terwijl ik het zo leuk vind wat ik nu doe?

Jaren lang MOEST ik presteren van mezelf. Ik trainde hard en op de wedstrijden moest het er van mezelf uitkomen. Het MOEST. En.. ik was nooit tevreden. Als een gespannen blok beton stond ik op de wedstrijden en ik liep nooit de tijden die ik wilde lopen. Nooit de tijden die je aan de hand van de trainingen wel zo verwachten. Boos. Was ik op mezelf. Want ik faalde. Elke wedstrijd faalde ik. Ook als ik een PR liep was ik ontevreden, want in trainingen liet ik toch niet dat ik harder kon?! Plezier? Genieten? Nou niet van de wedstrijden. De trainingen wel! Het vele sporten bij een atletiekvereniging, samen met een coach en trainingsmaatje, daar heb ik altijd van genoten. Samen afzien, samen sterker en sneller worden. Wedstijden waren een bron van spanning. Zowel voor, tijdens als na afloop.

Na onze winst tijdens het NK 4x 400m

Na een jaartje gestopt te zijn ging ik weer naar Leiden Atletiek. Een recreanten groep zou misschien beter bij mij passen. Trainen met plezier als doel. Ik kwam bij Tim Brouwer de Koning en vertelde hem dat ik geen wedstrijden wilde doen, niet gepusht wilde worden en alleen wilde genieten van het lopen zelf. Tim remde mij vooral af. 0 druk. En als ik zelf weer druk ging opleggen, haalde hij de druk weg. Om deze reden zou ik nooit meer zonder Tim als looptrainer willen. Hij neutraliseert mijn enorme vermogen om mezelf druk op te leggen. En toch is hij eerlijk over wat hij denkt dat ik kan. Zijn voorspelling van de CPC is 38,38min. Ondanks deze uitspraak weet, geloof en vertrouw ik, dat als ik met 40.38 over de finish kom, hij mij geen slechte atleet vind. Mij niets minder waard vind. En mij nog steeds wil blijven trainen. Ik haal mijn eigenwaarde niet meer uit mijn prestaties. Wel mijn loopdrive. Ik wil hard. Ik moet niet hard. Ik wil hard. Waar ik eerder MOEST presteren, wil ik nu. En ja, daar zit een enorm verschil in.

Weet je nog als je vroeger je kamer op moest ruimen? Of andere dingen moest van je ouders? Dan deed je het met tegen zin. Kwam het uit jezelf, dan was het ineens veel leuker!

Ik wil hard lopen. Maar ik ben ook realistisch. Je kan niet elke dag presteren en je hebt het ook niet altijd in de hand. Ik train nog maar sinds kort zoals ik nu doe en het is ook nog zoeken naar wat werkt. We gaan nu de taper week in, van vorige wedstrijden hebben we al geleerd dat te weinig doen voor mij niet goed werkt. De beste wedstrijden liep ik tot nu toe zelfs zonder échte taperweek. Dus, samen met coach Paul @Lifting Performance hebben we een goed doordacht en aangepaste taperweek gemaakt. Waar ik vertrouwen in heb én wat er voor zorgt dat mijn lichaam kan herstellen van de intensieve trainingsweken. Of dit ook echt gaat werken, dan kunnen we pas na de wedstrijd zeggen. Het blijft zoeken en uittesten. Ik weet wel dat we allemaal ons best hebben gedaan. Nu is vertrouwen op wat ik kan en heb opgebouwd het belangrijkste. Een ander kan je dat vertrouwen niet geven, dat vertrouwen komt vanuit jezelf. Zelfvertrouwen is een voor mij nieuw verworven eigenschap waarvan ik geloof dat het de sleutel is tot vooruitgang. Rust, ontspanning en vertrouwen.

Waarom de overstap naar de 1500m? Die vraag heb ik nog niet beantwoord. Ik ben niet meer de jongste. April 2019 wordt ik 32. Ook hoop ik ooit moeder te mogen worden. Met mijn nieuw verworven instelling en mindset wil ik nog één keer een écht baanseizoen draaien. Nog één keer met een goed getraind lichaam én met vertrouwen dat ik kan wat ik kan. Ik wil later terug kunnen kijken op dat laatste baanseizoen met de gedachte, zie je nou wel, ik kon baanwedstrijden lopen, trots zijn en genieten van wat ik deed. Mocht ik later kinderen krijgen, dan wil ik ze vertellen dat mamma zo hard kon lopen omdat ze genoot van wat ze deed.

Ik wil een voorbeeld zijn dat wanneer je zelfvertrouwen hebt en plezier beleefd, je hulp durft te vragen en samen durft te werken, je je gevoel en onzekerheden durft uit te spreken, geduld hebt en heel goed naar je lichaam luistert, je dan doelen kunt halen.

Wie weet blijkt dit jaar te vroeg te zijn voor dat NK. Misschien haal ik mijn NK doel niet. Misschien beslissen we dan wel samen om het nog een jaartje te proberen. Of misschien zeg ik, ik heb mijn hoofddoel “Wanneer je plezier beleefd aan het hardlopen, is elke wedstrijd gewonnen” behaald en het is goed zo.  De basis voor vertrouwen is nu gelegd. De motivatie is groter dan ooit en ik geniet van wat ik doe. Ik doe namelijk wat ik wil doen, en niet wat ik moet.

Foto voor de start van het ZZ-cirquit door !0 van Noordwijk